CARPOOLPARTY

AMY VAN DE KLUNDERT HIEP HOI

2012-01-31T23:34:00.003+01:00

01/The Phoenix Foundation - 40 Years
02/Alamo Race Track - Motormen & Owls
03/PJ Harvey - Let England Shake
04/Vashti Bunyan - Train Song
05/School Is Cool - On The Beach Of Hanalei (Live @ 2 Meter Sessies)
06/Anna Calvi - Desire
07/Bowerbirds - Tuck The Darkness In
08/Clap Your Hands Say Yeah - Maniac
09/Spinvis - Kom Terug
10/Wild Nothing - Summer Holiday
11/Wild Flag - Romance
12/Wild Beasts - All The King´s Men
13/Echo & The Bunnymen - The Game
14/Radiohead - Gagging Order
15/Woods - Twisted Tongue (Live @ Radio Dijon)
16/Teruyuki Nobuchika - Café Du Parc
17/Cymbals Eat Guitars - Indiana
18/Mogwai - Death Rays
19/High Places - Sonora
20/Moss - What You Want
21/Yo La Tengo - Dr. Crash
22/Peaking Lights - Hey Sparrow

SUPERLIJM

2012-01-28T01:06:00.003+01:00

Inderdaad, een duidelijker kruising tussen Pavements Élevate Me Later en Grandaddy´s Lost On Yr Merry Way bestaat niet. Herkenbaarheid is aangenaam, en niet voor niets legt de Vlaamse groep Superlijm in hun biografie de nadruk op hun jaren ´90 verleden, maar wat logischerwijs wordt verzwegen is dat een hedendaagse band als Cymbals Eat Guitars veel overtuigender met die erfenis kan omgaan. Oasis is in het refrein trouwens niet ver weg, maar ook daar wordt gemakshalve niet over gerept. Leuk nummer, hoor, maar iets te doorzichtig. En de clip is ook al gejat, dames en heren, van The Thermals. Of: hoe het strooien met blitse namen in je nadeel kan werken.

SPINVIS

2012-01-23T23:45:00.002+01:00

Ik noemde Spinvis al eens de Nederlandse Sparklehorse. Dat moet ik bij deze misschien enigszins bijstellen. Nu ook de tweede single afkomstig van Tot Ziens Justine Keller een waar schot in de roos blijkt te zijn, werd het tijd om de oren eens wat beter te spitsen. Wat blijkt? Spinvis klinkt al lang niet meer zo weifelend, zwaarmoedig, en droefgeestig, maar heeft zijn unieke geluid nu eens aangewend om een Grote Melancholische song te schrijven. Bezwerende synth, trefzekere zang, expressieve melodie. Wat wil je nog meer? Een aardige clip, die alleen al overeind blijft door dat ene beeld van iemand die met een bordje KOM TERUG op Schiphol staat te wachten. Erik de Jong heeft er onomstootbaar veel plezier in met een hechte en zelfverzekerde band te spelen. Misschien is Kom Terug wel het beste nummer dat hij ooit heeft gemaakt. In ieder geval het meest moedige, omdat alleen doven vanaf nu nog kunnen beweren dat Spinvis niet meer is dan die introverte zolderkunstenaar.

WILD FLAG

2012-01-23T23:19:00.002+01:00

Toch wel een hele leuke plaat eigenlijk, dat debuut van supergroep Wild Flag. Aanstekelijke, venijnige indiepop in een basisbezetting. Vooral de inbreng van Janet Weiss op drums doet me deugd - gek en jammer genoeg wordt overigens Quasi, de band waarin ik haar persoonlijk voor het eerst hoorde spelen, in al het namedroppinggeweld van de critici nauwelijks vermeld. Oh, die heerlijke stuiterbaldrums! Hoe dan ook, voor iedereen die er aan twijfelde of David Byrne nu eigenlijk nog in leven is; jazeker, dat is hij!

VARIOUS #61

2012-01-15T00:12:00.002+01:00

01/The Phoenix Foundation - Buffalo
02/Field Music - (I Keep Thinking About) A New Thing
03/High Places - Sonora
04/Wild Flag - Romance
05/The Black Keys - Lonely Boy
06/Twerps - Coast To Coast
07/Orchestra Of Spheres - Hypercube
08/Youth Lagoon - July
09/Mark Fry - Song For Wilde
10/The Dodos - So Cold
11/Rats On Rafts - The Moon Is Big (live)
12/Bowerbirds - Tuck The Darkness In
13/Howler - Back Of Your Neck
14/Stephen Malkmus & The Jicks - Senator
15/Princess Chelsea - The Cigarette Duet
16/The Deep Dark Woods - The Banks Of The Leopold Canal
17/Moss - What You Want
18/Guided By Voices - My Europa
19/Woods - Any Other Day
20/Beyonce - Countdown

YOUTH LAGOON

2012-01-10T23:22:00.006+01:00

Youth Lagoon - July from Tyler T Williams on Vimeo.

Deze mooie video van Youth Lagoon lijkt naar een boel andere clips te verwijzen. Suburbdrama á la Arcade Fire, retro telefilmtechniekje van Bart Constant, en een surreëel huiverscenario in de lijn van pakweg Björk. Trevor Powers (waarom een alias, vraag je je af) profileert zichzelf in interviews als een schuchtere knaap van 22 die op het debuut The Year Of Hibernation eindelijk een uitlaatklep heeft gevonden voor zijn angsten en onzekerheden. Dat is nogal droevig, en verrek, zo klinkt het ook! Youth Lagoon is niet toevallig getekend door Fat Possum, het label voor ´raw blues´. Dat is nou leuk voor die jongen, want zijn geladen popliedjes (denk wederom Arcade Fire, Bright Eyes, Neutral Milk Hotel) zijn hier en daar misschien wel wat sentimenteel, maar toch zeker niet onverdienstelijk - mede te danken aan de o zo aangename lo-fiproductie. Volgende maand in Paradiso.

WOODS

2012-01-05T20:39:00.002+01:00

✌ WOODS - Any Other Day ✌ from EyeBodega on Vimeo.

Laten we het nieuwe jaar maar eens beginnen met een goede bekende. De mannen van Woods hebben hun beste clip tot nu toe gemaakt. Hun heerlijke psychedelicapop wordt in in de nieuwste video begeleid door kinderlijk abstracte, behoorlijk hallucinante beelden die alle trippend bedoelde visualisaties op iTunes overtreffen. Bovendien komt beeld stilistisch perfect overeen met geluid, en je weet: dan zit het goed. Hun laatste album, zo zal de oplettende luisteraar opvallen, werd trouwens bijzonder fijn geproduceerd; hoewel de sound nog krakkemikkig is als vanouds, klinkt de band relatief gesofisticeerd en op een bepaalde manier zelfverzekerder dan voorheen.

JAARLIJSTJE 2011

2011-12-26T20:15:00.003+01:00

01/Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer

Speels en gelaagd, zo klinkt de muziek van Alamo Race Track anno Unicorn Loves Deer. In de nieuwe bezetting komen de inventieve liedjes van Ralph Mulder nog beter tot hun recht dan op voorgaande albums. De dwarse groeibriljantjes doen mij bij tijd en wijlen denken aan Neill Young, maar ook erg aan Clap Your Hands Say Yeah. Een Nederlandse band om trots op te zijn, kortom, en wier buitenlands succes hen is gegund. Tevens de eerste keer dat een Excelsiorplaat bij mij op nummer één belandt.

02/Mogwai - Hardcore Will Never Die, But You Will

Die albumtitel is profetisch. Postrock is niet dood. Het hard/zacht-trucje is dood (voor het moment, althans). Dat is iets heel anders en dat werd eens tijd ook. Mogwai, een van de grondleggers van het heden ten dage door velen opgegeven genre, evolueert wel degelijk. De nieuwe muziek is nog even meeslepend en beheerst als op eerdere platen, maar treft veel directer doel. Die ´straightforwardness´ is echt een geweldig pluspunt dat aandacht verdient. Hardcore is gewoon een heerlijke instrumentale en pretentieloze rockplaat van een band die het worst zal wezen dat de hype blijkbaar is gaan liggen.

03/Anna Calvi – Anna Calvi

De talentvolle Anna Calvi werd in de competitie voor de Mercury Prize, de enige die er echt toe doet, afgetroefd door de veteraan PJ Harvey. Daar valt wat voor te zeggen – vooral door anderen. Hoe dan ook is haar nominatie meer dan terecht. Als dochter van Edith Piaf en Nick Cave (en met Ennio Morricone als aangetrouwde oom van wie ze gitaar leerde spelen, zo kan ik me voorstellen) maakte de jonge Britse een indrukwekkend debuut dat bol staat van de grillige, romantische, maar bovenal trefzekere popsongs.

04/Atlas Sound - Parallax

Bradford Cox is als frontman van Deerhunter en als solo-artiest een ultiem rolmodel: eigenzinnig, intelligent, nuchter, en muzikaal gezien steeds toegankelijker. Tegelijkertijd is hij een typische anti-held die zich kwetsbaar durft op te stellen. Doorgaans komen deze zaken in virtuele indierockkringen neer op hetzelfde. Mijn favoriete boomlange slungel was hoe dan ook de eerste die een zogenaamde slaapkamerplaat ook daadwerkelijk in pyama uitvoerde, vorige maand in een hotellobby in New York. Jammer dat daar geen degelijk materiaal van beschikbaar is. Het zijn dit soort spitsvondigheden die het hem voor mij doen. Wat dat betreft is er ook goed nagedacht over deze officieuze clip bij albumopener The Shakes, een heerlijk kabbelend maar triest nummer over roem en vergankelijkheid. Andere hoogtepunten: het feeërieke Te Amo en het melancholische Terra Incognita.

05/Wild Beasts - Smother

Deze fauvisten staan voor fraai gezongen en technisch vernuftige, kortom aan perfectie grenzende indiepop. Smother bevat minder krakers voor de dansvloer dan zijn roemruchte voorganger, maar is dan ook vooral een plaat die je draait wanneer jij en je liefje ´s avonds weer thuis komen. Niet zomaar een album over seks; maar muziek op zijn sensueelst.

06/Mazes - A Thousand Heys

Rechtstreeks uit de garage; ieder jaar is er weer zo een springerig debuut waar de opwinding van af druipt. Vooral ten opzichte van bijvoorbeeld het geroemde Yuck is Mazes een verademing: eveneens een Britse band die maakt wat Amerikanen in de jaren ´90 al speelden, maar dan een stuk vrolijker. De invloed van Stephen Malkmus en J Mascis is onbetwistbaar, maar het leuke aan Mazes is dat er na meerdere keren luisteren even goed een Britse groep als Blur doorklinkt. Een slimme copycat dus, en een plezierige plaat. Wat mij betreft de beste band uit de hele revivalscene.

07/British Sea Power - Valhalla Dancehall

British Sea Power - "Who's In Control" from British Sea Power on Vimeo.

Een van mijn lievelingsbands bracht dit jaar een plaat uit. Weliswaar niet hun beste tot nu toe, maar wel met het meest tot de verbeelding sprekende nummer van 2011, waarin De Demonstrant de hoofdrol opeist. Sometimes I wish protesting was sexy on a saturday night.

08/St. Vincent - Strange Mercy

Geweldige clips maakt St. Vincent toch. Steeds net zo geestig, poppy en absurd als de sprankelende muziek zelf. Strange Mercy klinkt zoals Actor - #6 in 2009. De coproductie was wederom in handen van John Congleton, met het verschil dat het nu eens een potentieel bescheiden hit bevat. Heerlijke indiepop, zo gelikt dat je er haast bang van wordt.

09/School Is Cool - Entropology

Titelkandidaat tot het moment dat de langverwachte plaat daadwerkelijk uit kwam. Na ze tal van keren live te hebben gezien moet ik zeggen dat het pseudobarokke geluid van Entropology mij soms toch wat al te geforceerd over komt. Desalniettemin blijft het merendeel van de nummers staan als een huis, de kwaliteit van het materiaal is immers goed. En dit is niet het moment om te zeiken. Veel beloften inlossende band! Ga dat bekijken!

10/Roosbeef - Omdat Ik Dat Wil

Twijfelaars zouden het volgende toch moeten inzien; het openingsnummer van Omdat Ik Dat Wil is van een dermate hoog niveau dat alle rafelige, naïeve liedjes van Roos Rebergens primeur er bij verbleken. Exit Tjeerd Bomhof, enter Tom Pintens, en zie daar! Een iets diepere en minder springerige plaat dan het debuut. Je kunt er over twisten. Hoe dan ook: het meisje wordt beetje bij beetje een vrouw.

AMATORSKI

2011-12-19T21:09:00.002+01:00

Zien is geloven. Amatorski zorgde gisteren op de valreep nog voor een van de beste concerten van dit jaar. Het Gentse collectief bleek in Gebouw-T niet alleen uit te blinken in minimale triphop (het bestaat nog!); ook bloemrijke postrock en affectief neo-klassiek kunnen aan hen worden toegeschreven. Die nijver stelden ze tentoon in een adembenemend decor van subtiele filmprojecties, net zoals Sigur Rós dat al eens deed. Anderhalf lang uur lang heb ik genoten, op het puntje van een stoel, tot kippenvel toe. Gewiekste zet van de organisatie, die de verwarming uitgeschakeld liet. Sowieso alle lof voor Gebouw-T om een alternatieve groep zo een hartelijke ontvangst te bieden in een provinciale stad als de mijne. Aan meer woorden moet ik Amatorski niet vuil maken.

