Wat The Cribs rond 2008 één van de leukste nieuwe Engelse gitaarbands maakte? Hun pakkende melodieën en tomeloze energie. De drie broers Jarman schrijven ze nog altijd, die stekelige openhartige liefdesliedjes. Maar buiten het fijn jengelende Never The Same en de weemoedige powerpop van Summer Seizures is de flair er twintig jaar later wel een beetje af - op kant B kakt het album wat in. Toch is Selling A Vibe een prima instapplaat voor nieuwe luisteraars, die dan na kant A naar vroeger werk kunnen grijpen.
Wat verwacht je van een groep die zich Talk Show noemt en een album uitbrengt dat Miss America heet? Toch niet onmiddelijk het experimentele klankenkabinet dat Steph Richards en Qasim Naqvi hier opentrekken, zou je zeggen. Richards' trompetten en bugel waaieren als koude mist door Naqvi's pulserende elektronica en rinkelende percussie. Miss America is freejazz going places; het lukt dit duo wonderwel om verder te reiken dan de eigen navel. Je hoort water trillen, leer zoemen, lucht zwoegen - pure analoge en geïmproviseerde magie die zelden zo vrij én tegelijkertijd zo precies klonk. We Jazz Records, het Finse label dat al jaren hét kompas vormt voor avontuurlijke nieuwe muziek, biedt het duo een uitstekend platform. Geweldige, tikkeltje sinistere hoes trouwens, waarop twee bimbo's prijken van wie de oppervlakkige schoonheid in schril contrast staat met de uitdagende muziek.
O, dat grensgebied tussen jazz, elektronica en postrock; het is nog altijd één van de fijnste plekken om op vakantie te gaan. Het Amerikaanse kwaliteitslabel International Anthem is zich er terdege van bewust, want het biedt luisteraars uit Chicago en daarbuiten al sinds 2014 comleet verzorgde reizen aan. Zo hebben ze onder meer Emma-Jean Thackray, Tortoise, Alabaster Deplume en Irreversible Entanglements in hun hangar. Het tweede album van SML uit Los Angeles is het nieuwe paradijselijke eiland en dé bestemming van 2025. Het vijftal (drums, bas, gitaar, synth, saxofoon) heeft met How You Been een heerlijke plaat gemaakt die zich kenmerkt door een haast tropische muzikale dichtheid, als een mangrove waarin je beslist de weg kwijt raakt. How You Been werd grotendeels live op het podium bij elkaar geïmproviseerd en opgenomen (de kreetjes van de musici zijn zowat het enige die je af en toe terug het hier en nu in roepen), om achteraf in de studio te worden opgevijzeld tot wat je nu hoort; een ijzersterk tijdsdocument van hedendaags Los Angeles.
01/Meric Long - Exit Forward 02/No Joy - Bugland 03/David Byrne - Everybody Laugs 04/Stella Donnelly - Feel It Change 05/Knower - Fuck The Makeup 06/Just Mustard - Endless Deathless 07/Heavy Lungs - Get Out 08/HIIIT - Last Bird 09/Mark William Lewis - Tomorrow Is Perfect 10/Madi Diaz - Fatal Optimist 11/Lip Service - Living Alone 12/Field Music - Logic 13/SML - Chicago Four 14/Elaine Stritch - Are You Having Any Fun? 15/Few Bits - Cobblestones 16/Guided By Voices - (Don't Go Back To) Oxford Talawanda 17/Jeff Tweedy - Lou Reed Was My Babysitter 18/MOULD - Snails 19/Robin Kester - Happy Sad (It's A Party) 20/Kaat Van Stralen - Stop Met Wenen 21/Tame Impala - End Of Summer
Het spookt in de songs van Just Mustard. De Ierse noiserockband, die enkele jaren geleden in Zuid-Amerika mocht openen voor The Cure, beweegt zich op We Were Just Here als door een droom van staal en stroboscooplicht: ruisend, dreunend, maar met een glimp van euforie. Denk Space Siren, A Place To Bury Strangers, Mogwai. Zwaar vervormde gitaren buigen zich hier tot melodieën die tegelijk snijden en strelen — Endless Deathless en Out of Heaven bewijzen hoe fenomenaal een hook kan klinken als hij door ruis wordt gedragen.
Af en toe zet de band een stap terug, zoals op het minder lawaaiige Dreamer. Katie Ball, toegerust met een stem als een sirene, neemt daar de spotlights, al schuurt haar opgewektheid soms tegen een vreemd soort happy hardcore-nostalgie. Dat haar stem prominenter in de mix staat dan op vorige platen, benadrukt vooral dat Just Mustard’s magie schuilt in de chemie tussen de verschillende bandleden: zo mag ook drummer Shane Maguire, die steeds haarfijn aanvoelt wanneer er een tandje bij moet, niet onvermeld blijven. We Were Just Here klinkt als ontwaken in verblindend licht.
