VARIOUS #122

01/Twin Sister - I Want A House
02/Westside Cowboy - I Never Met Anyone I Thought I Could Really Love (Until I Met You)
03/HIIIT & Het Muziek - All The Way Divine
04/Yazz Ahmed - Bloom
05/My New Band Believe - Numerology
06/Valentina Magaletti & upsammy - Superimposed
07/De Rivier - Zon
08/Kieran Hebden & William Tyler - When It Rains
09/Marcia & Salvador Sobral - Pega Em Mim
10/Benny Zen - Toyota Your My Ride
11/Petersburg - Open
12/Zesde Metaal - Service
13/Ed O'Brien - Blue Morpho
14/Milojkovic Quartet - Stray Toughts
15/Personal Trainer - Moping
16/Foreign Press - Set Your Love In Motion
17/Bianca Steck - Going Astray
18/Way Dynamic - Miffed It
19/Caroline Rose - Yip Yip Yow
20/Elijah Waters - Tarmack
21/Celine Dessberg - Chintamani
22/Camilo Donoso - Witte Eend

ED O'BRIEN

Ed O’Brien was altijd al de gitarist van Radiohead die liever de randen opzocht dan het middelpunt. Met Blue Morpho zet hij die lijn solo voort, zonder de bescherming van een band aan zijn zij. Het resultaat is geen radicale breuk zoals Kid A, maar eerder een weergave van een langzaam artistiek en persoonlijk verwerkingsproces — en juist daarin schuilt de kracht van de plaat.

De achtergrond is bepalend: tijdens de lockdowns en de periode van isolatie voelde O’Brien de noodzaak zichzelf opnieuw uit te vinden. Eerder bracht hij onder de naam EOB een soloalbum uit waar hij al gauw niet meer tevreden over was, wat bijdroeg aan een moeilijke periode van twijfel en depressie.

De zeven nieuwe composities op Blue Morpho ademen herwaardering voor het pure spelen. In plaats van strakke songstructuren horen we open, zich langzaam ontwikkelende texturen. In openingsnummer Incantations ontstaat een breed klanklandschap waarin folky gitaarlijnen elkaar subtiel aanvullen en verschuiven, eerder meditatief dan spectaculair. Het titelnummer voegt daar indrukwekkende strijkarrangementen aan toe van Tõnu Kõrvits, die de muziek optillen zonder haar te sluiten.

Teachers biedt een zeldzaam moment van ritmische spanning, met een pulserende triphopgroove die de muziek voortstuwt terwijl O’Brien’s stem vervreemd en zoekend klinkt, alsof hij zichzelf van buitenaf hoort. Ook de korte drone Solfeggio versterkt dat gevoel van licht desoriënterende introspectie.

Blue Morpho is een ingetogen maar moedige en persoonlijke plaat over herstel en heroriëntatie, die juist door zijn openheid ook voor de luisteraar iets kan betekenen.

Shye Ben Tzur, Jonny Greenwood & The Rajasthan Express

Wie er toen bij was, is dat ongetwijfeld nog niet vergeten. Tijdens het slotconcert van Le Guess Who? 2016 deden de Joods/Amerikaanse zanger Shye Ben Tzur, Britse gitarist Jonny Greenwood en het Indiase ensemble The Rajasthan Express de zaalvloer van TivoliVredenburg trillen - zó heftig werd er gedanst. Het was toen al niet eens per se het eerste zijproject van Greenwood meer, die inmiddels is uitgegroeid tot een zeer gevierd filmcomponist (There Will Be Blood, Phantom Thread, Power of the Dog). Tien jaar na 2016 ligt de wereld er significant anders bij dan ze toen deed. Radiohead bracht sindsdien geen nieuwe studio-albums meer uit en binnen de band bestaan verschillende scholen over de omgang met een bloeddorstig Israëlisch regime. Het is waarschijnlijk ook niet zozeer aan God te danken, maar óh wat fijn dat er met Ranjha nu een tweede plaat is verschenen van deze samenwerking. Weer worden de Hebreeuwse teksten (nota bene geënt op Soefi-poëzie) verbonden aan de Noord-Indiase qawwali-traditie en Westers experiment. Een onwaarschijnlijke combinatie die uitmondt - echt waar - in een soort fantastische spirituele rock die uitblinkt in ritme en trance. Horen is geloven; er is moed en creativiteit voor nodig om grenzen over te steken of - beter nog - te laten vervagen. Plaat van het jaar?

THE CRIBS

 

Wat The Cribs rond 2008 één van de leukste nieuwe Engelse gitaarbands maakte? Hun pakkende melodieën en tomeloze energie. De drie broers Jarman schrijven ze nog altijd, die stekelige openhartige liefdesliedjes. Maar buiten het fijn jengelende Never The Same en de weemoedige powerpop van Summer Seizures is de flair er twintig jaar later wel een beetje af - op kant B kakt het album wat in. Toch is Selling A Vibe een prima instapplaat voor nieuwe luisteraars, die dan na kant A naar vroeger werk kunnen grijpen. 

TALK SHOW

Wat verwacht je van een groep die zich Talk Show noemt en een album uitbrengt dat Miss America heet? Toch niet onmiddelijk het experimentele klankenkabinet dat Steph Richards en Qasim Naqvi hier opentrekken, zou je zeggen. Richards' trompetten en bugel waaieren als koude mist door Naqvi's pulserende elektronica en rinkelende percussie. Miss America is freejazz going places; het lukt dit duo wonderwel om verder te reiken dan de eigen navel. Je hoort water trillen, leer zoemen, lucht zwoegen - pure analoge en geïmproviseerde magie die zelden zo vrij én tegelijkertijd zo precies klonk. We Jazz Records, het Finse label dat al jaren hét kompas vormt voor avontuurlijke nieuwe muziek, biedt het duo een uitstekend platform. Geweldige, tikkeltje sinistere hoes trouwens, waarop twee bimbo's prijken van wie de oppervlakkige schoonheid in schril contrast staat met de uitdagende muziek.