WILD FLAG

2011-12-15T01:04:00.003+01:00

Mag ik even storen? Tijd voor wat nieuws, zo tussen al dat terugblikgeweld door. Wild Flag is een geheel vrouwelijke indierockband met Janet Weiss op drums. Die ken je misschien nog van het rafelige duo Quasi, het beste voorprogramma van The Thermals ooit, maar dit geheel terzijde. Nouja, ik kan er eigenlijk ook niet meer van maken dan dat ik dit gewoon een verdraaid lekker nummer vind. Klakkeloze feelgood, mag dat ook?

EERVOLLE VERMELDINGEN 2011

2011-12-12T22:45:00.003+01:00

Trish Keenan R.I.P.

Toen Trish Keenan op 14 januari 2011 overleed aan de gevolgen van Mexicaanse griep en een longontsteking, besefte ik me pas hoe zeer ik de muziek van Broadcast waardeer. Vooral Haha Sound is zo een uitzonderlijk mooie plaat die me nog altijd blij maakt als een kind. Engelachtige, betoverende zangeres, aan wie een album uit mijn top 10 is opgedragen. Een triest en naar verlies.

Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller

Ik heb Spinvis na het grijsdraaien van zijn debuut op mijn vijftiende snel afgeserveerd als saaie ouwe zielepoot en 'dat was eens maar nooit meer'. Te gemakkelijk. Hij wist me met dit nummer toch weer erg te ontroeren. Die typische vinexlyriek is ongehoord, en de terugkeer van kleinkunstjes naar melancholische zolderkamerpop smaakt weer naar meer. De Nederlandse Sparklehorse moet gekoesterd worden.

Destroyer - Kaputt

Over alcohol gesproken. Dan Bejar zoop tijdens zijn optreden 6 biertjes in een uur. Wat een romanticus! Een zonderling figuur weet met zijn negende album opeens alle aandacht uit indiekringen op zich te vestigen. Kapuut is het ultieme bewijs dat easy listening ook gespeeld kan worden met bezieling. Echt een plaat voor een zwoele zaterdagnacht eigenlijk, maar wat mij betreft doet 'ie het ook bijzonder goed op druilerige zondagmiddagen.

Battles - Gloss Drop

Battles | Wall Street | A Take Away Show from La Blogotheque on Vimeo.

Mirrored was een mijlpaal. De tot zanger gebombardeerde Tyondai Braxton verliet daarop de groep. Een moeilijke tweede, wat je zegt. Ontegenzeggelijk is het verrassingseffect verdwenen en ontbreekt het Gloss Drop soms aan urgentie. Desalniettemin blijft Battles een unieke band in zijn soort.

De Kift - Brik

Vanuit het niets ben ik dit jaar een fan geworden van De Kift, de enige Nederlandse band die subsidie ontvangt van het Fonds voor de Podiumkunsten. En terecht! Van hun uitgebreide tour met een loodzwaar Brik heb ik in totaal vier optredens bezocht. Die waren weliswaar steeds identiek, maar ook elke keer overdonderend goed. Overigens heb ik inmiddels ook tegen een zeer zacht prijsje twee vintage posters, een briefkaart, een tas en een prachtig handmatig vormgegeven album in huis gehaald. Dat album is mooi, maar draai ik eigenlijk zelden. Zien is geloven.

PEAKING LIGHTS

2011-12-01T23:59:00.004+01:00

Oh, 1993! Toen ik op zaterdagmorgen mijn bed nog niet uit hoefde om geld voor sigaretten te gaan verdienen. Met mijn opa wandelde ik naar de kiosk om me te laten trakteren op een Lila Pause. En er was tijd om te spelen met kinderen uit de buurt. Ik vond de spelletjes meestal saai, en weet nu waarom; hun fantasie schoot tekort. Met terugwerkende kracht is dit knappe meisje een voorbeeld om het beste uit je vroege jeugd te halen, wanneer je het je nog kunt veroorloven om een einzelgänger te zijn. Een paar jaar daarna gingen we voetballen, maar daarin blonk ik niet uit - nu vind ik het weer leuk, maar voor een partijtje moeten de agenda´s op tafel en tussendoor wordt er gerookt. Nog later kwam de muziek.

DJ SHADOW

2011-11-20T23:55:00.003+01:00

DJ Shadow "Scale It Back" from Ewan Jones Morris on Vimeo.

Van onnavolgbare videoclips bestaande uit een enkel shot lijkt de popwereld anno 2011 maar geen genoeg te krijgen. Dat komt goed uit, want er is ook bepaald geen gebrek aan. OK GO, wie kent ze niet, is er groot mee geworden. Videoclips zijn weliswaar van televisie verdwenen, maar nog lang niet dood. Mocht er evenwel iemand zijn die er hoogst persoonlijk voor zou kunnen zorgen dat die zojuist benoemde artyfarty trend weer uit de mode raakt, dan DJ Shadow. De videoclip bij Scale It Back is werkelijk zo bizar; daar valt simpelweg niet tegenop te ridiculiseren. Samplekunstenaar Davis, een oude bekende, levert op passende wijze een gezond staaltje satire.

ATLAS SOUND

2011-11-15T23:31:00.013+01:00

Nu de dagen en de weken donker en kort worden en de uren voorbij vliegen met Parallax, het nieuwste album van Atlas Sound, moet het gek lopen wil ik mijn perfecte soundtrack voor het aankomende seizoen niet al voor Sinterklaas te pakken hebben. De tijd van jaarlijstjes nadert (ik zeur ook niet over pepernoten die in september al in de supermarkt liggen), en traditiegetrouw ben ik dan al grotendeels weer vergeten wat ik van april tot en met juli heb gehoord. Nouja, ik weet nog dat deze clip van Te Amo hoge verwachtingen schiep die Bradford Cox inmiddels heeft waargemaakt. De frontman van Deerhunter pakt het solo wat intiemer aan. Hoewel de toon over het algemeen nogal verdrietig is, verzandt de plaat gelukkig nergens in halfslachtige dramatiek. Cox heeft het talent om de luisteraar precies op de juiste momenten op te zuigen in zijn bedwelmende liedjesuniversum. Parallax is hemels en titelkandidaat.

BATTLES

2011-11-09T00:21:00.001+01:00

Voor zover het nog niet duidelijk was dat met Battles wel degelijk te lachen valt; de clip bij My Machines is vrij overtuigend. De geweldig geregisseerde video is een ware nachtmerrie, maar niet zonder zwart humoristisch randje. Naar de lelijkste winkelcentra gaan alleen de grootste sukkels. Wat ik zelf met name intrigerend vind, is wat Gary Numan zojuist aan heeft geschaft en in hoeverre de clip gemanipuleerd is - past een drumstel op een roltrap of lijkt dat maar zo? Hoe dan ook, een amusante herinnering aan het gegeven dat Gloss Drop, Battles´ moeilijke tweede, bij lange na niet verkeerd is. Mocht die onverhoopt de jaarlijstjes toch niet halen, dan zal deze video dat wel doen.

REAL ESTATE

2011-11-06T23:31:00.003+01:00

Tussen het openingsnummer van de nieuwste Real Estate plaat en ik was het liefde op het eerste gehoor. Een serieuze kandidaat voor mooiste popsong van 2011, bij voorkeur te beluisteren met thee en peperkoek in de herfstvakantie. Nu heeft It's Real eindelijk een clip. Vol aanbiddelijke hondjes die mijn zaak vergemakkelijken. De video sluit precies aan bij die typisch novemberse melancholie, waardoor niemand zich af hoeft te vragen of de film beter is dan het boek. I carved our names into a tree. I walked on decomposing leaves. I skated on the frozen sea. It's real as far as I can see.

VARIOUS #60

2011-10-31T00:42:00.002+01:00

01/Tinariwen - Imidiwan Ma Tennam
02/Girls - Honey Bunny
03/Westminster Paradox - Your Hand In Mine
04/TV On The Radio - Will Do
05/Klaxons - Twin Flames
06/Sonja Van Hamel - Fast Fragmented Mind (Live @ De Balie)
07/Atlas Sound - Te Amo
08/Speculator - Century Select Pt. 1
09/Clap Your Hands Say Yeah - Maniac
10/dEUS - Constant Now
11/Fiery Furnaces - Don't Dance Her Down
12/Fool's Gold - The Dive
13/Hella - Headless
14/Jens Lekman - An Argument With Myself
15/Real Estate - It's Real
16/Sparrow & The Workshop - Snakes In The Grass
17/Spinvis - Oostende
18/Warpaint - Undertow

KLAXONS

2011-10-26T01:00:00.003+02:00

Ik stuitte op dit nummer toen ik met een schoolopdracht bezig was. De Deleuziaanse analyse die ik op de video van Twin Flames heb losgelaten zal ik jullie voor het moment echter besparen. Hier volstaat de muziek en het vermeldenswaardige gegeven dat er enkele mooie borsten te zien zijn. Vermoedelijk nep, soit. Dat past er wel bij. Weinig nieuws onder de zon. De catchy deuntjes van Klaxons zijn voor mij een late ontdekking.

FOOL´S GOLD

2011-10-19T20:09:00.002+02:00

Het debuut van Fool´s Gold was het beste dat ik hoorde sinds pakweg St. Germain. Typisch zo een plaat die je ten overstaan van iedereen kunt draaien - maar in dit geval van muzak geen spoor. Het nieuwste album is op het eerste gehoor minder op de Orient maar meer op pop geöriënteerd. Om die reden werd vermoedelijk ook de bezetting van de band teruggebracht tot een kern van vijf consequente zonnebrillen. Geen slecht idee, want nu is duidelijker hoorbaar hoe goed Luke Top kan zingen. Dat doet hij op de tien nummers die Leave No Trace telt niet meer in het Hebreeuws. Best jammer, want mede dat maakte nummers als Surprise Hotel, Ha Dvash en The World Is All There Is zo leuk. Aan de andere kant wordt het steeds waarschijnlijker dat deze band een keer serieus gaat doorbreken, en dat is ze met liedjes zo monter als The Dive zeer gegund.

CLAP YOUR HANDS SAY YEAH

2011-10-13T00:06:00.003+02:00

Maniac from CYHSY on Vimeo.

Ik ben ook een beetje verwend, hoor, in dit digitale tijdperk. De nieuwe Clap Your Hands Say Yeah komt uit, hij is niet online te streamen, ik koop hem niet. Zelfs voor downloaden ben ik inmiddels te lui - laat staan vragen om een koptelefoon in de platenhandel. Terwijl ik ergens toch zeer benieuwd ben naar dit album. In tegenstelling tot velen vond ik Some Loud Thunder erg mooi. Maakt een band een keer een logische opvolger van hun succesvolle debuut, slim de valkuilen van herhaling omzeilend, is het weer niet goed. Hun nieuwste plaat is, getuige de fragmenten die ik er van heb gehoord, qua sound erg gelikt. Dientengevolge voelen veel ´fans van het eerste uur´ zich daardoor afgestoten. Een beetje raar. Is het niet logisch dat een band met meer budget tot zijn beschikking dan in de begindagen, en zeker na zo een matig ontvangen moeilijke tweede, juist ambitieuzer, groter, ontzaglijker dan ooit wil klinken? Mijn ervaring leert nog steeds dat bands die dat in de regel verwerpen, enkele uitzonderingen daargelaten, iets te verbergen hebben. Omgekeerd valt pak-hem-beet de laatste van The Thermals niet goed te praten door louter de productie te hekelen; het songmateriaal is uiteindelijk het enige dat telt. Hoe dan ook, erg jammer dat de nieuwe videoclips van CYHSY weer precies zijn gemaakt voor de nummers die ik al kende. Geen slechte liedjes, maar weinig nieuws onder de zon. De clip is gezellig. Voetballen, muziek maken en roken in de tourbus. Binnenkort eens wat moeite doen.

PONYTAIL (R.I.P.)

2011-09-22T22:44:00.003+02:00

Als R.E.M. er mee kapt, dan hoeft het voor Ponytail ook niet meer. Wat een ellende deze week. Gescheiden wegens gescheiden wegen. Ponytail gaf een van de beste concerten waar ik de afgelopen jaren heen ben geweest. In ieder geval toch veruit het meest energieke, in de 013 Batcave. Beetje flauw om te zeggen, maar je had er bij moeten zijn. Want hoe excentriek (en daarmee voor velen afstotelijk) de band ook mag overkomen, live was het onmogelijk om niet als een blok te vallen voor hun melodieuze noisepunk. Kenmerkend blijft natuurlijk vooral de enigmatische vocaliste Molly Seagel, er lustig op los kraaiend alsof het leven een groot kinderfeestje was. Taal was zeg maar niet echt haar ding; ik heb me laten vertellen dat ze in haar vorige leven een oververhitte arcadekast is geweest die aan zijn einde kwam door vast te lopen op Tekken II. Het leverde hoe dan ook shows op met Hella, Don Caballero, Battles, High Places en Deerhoof. Een fan heeft als eerbetoon het openingsnummer van hun laatste album Do Whatever You Want All The Time voorzien van een hartverwarmende assemblage.

R.E.M. (R.I.P.)

2011-09-22T00:33:00.002+02:00

R.E.M. gaat dus uit elkaar. Spijtig, maar onvermijdelijk. Wat moet je er meer over zeggen? Goede band. Geweldige frontman. Hij is zo een beetje de enige bij wie ik me een voorstelling kan maken van de factor ´performance´. Wat mij betreft kan Michael Stipe zich vanaf morgen gaan richten op het presidentschap. Nee serieus, wat ik erg jammer vind aan R.E.M. is dat ze onder de huidige generatie twintigers zo weinig aanstichten, terwijl ze op veel vlakken (niet in de laatste plaats het muzikale) vergelijkbaar zijn met een poëtische, geëngageerde, emotionele groep als The Smiths. Ik vermoed dat dat komt door de overmaat aan airplay voor Losing My Religion (ok, There Is A Light That Never Goes Out is beter) en in het bijzonder Everybody Hurts. Maar dan Imitation Of Life! Een van die relatief verborgen parels. Sloeg op mijn dertiende in als een bom en heeft me sindsdien nooit meer losgelaten. Als ik tien videoclips mee zou mogen nemen naar de maan...

VARIOUS #59

2011-08-30T00:11:00.002+02:00

01/Sun Araw - Deep Cover
02/Cut Copy - Feel The Love
03/Volcano! - Africa Just Wants To Have Fun
04/Suuns - Gaze
05/Chad Van Gaalen - Peace On The Rise
06/Destroyer - Blue Eyes
07/The Wave Pictures - Little Surprise
08/Ronnie Basho - Blue Crystal Fire
09/The Antlers - Every Night My Teeth Are Falling Out
10/Arctic Monkeys - Library Pictures
11/The Horrors - Moving Further Away
12/De Jeugd Van Tegenwoordig - Aldiedingen
13/Modern Lovers - Pablo Picasso
14/Woods - Find Them Empty
15/Apneu - Caroline
16/Tokyo Police Club - Southside
17/The La's - There She Goes
18/Yuck - Get Away
19/Little Tybee - Nero

APNEU

2011-08-23T23:41:00.003+02:00

Apneu - Caroline from Subtracting on Vimeo.

Een primeur op dit blog; de eerste videoclip waarin ik figureer (4 seconds of fame) is niet van mijn eigen band, maar van het Amsterdamse Apneu. De groep speelt volgende maand in Cul de Sac tijdens Incubate. Voor wie nog niet overtuigd was van het feit dat het hier een van de leukste festivals van het land betreft, heeft de organisatie dit jaar een opmerkelijk sterk affiche weten samen te stellen: met uitschieters als Battles, HEALTH, The War On Drugs, Daedelus en Megafaun zit dat wel snor. Als het even meezit koop ik een passepartout en ga ik in de Cul lekker vooraan staan - zien of ik niet toevallig herkend word. Alle lof gaat verder uit naar producent Henk Mul, die niet alleen is geslaagd in het vervaardigen van een aantrekkelijk vervreemdende korte film, maar en passant de lo-fi garagepop van Apneu opwindender maakt dan deze al was. Voor liefhebbers van de beste plaat van 2011 in dit genre, en iedereen die A Thousand heys van Mazes tot nog toe aan zich voorbij liet gaan.

SUUNS

2011-08-20T00:56:00.003+02:00

Suuns | FOR NO ONE from FOR NO ONE on Vimeo.

Aan Suuns bewaar ik goede herinneringen in mijn kortetermijngeheugen. Op OFF festival in Krakau speelden ze 's nachts; toen ik vijf minuten voor aanvang de tent binnenliep zat iedereen nota bene nog braaf in kleermakerszit op de houten vloer, om half drie liep men behoorlijk verdwaasd richting de tenten (en ik richting mijn taxi) zonder ook maar iets gerookt, geslikt of gesnoven te hebben. Daar valt wat voor te zeggen. Ik hoop van harte dat de bezoekers van Lowlands ook zo een gaaf optreden tegemoet kunnen zien, al heb ik dan weer geen idee hoe laat de Canadezen in Biddinghuizen moeten aantreden. Hoe dan ook; dit zijn wat mij betreft doped out late avond riedeltjes bij uitstek. Sindsdien heb ik hun debuutplaat wat aandachtiger geluisterd en kan ik derhalve een nauwkeuriger referentiekader scheppen; naast Clinic kunnen niet-ingewijden nu ook denken aan Soulwax en Can, maar dan gecombineerd met de flair van The Strokes. (En net nu ik dacht dat er op Lowlands eigenlijk best wel wat te genieten valt, lees je overal dat het affiche dit jaar tegenvalt. 't Is ook nooit goed met die Hollandse hipsters.)

THE PHOENIX FOUNDATION

2011-07-25T00:14:00.003+02:00

Veel muziek, weinig internet. Een kernachtige omschrijving van juli tot nu toe. Graag deel ik The Phoenix Foundation, ontdekt in het Nijmeegse feestgedruis. Live kwamen ze me voor als een nogal degelijke band. Deze Aussies gaan blijkbaar reeds drie albums mee; dat kwam goed uit, want tussen de eendagsvliegen en het festivalgeklets door zijn goed gerijpte songs broodnodig. Nieuw Zeeland blijkt na The Middle East andermaal een bekwame leverancier van solide pop die de oren spitst. Denk verder aan (een mix tussen) Wilco, The Frames en Arcade Fire. Doe er je voordeel mee!

EVA SPOOR PROFICIAT YEAH

2011-07-07T22:51:00.002+02:00

01/Elbow - Neat Little Rows
02/Velvet Underground - What Goes On
03/Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer
04/Scram C Baby - Trainer/Container
05/Pixies - I Bleed
06/Oneida - Reckoning
07/Owen Pallett - Lewis Takes Off His Shirt
08/Ryan Adams - This Is It
09/Parts & Labor - Fractured Skies
10/Ray Lamontagne - You Are The Best Thing
11/Oasis - Stand By Me
12/Frames - Pavement Tune
13/Isbells - Reunite
14/Clap Your Hands Say Yeah - Cigarettes
15/Interpol - C´mere
16/Antlers - Every Night My Teeth Are Falling Out
17/THUS:OWLS - Sometimes
18/Yo La Tengo - Beanbag Chair
19/Eels - Bride Of Theme From Blink Lights
20/Animal Collective - Turn Into Something
21/High Places - From Stardust To Sentience

GRANDADDY

2011-07-01T00:28:00.003+02:00

Grandaddy gaat hun oude platen opnieuw uitbrengen met fancy bonustracks. Tijd om alarm te slaan? Mwah, ze komen er mee weg. Voor mij zijn ze nog altijd die geweldige band die ik net te laat ontdekte en nooit heb gezien, omdat Jason Lytle een tragische romanticus is die destijds besloot dat de band haar hoogtepunt wel bereikt had - en zo een toekomst in grotere zalen en op een groter label uitsloot. Vele jaren en copycats later blijken The Sophtware Slump en Sumday niet alleen hele acurate tijdsdocumenten, maar ook gewoon geniale platen die ik nog steeds met veel liefde draai. Bovendien zijn ze zo een type band waarvan b-sides & rarities minstens zo waardevol kunnen zijn als albumnummers. Al lik ik mijn vingers af bij de gedachte aan een eenmalige reünie... Alles voor de mythe! Wat betreft de clip: als al die, jeweetwel, door black metal geflipte Amerikaanse scholieren eerst hier nou eens naar zouden hebben gekeken... Pedagogisch en nostalgisch verantwoord.

EXPLOSIONS IN THE SKY

2011-06-22T23:58:00.002+02:00

Nee maar! Ik had nooit gedacht ooit nog eens een officiële clip van Explosions In The Sky aan te mogen kondigen. Toch is dat moment nu aangebroken - en vraag ik me eigenlijk alleen maar af wat het motief is geweest om een video te maken; heeft dat soms iets te maken met het teleurstellende artwork van hun laatste album Take Care? De clip bij Last Known Surroundings, naar mijn idee een van de betere nummers op een plaat die het met name van de drums moet hebben, is niet onaardig. De eerste vier minuten lijken weliswaar een beetje alsof ze gemaakt zijn door iemand die screensavers programmeert, maar daarna worden de animaties beter. Ik had eigenlijk zoiets als een lange trailer van The Tree Of Life verwacht, maar bij nader inzien past deze trip door kosmische en aardse landschappen wel goed bij de titel.

THE ANTLERS

2011-06-20T00:31:00.002+02:00

Wat een opluchting! Goede videoclips worden nog steeds geschoten. Kenmerkend voor een goede videoclip is, in het kort, dat deze op een of andere manier een extra dimensie verschaft aan de muziek die wordt begeleid. Dat klinkt makkelijker dan het gaat, en veel bands wagen zich er anno 2011 dan ook niet aan. Toegegeven: in het YouTubetijdperk is het ook niet eenvoudig om op te vallen - en de jaren dat we reikhalzend op de bank zaten te wachten tot TMF, MTV en/of The Box (het betreft hier een nostalgisch stukje, reken maar!) iets moois voor ons uitzond zijn voorbij. Ik waag me eigenlijk louter aan deze korte historische schets om een clip in te leiden die, nouja, zeker meer dan middelmatig is, maar in wezen ook niet veel meer bewerkstelligt dan het puur functionele; het liedje beter maken. Een ogenschijnlijk simpel nummer als Every Night My Teeth Are Falling Out wordt ineens echt interessant door een accompagnerend beeld waarin op suggestieve wijze handen worden gewassen, dominosteentjes worden gezet, melk wordt gedronken. Zoals de Vlamingen zeggen: meer moet dat niet zijn. Om indruk te maken.

YEASAYER

2011-06-15T22:38:00.003+02:00

Blijkbaar is Yeasayer dus nog altijd bezig aan de promotie van Odd Blood. Houdt het dan nooit op? Het lijkt me dat die plaat inmiddels wel aan genoeg mannen is gebracht. Gelukkig deed de band er onlangs wijs aan om bij een tussentijds bezoek aan Conan O'Brien wat nieuw materiaal te spelen. Het moet wel leuk blijven. En dat blijft het voorlopig ook; Devil And The Deed is een instant hit die in het verlengde van hun (naar mijn mening overigens geweldige) vorige album ligt. Dichter bij Justin Timberlake geraakten ze niet eerder. Dit nummer smeekt er dan ook om binnen de kortste keren opgenomen te worden. Tot ziens bij de volgende tour!

NADA SURF

2011-06-10T00:13:00.004+02:00

Leuk en aardig, die 30 day song challenge op Facebook, maar mij lukt het vooralsnog bij lange na niet om dagelijks aan mijn plicht te voldoen. Ik loop na 25 dagen inmiddels een ruime week achter, en ook vanavond verzaak ik mijn plicht, die luidt: A song I used to love but now hate (day 17). Bijgevolg heb ik eens eventjes de tracklists van mijn oude compilatiecd'tjes ter hand genomen, maar mijn verwachtingen kwamen helemaal niet uit. Ik vind nummers als Green Lizard - Autumn, Live - Lakini's Juice en Nada Surf - Popular namelijk best leuk wanneer ik ze terugluister. Wat nu? Eigenlijk heb ik alleen maar zin gekregen in een 1990s themafeest. Nostalgie is een sluipmoordenaar - net als zout, materialisme, de macht der gewoonte, asbest, droogte, atoomenergie, koolmonoxide, een carrière, en hoge bloeddruk, maar dit terzijde. Even tijd om, zonder gene, simpel en sentimenteel te zijn. Once every two weeks!

THE RAVEONETTES

2011-06-07T00:31:00.003+02:00

The Raveonettes, zo een typisch voorbeeld van een band die op elk album wel een handvol toffe nummers te bieden hebben, maar tegelijkertijd vermoeiend kunnen zijn om een hele plaat van uit te zitten. Tekenend voor de marginale variatie in de songs van het Deense duo is de debuut-ep Whip It On, een verzameling van acht noisy en uptempo 2.30jes, allen 'recorded in glorious B Minor'. Naar mijn mening is dat niettemin hun beste uitgave, want een klein half uur lijkt me precies de juiste dosis voor dit soort onstuimige, maar soms toch ook wat voorspelbare new wavepop. Aan de andere kant: het aantal hits begint zich zo langzamerhand wel op te stapelen. That Great Love Sound, Boys Who Rape Should All Be Destroyed, Aly Walk With Me, Dead Sound, You Want The Candy, Beat City... misschien toch maar een kaartje kopen voor hun concert in Utrecht van aanstaande woensdag en hopen op mijn persoonlijke best of. Van hun nieuwste single Recharge & Revolt krijg ik in ieder geval kippenvel.

EEFJE DE VISSER

2011-05-30T00:19:00.001+02:00

Donderdag heb ik Eefje de Visser live gezien en dat was heuglijk maar lijkt tegelijkertijd alweer te lang geleden. In een Utrechts openluchtdecor speelde ze, vrolijk gestemd door de hoge opkomst, een show die de regen deed vergeten. Dat mijn broertje me reeds maanden geleden, toen debuutalbum De Koek net uit was, al op de kunsten van deze Goudse schone wees, bleek niet loos. In de eerste plaats wordt ze begeleid door een fenomenale liveband - die tijdens dit nummer overigens schitterde door afwezigheid. Ten tweede schrijft ze intelligente, haast literaire, tot de verbeelding sprekende teksten die nooit gekunsteld overkomen. Hoor dat prachtige slot van In Het Gras dan toch eens! Zeg maar, met alle respect, Spinvis plus een aantrekkelijke zangstem minus de eenzame, naar zelfgenoegzaamheid stinkende zolderkamer.

CLOUD NOTHINGS

2011-05-25T01:33:00.002+02:00

Schijn bedriegt, zoveel is duidelijk. Toen Cloud Nothings me afgelopen zondag in Tilburg verbaasden op Here's Your Future had ik heus wel door dat de fanatieke en oogstrelende drummer niet echt Bryan Ruiz kon zijn, maar dat hun studioversies niet eens in de buurt zouden komen van hun liveshow valt me na aanschaf van hun debuut toch wat zwaar. Het is een beetje zoals met het vergelijkbare Tokyo Police Club: op plaat bij vlagen geniaal in eenvoud en aanstekelijkheid, maar op gezette tijden helaas ook strontvervelend en kinderachtig. De clip van Understand At All is in ieder geval niet te harden, zo saai en pretentieus bovendien. Hoe is het überhaupt mogelijk dat Cloud Nothings opzichtig jatten van de Beach Boys zonder dat ik ook maar iets door heb gehad? Zal wel aan het bier hebben gelegen. Ga dat vooral ZIEN, dames en heren!

WILD BEASTS

2011-05-14T01:23:00.004+02:00

Ik had nog nooit echt naar Wild Beasts geluisterd, maar omdat ik, zoals sommigen van jullie wellicht weten of al vermoedden, op recensies kick, ben ik naar aanleiding daarvan toch maar eens op onderzoek uitgegaan. De nieuwe plaat heet Smother, en wat is Albatross een zalig nummer! Bovendien is de video echt schitterend. Eenzelfde sinister sfeertje als in bijvoorbeeld de clip van Interpol bij Lights, maar cinematografisch veel mooier uitgewerkt dan ietwat pretentieuze laatsgenoemde. Het was een drukke week met onder meer een weinig glorieus concert van The Dodos in Doornroosje, maar ik begin dit weekend althans gekalmeerd.

BATTLES

2011-05-09T23:20:00.003+02:00

En nu ga ik me toch eens retteketet die nieuwe Battles downloaden! Hoewel hij al een tijdje online is op te sporen, heb ik tot nu toe alleen braaf de single gedraaid. Hoewel, braaf... Deze sowieso al tamelijk ouderwetse soort deugdzaamheid is misschien veeleer ingegeven door de bittere ontnuchtering dat Battles ook middelmatige nummers als Ice Cream kunnen maken, waardoor de mythe een beetje werd ontkracht. Uiteindelijk raak ik alleen wezenlijk opgewonden van de intro - de rest is, jammer maar helaas, niet veel meer dan een halfslachtige herhalingsoefening die spanning ontbeert. De zojuist verschenen clip maakt gelukkig een en ander goed; om het aangenaam benauwd van te krijgen. Hopelijk valt alles snel op zijn plaats. Iemand al geluisterd?

LITTLE TYBEE

2011-05-03T00:36:00.002+02:00

Maar uiteraard is er voor de liefhebbers van adembenemende pop meer dan Excelsior. Zie daar Little Tybee, op wier clip ik onlangs stuitte. Een prachtig clip, welteverstaan, en voor zover ik weet tevens de enige waarmee liefhebbers van jojo's aan hun trekken komen. Door de uitgekiende cameravoering, die continu probeert af te leiden van de serene 'dude ranked in like no. 5 in the world for yoyo tricks' komt de toon van de video mooi overeen met het subtiel georkestreerde nummer; ongrijpbaar, licht als een veertje, om kippenvel van te krijgen.

ALAMO RACE TRACK

2011-04-26T16:00:00.003+02:00

Op mijn verjaardag heb ik van vrienden een paar hele mooie platen gekregen. Ik ben ook weer gaan twijfelen of ik toch niet eens gauw voor een lidmaatschap bij Excelsior moet gaan tekenen, gezien het feit dat twee van de drie betreffende cadeaus hier van afkomstig zijn. Bevind zich onder mijn lezers wellicht al iemand die zich heeft aangemeld? Orde van de dag; ik luister heel graag naar Alamo Race Tracks Unicorn Loves Deer. In veelal lovende recensies werd een plaat met mooie, intieme, zachtaardige liedjes beloofd, en zo is het maar net. Hoewel de vaste kern volgens de bijgaande informatie in het doosje is teruggedrongen naar drie man, is er sprake van een prachtige rijke productie met onder meer cello, xylofoon en trombone. Bij dit clipje in de DWDD studio (ik moet ze nageven dat ze niet doof zijn gebleken voor de kritiek van muziekliefhebbers) sluit zich ook nog eens een koortje aan, waarin Jelle Paulusma opduikt. Het titelnummer is één van de hoogtepunten van het album. De band is al over de helft van de tour, maar speelt volgende maand nog op het Festival aan de Werf in Utrecht. Daar moet ik dan maar eens heen.

VARIOUS #58

2011-04-17T20:49:00.001+02:00

01/The Raveonettes - Recharge & Revolt
02/The Secret Love Parade - My Secret Love Parade
03/Woods - Pushing Onlys
04/Battles - Ice Cream
05/J Mascis - What Happened
06/De Staat - Old MacDonald Don't Have No Farm No More
07/Deerhunter - 60 Cycle Hum
08/De Kift - Beguine
09/Mazes - Most Days
10/O'Death - Bugs
11/Ennui - Coconino
12/Stornoway - We Are The Battery Human
13/Ponytail - Easy Peasy
14/Thurston Moore - Benediction
15/Smashing Pumpkins - Lightning Strikes
16/The Dodos - Black Night
17/Edward Sharpe & The Magnetic Zeroes - Home
18/Bart Constant - Do Better

DEERHUNTER

2011-04-14T22:20:00.002+02:00

Dat Deerhunter met 'Halcyon Digest'één van de meest plezierige indierockplaten van vorig jaar heeft gemaakt is Europa zeker niet ontgaan. Nagenoeg de hele lentetournee was dan ook ruim een maand van tevoren al stijf uitverkocht. Na afloop van het concert in Botanique konden we concluderen dat dit volledig gerechtvaardigd was, want wat het viertal ons maandag 11 april voorschotelde was niet minder dan een ware traktatie.

Tegen acht uur mochten Lower Dens uit Baltimore het publiek in de stemming proberen te brengen. Dat lukte maar ten dele. Waar de band amper een half jaar geleden nog een van de verrassingen was op het meerdaagse LeGuessWho? in Utrecht, zat het viertal onder leiding van de stoïcijnse Jana Hunter vandaag wat minder goed in zijn vel.

De dromerige shoegaze, die op de beste momenten deed denken aan de hoogtijdagen van Galaxie 500, wilde maar niet echt overslaan op de zaal. Hun setlist was weliswaar goed opgebouwd en kende een slimme afwisseling tussen uptempo en trager werk, maar dat de band Tea Lights niet speelde, waarschijnlijk de sterkste song van debuutalbum 'Twin-Hand Movement', was onbegrijpelijk. Het ontbrak de groep nu juist aan een sterke melodie om het weifelende publiek in de Orangerie over de streep te trekken. Een gemiste kans.

Het voorprogramma kreeg het er even later dik ingewreven; bij Deerhunter was geenszins sprake van een gebrek aan publieksfavorieten. Daarom willen wij hier van de gelegenheid gebruik maken om toch vooral ook lovende woorden te spreken over 60 Cycle Hum, het nieuwe nummer waarmee werd afgetrapt. Met een aangename newwave-vibe deed het ons alvast reikhalzend uitkijken naar Deerhunters volgende release en de rest van de setlist.

Die bestond voor het overgrote deel uit materiaal van hun toegankelijke laatste twee platen. Daarbij viel op dat veelvuldig werd gevarieerd op de albumversies. Zo werd Don't Cry bijvoorbeeld opmerkelijk fel gespeeld en gouden single Memory Boy voorzien van een extra middenstuk. Dat de band een patent heeft op lang uitgesponnen nummers, werd eveneens bewezen toen na ongeveer een uur het pulserende Nothing Ever Happened werd ingezet: we klokten af op 15 minuten. Het bleek het begin van een geslaagd drieluik, verder nog bestaande uit Helicopter en He Would Have Laughed, waarmee de show majestueus werd besloten. Wat ons betreft zat het absolute hoogtepunt van de avond echter al in het midden verstopt: de intense (en oorverdovende) uitvoering van Little Kids was zonder twijfel Deerhunter op zijn best.

De groep rond de eigenzinnige antiheld Bradford Cox mag kortom definitief worden bijgezet in de galerij van grote Amerikaanse bands van dit decennium.

MAZES

2011-04-10T23:35:00.002+02:00

Bij deze roep ik Mazes officieus uit tot beste nieuwkomers van april. De Engelsen brengen deze maand hun debuut A Thousand Heys uit op Fatcat en die staat vol met heerlijk lo-fi rammelpop - de juiste muziek op het juiste moment. Dat wil overigens niet zeggen dat Mazes het verdienen om voor een kortstondige hype te worden versleten, want hoewel de songs zeer zeker schatplichtig zijn aan Guided By Voices, Pavement en soortgelijke vrolijke vrienden, is nonchalance ook een vak apart. Sowieso is de videoclip bij Most Days, een geinige cartoon over het reilen en zeilen van een groepje skaters, al een valide argument om dit vijftal het voordeel van de twijfel te gunnen.

BART CONSTANT

2011-04-05T00:05:00.002+02:00

Bart Constant - "Do Better" (with Dustin O'Halloran) from Kimmo Films on Vimeo.

Abouts Bongo uit 2006; zalige herinneringen aan extatische tienerfeestjes. Een uniek album, chic en opzwepend, absoluut één van de betere Nederlandse popplaten van de afgelopen 10 jaar. Rutger Hoedemaekers heeft hem nooit geprobeerd te overtreffen, tot nu. Weliswaar is About sinds kort officieel een verloren zaak (nooit met je vriendin in een band gaan spelen!), onder de naam Bart Constant is onlangs nieuw materiaal van de beste man verschenen. Een nogal barokke ballad van ruim zesenhalve minuut, waarbij het vooral even wennen is aan de stem van Hoedemaekers: die doet in deze context ineens aan Billy Corgan denken. Weg zijn de bleepjes, de pompende beats. Binnen enkele maanden moet de rest van de plaat gaan volgen. Iets om nieuwsgierig naar te zijn!

THE STROKES

2011-03-28T00:49:00.002+02:00

Ja, dus die nieuwe plaat van The Strokes valt tegen. Je hoort duidelijk dat het een zware bevalling is geweest; ontzettend gekunsteld, zeer onsamenhangend, te veel middelmaat. Toch zijn niet alle nummers te typeren als simpelweg b-kantjes van Room On Fire. Eerste single Under Cover Of Darkness is een fijn nummer dat enerzijds teruggrijpt op de sound uit de beginjaren, terwijl het tegelijkertijd de ontwikkeling blootlegt die de band door de jaren heen heeft doorgemaakt. Jammer dat Julian Casablancas en co. (maar toch met name Julian Casablancas) het zo finaal vekrachtten tijdens de uitvoering op Saturday Night Live. Dan wordt die andere uitschieter van Angles hier toch meer recht gedaan. Suggestie: dit wordt de volgende single en dan snel weer aan het werk met een waardige opvolger van First Impressions Of Earth.

DE KIFT

2011-03-25T00:56:00.003+01:00

Ik ben net terug van De Kift in 013 en danig onder de indruk! Op aanraden van een vriend heb ik ze nu voor het eerst gezien en ik kan niet anders zeggen dan dat deze band mijn respect verdient. De oudgedienden uit de Noord-Hollandse krakersscene nemen het muzikantenvak serieus: een enorm zelfgemaakt slagwerkinstrument op wielaandrijving, nog het meest te vergelijken met een reusachtig straatorgel. Prachtig vormgegeven conceptalbums die ze integraal uitvoeren, waarna nog een handjevol publieksfavorieten worden gespeeld. Tomeloze energie op het podium, veelvuldig wisselen van instrument, zichtbare blijdschap en ontroering bij het voor het eerst vertolken van de nieuwe liedjes; ondanks de 20jarige carrière is dit gewoon weer de start van een nieuwe tournee en staat de achtkoppige band vanavond weer 'stijf van de zenuwen'. De gulle toegift werd besloten met dit fraaie nummer - de clip is minstens zo mooi.

SUUNS

2011-03-21T23:50:00.004+01:00

Secretly Canadian, mooi label. Naast grootmachten als Antony & The Johnsons en Yeasayer grossieren ze ook in tal van interessante kleinere indiebands. Jammergenoeg lukte het me niet om vorige maand naar het Fabriq festival in Den Bosch te gaan, waar uit deze stal The War On Drugs (alle lofuitingen aan het adres van Kurt Vile ten spijt nog altijd beter dan 's mans solocarrière) en Suuns optraden. Op die laatste wil ik nu even de aandacht vestigen. Ik was al erg in mijn nopjes met het geweldige Arena, een echte kraker op de dansvloer, maar Up Past The Nursery, afkomstig van hun recente album Zeroes QC, is weer een geval apart. Of zijn er nog meer bands die achteloos het gedachtegoed van Clinic combineren met de intro van de macarena?

BRITISH SEA POWER

2011-03-14T01:08:00.002+01:00

British Sea Power - "Who's In Control" from British Sea Power on Vimeo.

Veel om het lijf heeft 'ie niet, de nieuwe clip van British Sea power. Letterlijk en figuurlijk, dat geef ik grif toe. Een eenvoudig liefdesverhaal van twee aantrekkelijke Amerikaanse jongeren die naar elkaar toe groeien tijdens openbare demonstraties. Gefilmd in vrij irritante, zeer korte shots. Meer niet. Nouja, de maskers van Karl Marx, Silvio Berlusconi, Barack Obama en Justin Bieber vind ik wel grappig. En de vrouwen zijn schoon. Maar het is vooral een perfecte verbeelding van het verlangen 'Sometimes I wish protesting was sexy on a saturday night'. Ondertussen nog steeds een geweldige plaat; in oktober is de band eindelijk weer op het Europees vasteland te aanschouwen.

BEST OF BRITISH SEA POWER

2011-03-07T13:48:00.002+01:00

01/The Great Skua
02/Fear Of Drowning
03/Remember Me
04/Tugboat
05/Living Is So Easy
06/The Scottish Wildlife Experience
07/The Land Beyond
08/No Lucifer
09/Who's In Control
10/A Lovely Day Tomorrow
11/When I Go Out
12/Carrion
13/Thin Black Sail
14/Mongk II
15/Straight Down The Line
16/Lights Out For Darker Skies
17/Men Together Today
18/The Spirit Of St. Louis
19/Come Wander With Me
20/Something Wicked

Het beste van British Sea Power, nog altijd een vrij goed bewaard geheim op het Europees vasteland. Daarom een fijne instapcompilatie voor iedereen die het maar horen wil. Kunnen we later dit jaar met zijn allen mee brullen in de Melkweg. Inclusief obscure b-kantjes, live-versies, covers etcetera want ik ben tenslotte een echte kenner.

VARIOUS #57

2011-03-04T17:49:00.003+01:00

01/Aloe Blacc - Whole World
02/British Sea Power - Thin Black Sail
03/Pleq - The Fallen Love
04/The Go! Team - Buy Nothing Day
05/Elbow - Near Little Rows
06/Gruff Rhys - Sensations In The Dark
07/Lola Kite - Everything's Better
08/Mount Kimbie - Before I Move Off
09/American Men - Cool World
10/Mogwai - Rano Pano
11/Low - Try To Sleep
12/Nicolas Jaar - Mi Mujer
13/Radiohead - Lotus Flower
14/The Strokes - Under Cover Of Darkness
15/Suuns - Arena
16/Sun Airway - Put The Days Away
17/d'Eon - Kill A Man With A Joystick In Your Hand
18/Perfume Genius - Your Drum

GRUFF RHYS

2011-02-25T01:11:00.003+01:00

Ik weet dus niet meer voor wie Gruff Rhys destijds het voorprogramma verzorgde, maar het was vier jaar geleden in de AB en ik vond het toen best aardig. Ze waren met zn tweeën, een boel toeters en bellen op het podium, grappig Welsh dialect. Nooit meer naar omgekeken verder. Nu scheen hun nieuwste album erg leuk te zijn, en dat is ook zo! Samen met The Go! Team alweer een fijne popplaat om vrolijk de laatste winterweken mee door te komen. Het openingsnummer Shark Ridden Waters doet me erg denken aan Fun Lovin' Criminals, een band die ik nogal eens door elkaar haal met Super Furry Animals - en zo is de cirkel weer rond. Inclusief een coole spionage-clip met cabriolet en mooie vrouw.

THE GO! TEAM

2011-02-11T00:21:00.004+01:00

Die nieuwe plaat van The Go! Team brengt me weer in net zo een gelukzalige sfeer als toen ik vijf jaar geleden voor het eerst hun debuut op de luisterpaal hoorde. Ik krijg er een ontzettende adrenalineboost van, zoals haast geen andere band (oke, misschien The Libertines of soms The Spinto Band) bij me teweeg kan brengen. Zo veel briljante hooks, zulke energieke songs - ook op Rolling Blackouts bewijst Ian Parton weer dat hij ongekend is in het scheppen van een gigantisch buitenaards popuniversum binnen het half uur. De nieuwe cd is weer net zo eclectisch, hoewel naar mijn idee de nummers met rapster Ninja nu duidelijk niet meer op wegen tegen de ware kracht van deze band uit Brighton: uptempo gitaarliedjes zoals Buy Nothing Day. Hoe dan ook, dit is vooralsnog met voorsprong de leukste plaat van het jaar. Met vocale bijdragen van onder meer Beth Cosentino (Best Coast) en Satomi Matsuzaki (Deerhoof).

ELBOW

2011-02-04T00:43:00.002+01:00

De nieuwe videoclip van Elbow stelt nogal teleur. Het nummer is (natuurlijk) geweldig; gevoelige, elegante, beminnelijke pop is precies wat ik van de groep verwacht en waar ik geen genoeg van kan krijgen. Het nieuwe album Build A Rocket Boys komt volgende maand uit en stond bij mij al een tijdje genoteerd als één van de meest belovende releases van 2011. Maar die clip, God Allemachtig! Bij gebrek aan betere ideeën dan zomaar een optreden zouden ze verboden moeten worden. Zonde van het geld als Youtube daar al vol mee staat.

LOLA KITE

2011-02-01T21:24:00.001+01:00

Na vorig jaar al door vele insiders te zijn getipt, is voor Lola Kite (na die felbegeerde minuut op de nationale televisie) de bal nu echt gaan rollen. Het Amsterdamse drietal is momenteel met voorsprong de meest besproken band uit het Nederlandse clubcircuit. Het nieuwe paradepaardje van Excelsior, dat de release van hun debuut nog wat maanden uitstelde om de spanning te verhogen, is dan ook begonnen aan een uitgebreide tour die hen tegen mei naar Bergen op Zoom zal leiden. De plaat in kwestie verscheen vorige maand, heet Lights, en stemt inderdaad erg nieuwsgierig naar die optredens –al hebben we zo hier en daar wel onze bedenkingen.

Dat alle leden van Lola Kite in het verleden al actief waren in niet de minste bands (Bettie Serveert, Moss en Bluem) is duidelijk hoorbaar in het enthousiasme dat van Lights afspat. Het kost als luisteraar maar weinig moeite je voor te stellen hoeveel plezier de band wel niet moet hebben gehad tijdens de opnames van dit album, wellicht juist omdat het nauwelijks overeenkomt met de muziek van bovengenoemde bands. Lola Kite’s sound leunt sterk op het gebruik van synthesizers en drumcomputers. Geen wereldschokkend nieuws, maar een frisse wind in het huidige poplandschap is het zeker. De songs zijn bovendien niet alleen al op het eerste gehoor erg aanstekelijk en dansbaar; ze blijken bij nadere beluistering ook boordevol ideeën te zitten.

In die gelaagdheid zit tegelijkertijd ook de zwakke plek van het album. Aan vrolijke deuntjes is bepaald geen gebrek, maar niet al het songmateriaal is van even hoge kwaliteit. De plaat klinkt bovendien bij vlagen nogal braaf – een wat rauwere productie zou niet hebben misstaan. Het is niet toevallig dat Lights haar beste momenten kent wanneer er wat gas bij wordt gegeven, zoals tijdens de uptempo single ‘Everything’s Better’ en het al even opwindende ‘Rainbow At Night’, dat nadrukkelijk de geest van stadgenoot Zea in herinnering roept. De enigszins onbeduidende ballad ‘The River’, die de focus van de benen naar het hoofd verlegt, had echter gerust achterwege gelaten mogen worden.

Hoewel Lights dus weliswaar niet over de hele lijn overtuigt, zijn er toch genoeg redenen om aan te nemen dat Lola Kite op een podium goed uit de verf komt. Laat het dan vooral een feestje worden; een uitgekiende setlist doet wonderen. Dat de band aanstaande zomer op de grote nationale festivals zal aantreden kan iedereen wel voorspellen. Het geeft de band nog een aantal maanden de tijd om hun energieke liveshows te perfectioneren.

MOGWAI

2011-01-24T23:28:00.003+01:00

Ready, steady, ignition. Op DaMusic werd onlangs een voor onze begrippen roerige discussie gevoerd naar aanleiding van een omstreden stuk dat één van de redacteuren had geschreven. Ik was het zelf ook met hem oneens, toen hij rücksichtlos, ongefundeerd en wel erg kort door de bocht het hele genre postrock dood verklaarde.

Over azijnpissen gesproken. Wie doet zoiets? Goed, in termen van joie de vivre zijn de tijden dat postrock spannend (want: een vernieuwende en nog te ontdekken stroming binnen popmuziek) was, misschien inderdaad grotendeels voorbij. Maar wie maalt daar om wanneer veteranen als Mogwai nog steeds consistent platen uitbrengen die niet alleen van een uitmuntende kwaliteit zijn, alsook hoorbaar met toewijding gemaakt worden? Ook het optreden van Godspeed You! Black Emperor in Paradiso afgelopen week, alle bekende argumenten tegen reünies van bands even daargelaten, blonk allicht niet uit in urgentie - maar doeltreffend en intens was het zeker. En wat te denken van de ontwikkeling die Sigur Rós in tien jaar tijd heeft doorgemaakt? Om tal van kleinere grootmachten nog maar onbesproken te laten!

Het zit hem wellicht gewoon in de naam; postrock impliceert een zekere moderniteit die inmiddels lang vervlogen is. Aan de andere kant: waarom zeuren over postrock als je weet dat de vervelendste mensen die bestaan, juist de wijsneuzen zijn die beweren dat er na de 1970s niets fatsoenlijks meer is gemaakt. Postrock leeft! Het zal net zoals rock of elk willekeurig ander genre tot in den treure beoefend worden door soms waardeloze copycats, maar uiteindelijk geleidelijk evolueren. Dat Mogwai anno 2011 nog altijd uniek is in zijn soort en zeker niet om inspiratie verlegen zit, moeten ze mijn collega dan noodzakelijkerwijs maar bewijzen middels deze supercoole video.

BROADCAST

2011-01-14T20:46:00.003+01:00

Vandaag werd bekend dat Trish Keenan, zangeres van het Engelse Broadcast, is overleden aan de gevolgen van een longontsteking. Ik heb met name van hun album Haha Sound altijd genoten, maar toch is dit typisch zo een band waarvan je eigenlijk pas beseft hoe goed je ze vind, wanneer je ze voorgoed kwijt bent geraakt. Toch wel een schok, Broadcast was veel meer dan zomaar de nieuwe Stereolab. Erg zonde, daarom een klein eerbetoon in de vorm van een video.

ANNA CALVI

2011-01-12T17:06:00.004+01:00

Anna Calvi? Die stond vorig jaar in het voorprogramma van Grinderman in Vredenburg, volgens menigeen het concert van het jaar. Dat Nick Cave zijn oog op haar liet vallen is niet onbegrijpelijk, maar tegelijkertijd mag het ook geen wonder heten dat ze die avond in zijn schaduw nog geen verpletterende indruk achterliet. Nu haar debuutalbum uit is, zou daar best eens verandering in kunnen komen. In ieder geval werd ze door diverse media al getipt als één van de potentiële doorbraken op Eurosonic (waar ik nog altijd een keer heen wil). Deze zeer jonge Londense singer/songwriter is gewapend met een broeierige, bij vlagen huilende telecaster en een zeer doortastende stem. Het trio waarin ze opereert valt op door hun bezwerende sound, waarin ook jazz en klassiek doorklinken. Mijn nieuwe favoriete zangeres.

NO AGE

2011-01-11T00:09:00.002+01:00

Muziek is al zo een tien jaar dood op televisie - of toch in ieder geval op de Nederlandse. Dat wil niet zeggen dat het medium overal zo nutteloos geworden is; verreweg de meeste liveclips die op Carpoolparty te zien zijn, zijn opgenomen in gerenommeerde buitenlandse talkshows die een muzikale traditie en naam hoog hebben te houden. Ik denk ook niet dat ik de enige ben die bij het ruime aanbod op Youtube van optredens bij pakweg Jonathan Ross en David Letterman niet af en toe hunkert naar een vaderlands programma dat popmuziek serieuze zendtijd gunt. Want het werkt echt; waar ik aanvankelijk een beetje teleurgesteld en snel uitgekeken was op de tweede plaat van No Age, daar brengt dit brute optreden me toch aan het twijfelen of ik Everything In Between niet nog een kans moet geven. In ieder geval is duidelijk dat de groep live inmiddels flinke stappen heeft genomen. Dit nummer gaat heel ouderwets op mijn volgende compilatie-cd'tje terecht komen, als single die nieuwsgierig maakt naar meer. Laten we het jaar maar eens stevig beginnen.

JAARLIJSTJE 2010

2010-12-31T00:13:00.002+01:00

1. DEERHUNTER - HALCYON DIGEST

Een album dat maar blijft groeien en groeien, net zoals de band in toenemende mate steeds toegankelijker is geworden en een stijl heeft ontplooid van fijn trippende, eerlijke pop.

2. MENOMENA - MINES

Minstens zo goed als het geweldige Friend & Foe; nog altijd het zenuwachtige, slimme betwetertje in de indieklas dat je maar beter kunt omarmen.

3. THE WALKMEN - LISBON

On speed instead of weed. The Strokes moeten met heel wat aan komen zetten willen ze dit overtreffen. Een sober geluid, maar de opwindendste rockplaat in jaren.

4. WOODS - AT ECHO LAKE

Neohippies uit New York en grondleggers van het interessante Woodsist label. Muzikale kruising tussen Neil Young en The Velvet Underground.

5. YEASAYER - ODD BLOOD

Smaken verschillen, maar de meer dansbare Yeasayer viel bij mij goed in de smaak. Een spuuglelijke hoes, misschien. Wél drie fancy videoclips waarvoor kosten noch moeite gespaard zijn.

6. I AM OAK - ON CLAWS

Intieme folkpop van de hoogste plank uit Utrecht. Mooi geproduceerde plaat die het altijd en overal goed doet, behalve in het voorprogramma van Mumford & Sons - dat is een waarschuwing.

7. FOOL'S GOLD - FOOL'S GOLD

Officieel pas dit jaar uit in Europa. Beste crossoverband sinds Manu Chao. Onbegrijpelijk dat uitschieter Surprise Hotel de jaarlijst van 3voor12 niet heeft gehaald.

8. SUFJAN STEVENS - THE AGE OF ADZ

Mijn eerste goede kennismaking met het ambitieuze wonderkind Sufjan. Nogal zware kost door de bombastische elektronica, maar een geweldige songwriter.

9. TITUS ANDRONICUS - THE MONITOR

Punkcollectief rondom Patrick Stickles met pretenties die worden waargemaakt; een conceptplaat over de Amerikaanse burgeroorlog met epische nummers die over de 7 minuten klokken.

10. THE TALLEST MAN ON EARTH - THE WILD HUNT

Hoewel de volgende tournee alweer staat aangekondigd, ben ik nu wel even klaar met deze Zweedse tokkelaar c.q. volksmenner. Desalniettemin een nieuw pak onverwoestbare folksongs naar Amerikaans model.

EERVOLLE VERMELDINGEN 2010

2010-12-26T20:06:00.004+01:00

FIELD MUSIC - MEASURE

BETTIE SERVEERT - PHARMACY OF LOVE

VAMPIRE WEEKEND - CONTRA

THE CORAL - BUTTERFLY HOUSE

FANG ISLAND - FANG ISLAND

BALTHAZAR - APPLAUSE

BORN RUFFIANS - SAY IT

MAPS & ATLASES - PERCH PATCHWORK

WOMEN - PUBLIC STRAIN

BATHS - CERULEAN

OWEN PALLETT/ARCADE FIRE

2010-12-16T00:22:00.005+01:00

Laat 't maar sneeuwen. Ik had Owen Pallett nooit eerder gehoord, alleen ván gehoord, maar hier krijg ik echt kippenvel van. Sowieso een geweldig nummer natuurlijk, naar mijn idee één van de mooiste van Arcade Fire. Ik moest nadenken over wat ik de vijf beste concerten van het afgelopen jaar vond; dat van hun in Madison Square Garden, opgenomen door Terry Gilliam is toch een van de gebeurtenissen die het afgelopen muziekjaar hebben getekend. No Cars Go werd daar ook gespeeld, maar schittert op YouTube door afwezigheid. Dan maar een versie afkomstig uit de Neon Bible tour.

VARIOUS #56

2010-12-12T23:14:00.003+01:00

Nog wat kliekjes, namedropping;

01/The Thermals - I Don't Believe You
02/Lower Dens - Tea Lights
03/Belle & Sebastian - I Want The World To Stop
04/Baths - Animals
05/Magic Kids - Hey Boy
06/The National - Bloodbuzz Ohio
07/The Rural Alberta Advantage - Don't Haunt This Place
08/Reading Rainbow - Always On My Mind
09/Tame Impala - Expectation
10/Shugo Tokumaru - Parachute
11/Best Coast - When I'm With You
12/British Sea Power - Come Wander With Me
13/Codes In The Clouds - Don't Go Awash In This Digital Landscape
14/Pains Of Being Pure At Heart - Heart In Your Heartbreak
15/Hot Chip, Bernard Summer & Hot City - Didn't Know What Love Was
16/Junip - Always
17/Interpol - Lights
18/British Sea Power - Living Is So Easy
19/Phil Selway - By Some Miracle
20/The Go! Team - T.O.R.N.A.D.O.
21/Dom - Impetigo

RICHARD ASHCROFT

2010-12-10T00:54:00.002+01:00

Een oudje, want: sommige nummers zijn goed en vergeet je dan opeens een jaar of twee. Des te feestelijker (der herkenning) om ze dan toevallig weer terug te horen! Dames en heren, mocht het nog niet duidelijk zijn, Richard Ashcroft behoort al tien jaar tot de grootste songwriters van onvervalste britpop. Bovendien zwijmel ik in nostalgie van nummers die voor mij zowel mooi als bekend van televisie zijn. Fraaie clip ook, die uitblinkt in suggestieve kracht. De kijker is een voyeur van een ogenschijnlijk onbekommerde maar toch tamelijk eenzame man.

SHUGO TOKUMARU

2010-12-06T00:36:00.004+01:00

Inmiddels zijn we ruim een week verder, maar LeGuessWho? zit nog steeds in mijn hoofd. Het is alleen maar gissen naar hoe de voortijdig afgelaste Shugo Tokumaru daar ontvangen zou zijn geweest. Nadien stuitte ik op deze livevideo en ben ik zelf toch een beetje beginnen te twijfelen. Het is maar een clip (?!), maar wel eentje die afbreuk doet aan de muziek. Ik had me deze Japanse Jonsí (immers: even onverstaanbare en iel gezongen sprookjespop) toch heel anders voorgesteld. Door mijn eigen stomheid geslagen betrapte ik mezelf er op dat ik Parachute veel te zoet vind klinken sinds het bewijs is geleverd dat Shugo Tokumaru niet scheel is.

BRITISH SEA POWER

2010-11-30T21:52:00.005+01:00

YES! De nieuwe British Sea Power is er bijna. De Zeus EP was een leuk opwarmertje, net als Krankenhaus destijds, maar Valhalla Danchehall komt uit op 10 januari en de gave nieuwe single doet watertanden naar het echte werk. Zo te horen zijn de inspiratiebronnen Echo & The Bunnymen en David Bowie nog altijd een constante en is U2 inmiddels van het toneel verdwenen. Een goede zet om de sceptici van het wat pompeuze Do You Like Rock Music weer overstag te laten gaan. De videoclip voor Living Is So Easy is nu ook af en ziet er mooi uit. Flitsende beelden van (het zusje van) femme fatale Audrey Horne, die zich goed lijkt te amuseren op een eenzaam gala, terwijl de band koukleumend buiten staat. Dit alles asynchroon geplaybackt als een klassieker van Fellini. Had met terugwerkende kracht ook goed op de compilatie van gert jan schouten gepast, bedenk ik me nu. Het is nog wat vroeg voor jaarlijstjes, en aangaande British Sea Power ben ik niet onbevangen, maar dit wordt vast en zeker een van de beste albums van 2011!

BORN RUFFIANS

2010-11-30T00:14:00.003+01:00

Terug van vier koude dagen LeGuessWho? in Utrecht. Mijn eerste meerdaagse indoor festivalervaring is best voor herhaling vatbaar. Geen Women, Field Music en/of Shugo Tokumaru te bekennen. Aangename muzikale verrassingen van Baths, The Lower Dens en Knalpot. Van Caribou weer eens niets meegekregen, maar ditmaal was dat een bewuste keuze. The Tallest Man On Earth komt mijn neus uit. Volledige verslagen via www.damusic.be. Nu even nagenieten met Born Ruffians, wiens tweede album ik blijkbaar ten onrechte een beetje links heb laten liggen. Dit nummer is vier dagen lang een anthem geweest op de fiets vanaf en naar De Bilt.

SUFJAN STEVENS

2010-11-22T23:11:00.005+01:00

IMPOSSIBLE SOUL. HET ZOVEELSTE MAGNUM OPUS VAN SUFJAN STEVENS.

Sufjan Stevens, de gerenommeerde Amerikaanse singer/songwriter, bracht dit jaar zijn langverwachte nieuwe album The Age Of Adz uit. De reacties daarop lopen nogal uiteen. Zelfs sommigen die Stevens hoog hebben zitten (sommigen noemen hem een van de beste artiesten van zijn generatie) hebben moeite met de koerswijziging die hij op deze plaat heeft ingezet – en waarvan Impossible Soul, daar zijn voor- en tegenstanders het wel over eens, de culminatie is. Hoewel de muziek qua arrangement (of om in muzikale parameters te spreken: textuur ) inderdaad behoorlijk verschilt van zijn oudere werk, waarin hij doorgaans in een meer traditionele bezetting opereert en nauwelijks experimenteert met elektronica, valt The Age Of Adz óók op te vatten als een moedige poging van Sufjan om zichzelf te vernieuwen.

Een poging die mijns inziens bovendien niet eens zo erg afwijkt van zijn bekendere werk; Sufjan Stevens heeft met zijn muziek immers altijd gepoogd om van de luisteraar een structuralistische, actieve luisterhouding te vragen. Het meest aansprekende voorbeeld daarvan is het werken met concepten. Zo bracht hij al eens een cd uit met alternatieve kerstnummers en gaf hij ooit te kennen aan iedere Amerikaanse staat een afzonderlijk album te wijden – een plan dat inmiddels alweer van de baan is, maar waarvan Michigan en Illinois nog steeds getuigen.

Uit bovenstaand voorbeeld kan reeds geconstateerd worden dat Stevens’ als muzikant in ieder geval geldt als een buitengewoon ijverige. Impossible Soul is daarvan het meest recente bewijs. Het is echter tegelijkertijd een typisch voorbeeld van hoe popmuziek zichzelf kan ironiseren. Ondanks de forse lengte van 25 minuten, waarbinnen het nummer zo een vijf keer van timbre en ritme wisselt (en hiermee op het eerste oog een structuralistische beluistering lijkt te vereisen), speelt Stevens ook op dubbelzinnige wijze met de mogelijkheid tot een collectieve luisterervaring. De vijf duidelijk van elkaar te onderscheiden delen van Impossible Soul, zo valt te beargumenteren, zijn evengoed exemplarisch voor het schizofrene karakter van popmuziek anno 2010: Sufjan betreedt wat dat betreft hetzelfde dubbelzinnige pad dat bijvoorbeeld Queen (Bohemian Rhapsody), Guns n’ Roses (November Rain) en Radiohead (Paranoid Android) al eens bewandelden door hun nummers een zekere epiek mee te geven zonder de traditionele popconventies geheel de rug toe te keren.

De sleutel tot deze lezing ligt met name in de tekst – die overigens niet te vinden is in het bijbehorende artwork. De tekst lijkt symbool te staan voor een droom die zich voltrekt in vijf verschillende sequenties en vertolkt wordt door vijf verschillende stemmen. In deel 1 wordt het idee van de droom heel letterlijk geïntroduceerd: ‘And I was in a dream’. Deel 2 is het eerste dat ook muzikaal gezien transformeert naar het mysterieuze schemerbestaan van het inslapen; de dromerige vocalen (als ik het goed heb van labelgenote My Brightest Diamond), onheilspellende blazerssectie en verknipte beats voorspellen een onrustige slaap. Typisch is dat het aanhoudelijk herhalen van de aansporing ‘Don’t be distracted’ daarbij meerduidig is, omdat het inhoudelijk van belang is voor de thematiek van het nummer, maar eveneens verwijst naar de structuralistische mogelijkheid van de song.

In het algemeen is de tekst van Impossible Soul de belangrijkste factor in een coherente, structuralistische beluistering. Tegelijkertijd legitimeert de thematiek van de droom als het ware het muzikale karakter van het nummer. Vluchtig, gefragmenteerd en van de hak op de tak.

‘I couldn’t be adressed’, zingt Stevens even later. Hij lijkt inmiddels te zijn ingedommeld. Opmerkelijk is dat het timbre van zijn stem tijdens dit derde deel wordt vervormd met autotune, een techniek die tegenwoordig door veel populaire artiesten in hun muziek wordt gebruikt . In deel 4 beleeft Stevens een euforische droom, waar hij zich al dan niet half van bewust is; ‘It’s a long life (…) Better pinch yourself (…) Could it get much better (…) Do you wanna dance’. Dansbaar is dit prettig in het gehoor liggende deel zeker, en opnieuw wordt ook weer gewezen op een zeker collectief van luisteraars: ‘Boy, we could do much more together’. Het slotdeel van Impossible Soul eindigt een stuk minder hoopvol, wanneer Stevens zingt dat ‘Boy, we made such a mess together’. Met deze melancholische klanken eindigt het album. Het is lichtelijk ironisch dat deze laatste minuten qua timbre klinken als de ‘oude’ Sufan Stevens: zijn stem is weer helder en wordt enkel begeleid door een sobere akoestische gitaar, precies zoals The Age Of Adz met het nummer Futile Devices ook van start gaat en de luisteraar daarmee eventjes op het verkeerde been zet. Dit is mogelijk dan ook te interpreteren als een soort verklaring van de Amerikaan voor zijn muzikale koerswijziging - terwijl hij er tegelijkertijd mee onderstreept nog altijd vanuit concepten te componeren.

Tenslotte kunnen we concluderen dat Impossible Soul een typisch popnummer is, in de zin dat het vol tegenstrijd zit tussen rebellie en welbehagen. Het is een vrij ontoegankelijke, wat meer alternatieve song, die niet bepaald radiovriendelijk genoemd kan worden, terwijl het voor een groot deel toch beantwoordt aan algemene popconventies. Toegespitst op de auteur Sufjan Stevens kan gesteld worden dat het lied een hoogtepunt (of dieptepunt, naargelang de smaak van de geoefende luisteraar) vormt van diens nieuwste meestwerk, The Age of Adz.
- - -

Te omvangrijk voor YouTube, maar een geweldig nummer. Ik heb de cd gekocht op de ouderwetse, haast nostaligische manier: 1 liedje kennen en de rest thuis ontdekken. Met het verschil dat Impossible Soul al 1/3 van het album inneemt. Observatie na enkele luisterbeurten: het kwartje wankelt, hier moet ik inderdaad nog eens goed voor gaan zitten. Fijn! Zeer recent verscheen de clip van Too Much, het nummer dat nu blijkbaar naar voren wordt geschoven ter promotie van de plaat. Daar doen we het hier voorlopig mee.

INTERTEKSTUALITEIT (#5)

2010-11-20T15:41:00.002+01:00

The White Stripes - White Blood Cells (2001)

Youp van 't Hek - De Schreeuwstorm (2007)

JUNIP

2010-11-13T00:35:00.002+01:00

Junip, uit Zweden. Wat misschien klinkt als een nieuwe naam, betreft in feite een groep die al ruim 10 jaar bestaat. Door het incidentele succes van frontman José Gonzalez als soloartiest werd de band echter een poos terzijde geschoven. Pas onlangs kwamen zij met hun officiële debuutalbum Fields op de proppen, dat veel gelijkenissen vertoont met Gonzalez’ bekende werk. Melancholische gitaarpop met een licht exotische invloed, gedragen door de kenmerkende zachte stem. Ook geschikt voor wie bijvoorbeeld zweert bij de debuutplaat van Yeasayer. Over twee weken op LeGuessWho in Utrecht, ik ben erg benieuwd en kijk er naar uit. Een tamelijk eigenaardige maar grappige videoclip bij de mooie eerste single Always; type Yo La Tengo - Sugarcube. Bedachte band bestudeert rock 'n roll clichés.

DARWIN DEEZ

2010-11-10T23:08:00.004+01:00

Omdat de herfst niet per se betekent dat we week in week uit maar Kid A, Burn The Maps en Songs Of Love And Hate moeten draaien, presenteer ik bij deze met enige vertraging een potentieel zomerhitje waar ik op gewezen werd door een vriend die, naar ik meen, überhaupt niet zo veel op heeft met de overige seizoenen. Wie dan wel? Nouja, ik ken hem als een jongen die zó zonnig is dat hij zijn vorige leven waarschijnlijk ergens op de evenaar leidde als een exotische vogel. Hij prees me Radar Detector aan met het voor hem zo kenmerkende standaard pseudo-enthousiaste 'echt heel leuk', en hij zei waar het op staat! Zo een aanstekelijk deuntje heb ik sinds Max Tundra's Will Get Fooled Again niet meer gehoord. De clip is al even dwaas, want Darwin Deez is een onvervalste hipster. You & I go shopping and find exactly what we're looking for. Wie iets bewaart, die heeft wat.

VARIOUS #55

2010-11-08T14:05:00.002+01:00

(Eindelijk loop ik weer gelijk met de Hitzone-reeks!)
Namedropping;

01/Weezer - Memories
02/Antony & The Johnsons - Thank You For Your Love
03/Clinic - I'm Aware
04/Women - Heat Distraction
05/Scram C Baby - M.A.R.I.T.
06/Blur - Tender (Cornelius Remix)
07/Admiral Radley - Ghost Of Syllables
08/The Walkmen - Blue As Your Blood
09/Dom - Bochicha
10/Wavves - Post Acid
11/Nikoo - Marquee
12/Black Tambourine - Throw Aggi Off The Bridge
13/Cymbals Eat Guitars - Definite Darkness
14/Two Door Cinema Club - Undercover Martyn
15/Twin Shadow - Castles In The Snow
16/Maps & Atlases - Pigeon
17/Darwin Deez - Radar Detector
18/Serene-Maneesh - D.I.W.S.W.T.T.D.
19/Anne Soldaat - Born To Perform
20/Blonde Redhead - 23
21/Grinderman - Heathen Child
22/The Coral - Walking In The Winter

PORTLAND CELLO PROJECT

2010-11-07T15:57:00.002+01:00

Om in Volkskrant Magazine termen te spreken: huisgenoot I. draait zo nu en dan graag Portland Cello Project. Ze heeft een melancholisch neusje voor muziek dat er niet vaak naast zit wanneer het eenmaal iets op het spoor is. Zo was ze al op jonge leeftijd een expert in zo een beetje alles van Saddle Creek en heb ik via haar Low ontdekt - hun adembenemende concert in de Catharinakerk te Eindhoven is nog altijd een van de beste die ik ooit heb gezien. Nu Portland Cello Project, een band met een naam die dekt. Veelal instrumentale, sterk beeldende muziek, maar eigenlijk altijd binnen de grens van vijf betamelijke minuten. Meer pop dan postrock dus, een soort GY!BE light. De videoclip bij Denmark is een juweeltje; een prachtig gemaakte korte film over een treurige garnaal die geen marionet meer wil zijn.

CLINIC

2010-11-02T00:30:00.005+01:00

In de categorie: bands met een mythisch debuut die dat naar mijn idee nooit meer hebben overtroffen, hoewel dat misschien meer iets over mij zegt dan over hen. Ik was in de loop der jaren mijn interesse in Clinic wat verloren en op het punt gekomen dat ik platen als Funf en Do It gemakkelijk terzijde schoof. Hun dit jaar uitgekomen Bubblegum is echter weer een schot in de roos. Van de hysterisch ronkende artpunk is eigenlijk niks meer over, maar je krijgt er de intimiteit van klassiekers als Distortions en Goodnight Georgie voor terug. Zelfs met wat andere arrangementen als we van ze gewend zijn (zo zijn met name de strijkers een welkome en duidelijk hoorbare toevoeging op hun toch al eigenzinnige geluid) klinkt de band nog even grillig als voorheen. Dit is gewoon een rustig album, maar er wel een dat net zo onderhuids kruipt als hun beste platen. Een outsider voor de jaarlijstjes, ga dat beoordelen! Met I'm Aware schreven de vier dokters uit Liverpool sowieso een van de mooiste nummers van het jaar. De vergezellende videoclip is lekker tipsy.

COMPILATIE VOOR GERT-JAN SCHOUTEN

2010-10-31T23:23:00.003+01:00

01/Galaxie 500 - Tugboat
02/The Birthday Party - Release The Bats
03/Jens Lekman - Happy Birthday Dear Friend Lisa
04/Pink - Get This Party Started (A Capella Edit)
05/De Huilende Rappers - Kadootjes
06/Menomena - Wet & Rusting
07/Pains Of Being Pure At Heart - Come Saturday
08/You Say Party! We Say Die! - Glory
09/Blonde Redhead - 23
10/Lou Reed - Perfect Day
11/The White Stripes - Offend In Every Way
12/THUS:OWLS - Sometimes
13/Brakes - You'll Always Have A Place To Stay
14/Gomez - If I Ask You Nicely
15/U2 - With Or Without You
16/Antony & The Johnsons - Thank You For Your Love
17/Balthazar - Throwing A Ball
18/Bloc Party - Little Thoughts
19/Henny Huisman - Theme From Mini Playbackshow
20/Sugababes - About You Now

BATHS

2010-10-27T22:49:00.003+02:00

Het is even geleden dat ik van een laptop-artiest zo genoot als nu van Baths. De tijden dat ik intensief en toegewijd naar alle nieuwe releases van Warp luisterde zijn eigenlijk een beetje voorbij en van iets moderns als Washed Out word ik niet bepaald warm - van spannende IDM back to Moon Safari all over again. Deze jongeman uit LA brengt met zijn debuut op Anticon echter weer in herinnering hoe fijn een herfstig knisperende elektronicaplaat kan zijn. Dat belooft wat voor LeGuessWho? volgende maand. Trouwens, dit soort muziek live een draak om te zien? Geen sprake van (dankzij ingenieus camerawerk)!

THE NATIONAL

2010-10-22T01:27:00.006+02:00

Goede clip, charismatische frontman, een kwinkslag. The National behoeft dan misschien geen introductie voor de meesten, maar deze ijzersterke single had ik nodig. Ooit zag ik de band eens op Dour, maar weinig aandachtig en dus weinig indrukwekkend. De Amerikanen bleven (ondanks Fake Empire) steeds links liggen. Nu ben ik vastbesloten om eens serieus naar hun platen te gaan luisteren. Zeg het maar!

THE GO! TEAM

2010-10-18T00:34:00.006+02:00

Het is er nooit van gekomen London Calling eens te bezoeken. Wegens een erbarmelijke financiële situatie diende ik in 2005 te kiezen tussen Bloc Party en The Go! Team - iets wat ik als zeventienjarige simpelweg niet over mijn hart kon verkrijgen, waardoor ik uiteindelijk maar thuis bleef. Inmiddels heb ik Bloc Party gezien, maar het zestal uit Brighton (daar waar Kele Okereke graag zijn weekends vertoeft) is me de afgelopen jaren ontlopen. Enfin, binnenkort grijp ik mijn kans, want een nieuw album is aanstonds! Het nieuwe nummer T.O.R.A.N.A.D.O. doet vermoeden dat Rolling Blackouts weer lekker energiek en opzwepend gaat klinken (en werpt tegelijkertijd de vraag op waarom The Prodigy hun handdoeken in Gods naam nog niet in de ring hebben gegooid). Om alvast in de stemming te komen, presenteer ik bij deze nog eens de geweldige eerste single Junior Kickstart. Toffe (naar ik aanneem door een fan gemaakte) video ook; een achtervolgingsscène die Pacman naar hetzelfde steegje voert waar Vampire Weekend hun clip voor Cousins opnam.

BELLE & SEBASTIAN

2010-10-17T23:34:00.002+02:00

Zeker, hij is aardig geschoten, maar de nieuwe clip van Belle & Sebastian is nu ook weer niet bepaald grensverleggend te noemen. Meer dan een statische performance, afgewisseld met lege close-ups van een blondine met krullend haar, heeft de video niet om het lijf. Ook het nummer in kwestie is, met alle respect voor de kwaliteiten van Stuart Murdoch en co, weinig opzienbarend: het kabbelt voort. Niet de inventieve tekstuele vondsten van weleer, maar wél behoorlijk cheesy koortjes, dusdanig makkelijk in het gehoor liggend dat het haast verdacht wordt. Dat hebben ze naar mijn mening toch al eens beter gedaan. Nee, het noemenswaardige is de boodschap die aan de song voorafgaat. De sympathieke Schotse presentator (met dito accent) spreekt impliciet zijn afschuw uit over het muzakfenomeen en dat is iets wat ik alleen maar kan toejuichen. Het is daarom bijzonder jammer dat I Want The World To Stop het statement juist lijkt te ondermijnen.

MAPS & ATLASES

2010-10-04T22:36:00.003+02:00

Het wil me maar niet te binnen schieten aan wie de zanger van Maps & Atlases, een zekere Dave, me zo doet denken. Solid Ground heeft nogal wat weg van de prettige folkpop van een band als Bowerbirds, al is de plaat in zijn geheel feller en gelaagder dan je op basis van dit enkele nummer zou vermoeden. Een indringende, psychedelische productie die hevig leunt op soulvolle zang en kwieke percussie. Dus ook geschikt voor liefhebbers van TV On The Radio, Bloc Party en Field Music. Ik raad het jullie aan met even veel plezier als Kitty Bons het mij deed - waarvoor nog dank, trouwens.

ADMIRAL RADLEY

2010-09-22T23:34:00.003+02:00

Jason Lytle speelt blijkbaar sinds een tijdje weer in een nieuwe band. Dat is inzake de eeuwige skater het beste nieuws sinds zijn vorige groep uit elkaar ging. Nu kunnen eindelijk de halfslachtige, onzekere songs die op zijn soloplaat Yours Truly, The Commuter stonden voorgoed naar de vergetelheid worden verbannen. Lytle voelt zich hoorbaar beter thuis met een echte band om zich heen. Hoewel Admiral Radley technisch gezien voor de helft uit leden van Earlimart bestaat, die zo nu en nu en dan ook een liedje zingen, kan voorzichtig gesproken worden van de heropstanding van Grandaddy. Zeer eenvoudige pop, op het lullige af, voorzien van de welbekende obligate casiodeuntjes. Klein maar fijn, oud en vertrouwd.

WEEZER

2010-09-17T21:45:00.006+02:00

Ik geef toe dat het zo goed als uitgesloten is dat Weezer ooit nog met zo een geweldige plaat als hun debuut of Pinkerton op de proppen komt. En dat hun laatste twee albums echt ruk waren. Maar het vlees is zwak; ik val simpelweg als een blok voor hun poppy sound. Het nieuwe album Hurley valt bovendien alleszins mee. Ondanks het feit dat Rivers Cuomo soms, zoals in de nieuwe single, een beetje op The Killers schijnt te willen lijken, zijn de songs gewoon vele malen sterker dan op hun vorige cd. Fans geloven dan ook dat The Red Album en Raditude niet meer dan contractuele verplichtingen waren aan hun vorige werkgever - het viertal resideert vanaf nu op Epitaph. Je kunt het ook zo zien: Weezer is zowat de enige mainstreamband met credibility in het indiecircuit, simpelweg omdat ze er geen pretenties op na houden en een fijne neus hebben voor populaire Amerikaanse cultuur. Starring Johnny Knoxville.

PHILIP SELWAY

2010-09-14T00:08:00.002+02:00

Philip Selways videoclip zonder plot lijkt te zijn geschoten in dezelfde flat waar hij met Radiohead vijftien jaar geleden de klassieker Just opnam. By Some Miracle, het openingsnummer van zijn eerste soloalbum doet - logischerwijs - echter nauwelijks aan de band denken waarmee Selway als drummer de afgelopen vijftien jaar de wereld veroverde. Familial is een vrij aardige singer/songwriterplaat, maar net iets te sober om in zijn geheel echt te overtuigen. Hoe dan ook; mooi nummer, sympathieke vent, typisch iets voor Bella Union.

SCRAM C BABY

2010-09-09T14:51:00.003+02:00

Mocht ik gesuggereerd hebben dat Excelsior op Moss na weinig avontuurlijks meer te bieden heeft, dan wil ik dat bij deze even recht zetten. Scram C Baby is er ook nog! De band van veteraan John Cees Smit die het gedachtegoed van Pixies, Guided By Voices en Pavement in zich verenigen, bracht onlangs zelfs nog een geweldige plaat uit. Slow Mirror Wicked Chair (nog te beluisteren via 3voor12) wordt overmorgen gepresenteerd in Paradiso, waarna de Amsterdammers in de komende maanden her en der wat clubs zullen aandoen. Even een oudje om alvast in de stemming te komen voor het gratis concert in het café van Mezz.

DEERHUNTER

2010-09-06T23:34:00.008+02:00

Bradford Cox is dan misschien nooit moeders aantrekkelijkste geweest, maar net als Radioheads klassieker No Surprises levert dat in combinatie met een zachte melodie en een behoorlijk depressieve songtekst wel een angstaanjagende videoclip op. Lekker troebel! Helicopter klinkt als de voorbode van wat zomaar (één van) de beste indierockplaten van het jaar zou kunnen worden. Nouja, niet helemaal zomaar. We zijn niet op ons achterhoofd gevallen.

THE WALKMEN

2010-09-02T00:04:00.005+02:00

Ik heb ooit een prijsvraag gewonnen (tip: ze worden steeds simpeler, als je een beetje overweg kunt met Google, waag dan ook eens een poging) en ben toen gratis en zonder gezelschap naar een concert van The Walkmen in Brussel gegaan. Daar bleek al snel dat ik er in de toekomst beter aan zou doen om aangaande concerten van The Walkmen niet meer te wachten met het aanschaffen van een kaartje vooraleer ik er een zou winnen. In het najaar staat alvast een tour gepland om hun nieuwste album Lisbon te promoten. Nu nog even kiezen tussen Utrecht en Antwerpen. Hoe dan ook, een coole band met een tamelijk uniek, minimalistisch maar denderend geluid. Muziek die je bij je nekvel grijpt.

MOSS

2010-08-31T00:55:00.005+02:00

De uitverkiezing van de 3voor12 award voor het beste vaderlandse popalbum van afgelopen jaar is nog aanstaande, maar in feite is de wedstrijd al gestreden. Met het ter ziele gaan van oudgedienden als Johan, Daryll-Ann, Caesar en Coparck kwam Moss met hun geweldige plaat Never Be Scared/Don't Be A Hero precies op tijd het stokje overnemen. De sympathieke, ietwat schuchterige Amsterdammers bewezen met hun optreden op Lowlands dat ze ontegenzeggelijk tot het beste behoren wat Excelsior, of liever gezegd: Nederland, anno 2010 te bieden heeft. Dat is ook mij niet ontgaan - beter laat dan nooit. Ze zullen het om een of andere reden wel niet worden, zo gaat dat.

THE THERMALS

2010-08-23T00:08:00.002+02:00

Ik heb The Thermals een stuk of tien keer live gezien. Met Hutch Harris op het terras gezeten in Eindhoven. Een t-shirt dat eigenlijk al te klein was toen ik het kocht. De moeilijk verkrijgbare (en bovendien door Kathy Foster gesigneerde) No Culture Icons EP. Aan haar telefoonnummer kan ik trouwens via via ook wel komen. Ik heb alle drummers meegemaakt - en vind uiteraard dat Jordan Hudson de beste was. The Thermals zijn op papier mijn favoriete band, maar voor hoe lang nog? Op het vorige album Now We Can See stonden een paar nummers die er mee door gingen. Laten we tegen de verwachtingen in hopen dat I Don't Believe You niet de toon zet voor de aankomende plaat, want hoewel het geen onaardig nummer is en de clip weer lekker overdreven, is die productie niet om aan te horen. Soms snap ik ze wel, die Metallica fans.

GRINDERMAN

2010-08-17T00:48:00.003+02:00

Terwijl ik de laatste hand legde aan een review van de geweldige nieuwe plaat van Menomena, werd ik herinnerd aan dit geniale nummer van Grinderman. Hun nieuwste clip voor Heathen Child, de eerste single van de langverwachte opvolger Grinderman 2, is overigens minstens zo krankzinnig als dit lijflied voor de seksueel gefrustreerde man - maar ik houd me stellig aan het devies dat dit de tijd is voor komkommers. Nick Cave is een rasartiest die als geen ander gestalte geeft aan hysterische impotentie. Deze clip bevat tevens een glansrol voor Travis, de Schotse band die jaren geleden een hitje scoorden met het nummer Sing. Zij zitten er bij en kijken ernaar. Now for some true rock 'n roll.

VARIOUS #54

2010-07-23T13:37:00.000+02:00

namedropping;

01/Tame Impala - Solitude Is Bliss
02/Dum Dum Girls - Jail La La
03/Ariel Pink's Haunted Graffiti - Bright Lit Blue Skies
04/Arcade Fire - Ready To Start
05/Tender Trap - Girls With Guns
06/I Am Oak - On Oxen
07/Born Ruffians - What To Say
08/The Strange Shapes - I Found A Rock
09/Caribou - Odessa
10/Deer Tick - Twenty Miles
11/HEALTH - USA Boys
12/PVT - Window
13/Kettel - I Live You
14/Passion Pit - Tonight Tonight
15/Harlem - Someday Soon
16/Wavves - To The Dregs
17/Amanda Palmer - Idioteque
18/The Coral - Butterfly House
19/Liars - No Barrier Fun
20/School Is Cool - New Kids In Town
21/Male Bonding - Year's Not Long
22/TV On The Radio - Wolf Like Me

SCHOOL IS COOL

2010-07-21T00:44:00.003+02:00

Graag stel ik jullie voor aan School Is Cool - wat ik noem de heetste nieuwe band uit Antwerpen. In februari zag ik ze voor het eerst spelen op het We Are Open festival in Trix, waar ze die avond als nieuwelingen de show stalen van Absynthe Minded, Pornorama en Roadburg. Een vergelijking met die laatste band is interessant; de afgelopen twee jaren kwamen beiden bovendrijven tijdens de Rock Rally, maar waar Roadburg het vooralsnog vooral moet hebben van hun status als veelbelovende maar weinig uitnodigende hipsters, won School Is Cool de felbegeerde trofee niet voor niets. De songs beklijven en live verdient het vijftal, het publiek trakterend op een vrolijke mix van Arcade Fire en Menomena en bonuspunten oogstend met covers van Talking Heads en Pixies, veel symptathie. Zo bleek afgelopen zondag andermaal op De Affaire in Nijmegen. Gaat dat zien, is het devies. De eerste plaat is nog niet uit.

FANG ISLAND

2010-07-04T23:54:00.004+02:00

Al mijn goede ervaringen uit het verleden ten spijt, kan ik niet anders dan concluderen dat Dour dit jaar een beroerde line-up heeft geprogrammeerd voor liefhebbers van alternative popmuziek. Veel veilige keuzes (publiekstrekkers als The Raveonettes, Ghinzu en Devendra Banhart zag ik er bijvoorbeeld allemaal al eens eerder en hadden toendertijd ook betere platen uit dan nu hun meest recente is), meer techno dan goed voor je is - allemaal ten nadele van de echte verrassingen uit het huidige clubcirquit. Als er bij de 200 geboekte bands pakweg 3 namen als Menomena, Woods en Fang Island hadden gezeten, zou ik wellicht zijn afgereisd. Gelukkig komen 2 van bovengenoemden na de zomervakantie naar Nederland, waarbij ik me vooral verheug op het concert van Fang Island in Merleyn op 15 september. Nooit eerder (en nooit meer) klonk de mathrock van Don Caballero zo vrolijk. Ben benieuwd of het classic rock-geluid live even euforisch klinkt als op plaat. Wederom een geweldig bijpassende krankzinnige video, trouwens. Niet geschikt voor epileptici.

DUM DUM GIRLS

2010-07-01T00:48:00.004+02:00

Zomerhits? Ik verzamel ze voor hergebruik. Eigenlijk is dat andermaal een voorbeeld van positieve en dus onterechte discriminatie, want waarom zouden zomerhits toch eigenlijk meer de moeite van het categoriseren waard zijn dan verslavende nummers die in de herfst uitkomen? Waarom beperkt de muziekconsumptie in juli en augustus zich overigens überhaupt tot hits en luisteren we in november en december albums die in zijn geheel moeten behagen? 't Is ook maar net welk seizoen je voorkeur geniet, niet waar? Hoe dan ook, deze van Dum Dum Girls kwam reeds uit in maart en staat voorlopig naar mijn grote tevredenheid op repeat.

WOODS

2010-06-22T15:19:00.005+02:00

Deze band komt uit Brooklyn. Dat is een wijk in New York waar ontzettend veel toffe bands repeteren. Zo, dat is eruit! Woods brachten onlangs alweer hun vijfde langspeler uit en het is het viertal gegund daar een groter publiek mee te trekken dan ze vooralsnog deden. At Echo Lake is namelijk een plaat waarop de groep zich van zijn meest veelzijdige en tegelijkertijd toegankelijke kant laat horen; een goede balans tussen The Velvet Underground en The Byrds maakt van hen één van de betere bands in het hedendaagse lo-fi folksegment. De clip is niet slecht, in het bos steelt een zonderling figuur het hart van een jonge knaap, maar wanneer de lokale bewoners lucht krijgen van de outsider, komt hun relatie dramatisch ten einde.

PVT

2010-06-22T14:58:00.001+02:00

Toen deze band nog Pivot heette, een naam die overigens van alles kan betekenen, zag ik ze eens op Pukkelpop. Aardige band. Terwijl ik nog altijd met smart wacht op die ene grote Warp-release die voor dit jaar staat aangekondigd, is deze single van de drie Australiërs aangenaam vertoeven. Een herdefiniëring van de aloude rock+elektronica formule met een zanger die wat weg heeft van Freddie Mercury.

THE BLACK KEYS

2010-06-03T22:42:00.002+02:00

Twee moderne alleenstaande vaders ontmoeten elkaar met hun twee zoontjes in een plaatselijke speeltuin, alwaar zij hun droeve leven in ogenschouw nemen op een bankje aan de kant. Er ontstaat onder de jongetjes, die dan noodzakelijkerwijs in de plaats van hun afgepeigerde papa's maar in de clip moeten acteren, een verbeten liefdesstrijd om het gezelschap van een jonge schone - blijkbaar valt het eveneens tamelijk presentabele andere meisje bij geen van hen beide in de smaak, zij verdwijnt al gauw uit beeld. Wanneer dit macho duel lijkt te culmineren in een onbeschaamde knokpartij, ontwaken The Black Keys uit hun gevoelloze gemoedstoestand om de hoofdrol gretig over te nemen.

STARS

2010-06-02T21:06:00.005+02:00

Set Yourself On Fire is wat mij betreft nog altijd één van de beste indiepopplaten van de afgelopen 10 jaar, maar opvolger In Our Bedroom After The War vond ik niks aan. Die was meer rechttoe rechtaan, te oppervlakkig, in zijn geheel nietszeggend. Nu gaan de Canadezen binnenkort hun volgende album getiteld The Five Ghosts uitbrengen, en ze speelden vorige week veelbelovend hun nieuwste single Fixed bij Jimmy Fallon. Gepassioneerd en romantisch als vertrouwd. Waar halen ze al die liefde en dat klapvee toch steeds maar vandaan?

THE MACCABEES

2010-05-19T22:05:00.003+02:00

Als Spotify over vijf jaar revolutionair blijkt te zijn geweest (voor zover dat woord anno 2010 überhaupt nog wordt gebruikt voor een product dat niet van Apple afkomstig is, de maatschappij die beslag op de term lijkt te hebben gelegd) zeg dan dat ik gezegd heb dat het vandaag een heuglijke dag was. Zelf weet ik het nog zo net niet helemaal. Tot nu toe heb ik alles kunnen vinden wat ik wilde. Zo luister ik momenteel naar de nieuwe plaat van The Maccabees, en dat is de band die me wellicht zal doen besluiten alsnog naar Dour te trekken dit jaar - ik twijfel nog.

VARIOUS #53

2010-05-16T22:53:00.003+02:00

namedropping;

01/The Maccabees - Love You Better
02/Leisure - It's Alright (On The Suez Canal)
03/Jonsí - Time To Pretend
04/Future Islands - Long Flight
05/Sambassadeur - Days
06/M.I.A. - Born Free
07/Wyclef Jean - Gone 'till November
08/Titus Andronicus - No Future Pt. III: Escape From No Future
09/Toe - Path
10/Dr. Dog - Shadow People
11/The Drums - Best Friend
12/Blur - Fool's Day
13/THUS:OWLS - Sometimes
14/Fang Island - Daisy
15/Balthazar - Wire
16/The Dead Weather - Die By The Drop
17/Frightened Rabbit - Nothing Like You
18/Caribou - Brahminy Kite
19/Toe - Velvet Blanc
20/Stereolab - Cybele's Reverie

SHOLI

2010-05-10T22:50:00.002+02:00

Omdat ik een tijdje geleden jarig ben geweest kreeg ik gisteren de cd van Sholi cadeau. Daar was ik erg blij mee, want nu kon ik eindelijk mijn aftandse exemplaar met een bitrate van 192 uit zijn dienst ontslaan. Deze band uit Californië maakt geweldige psychedelische pop voor gevorderden met de meeslepende schoonheid van Menomena en de progressieve ambities van Hella. Je raadt het al: voor het meeste genot het best geduldig en in zijn geheel te beluisteren op een aanzienlijk volume of met een koptelefoon. Dit is de eerste keer dat ik een uitzondering maak en bij gebrek aan goede representatie twee keer dezelfde videoclip vertoon. Een goede clip, trouwens, van het openingsnummer van hun debuut. Kan ik misschien ook iemand blij maken met mijn oude kopie?

HOBO'S HOPE

2010-04-28T23:55:00.006+02:00

Graag zou ik iedereen wijzen op een debutant uit de alternatieve countryscene. Tot mijn grote vreugde ontving ik onlangs (via een gerenommeerde trendwatcher op het gebied van veelbelovende provinciale bands, die hij al jarenlang maar nog altijd even trillend van vreugde registreert met zijn videocamera) zeer exclusief materiaal van Hobo's Hope dat ik met jullie kan delen. We hebben hier te maken met een band die in alle opzichten de DIY-mentaliteit uitdraagt. Sinds een goed half jaar opererend vanuit Utrecht heeft het drietal inmiddels een flink pak nummers in de binnenzak en doen er geruchten de ronde dat er een heuse zomertournee op stapel staat. Bovenstaande beelden (vooralsnog de enige opnames die van de band beschikbaar zijn) werden geschoten vlak voor aanvang van een huiskamershow waar eerdergenoemde tipgever bij aanwezig was. Om van Hobo's Hope een niet al te opzichtige hype te maken; uiteraard telt ook de muziek. Die borduurt voort op Felice Brothers, Deer Tick en Justin Townes Earle. Houd deze gasten goed in de gaten!

FANG ISLAND

2010-04-19T23:43:00.004+02:00

Wat krijg je als je de staafmixer in Parts & Labor, Don Caballero, Panda Bear, Blink 182 en Ponytail zet en daarna alle klodders van de muren bijeenschraapt? Een eclectische, extatische, simpelweg knallende band als Fang Island! Naar eigen zeggen (en graag geciteerd) maakt het viertal uit Brooklyn muziek die klinkt als 'everyone highfiving everyone'. Dichter kom ik niet in de buurt. Meer dan een aangenaam zoethoudertje tot de nieuwe Battles uitkomt.