UMBERTO

Voor wie op landerige zomerdagen nog wel wat fijne ambient gebruiken kan, brengt Thrill Jockey de nieuwe plaat van Matt Hill (artiestennaam: Umberto) uit. Hill is een meester in het uitdrukken van diepte en emotie met minimale sonische middelen, wat hem een veelgevraagd componist van filmscores maakt in thuisstad Los Angeles. Vaak is een enkel pianoakkoord of fladderende gitaar al genoeg om je als luisteraar in verrukking te brengen, zoals in het melancholische, warmbloedige Empty Shell. 

FOLK IMPLOSION

Sebadoh en Dinosaur Jr. zijn sinds de jaren '90 geleidelijk aan stijlvol oud geworden, maar er was ook nog die andere band van Lou Barlow; The Folk Implosion. John Davis (drums) bleek een hele tijd zoek, maar heeft zich weer gemeld en dus wordt de penvriendenband met Walk Thru Me, het eerste album van het duo sinds de millenniumwissel, nu echt nieuw leven ingeblazen. Dat komt uiteraard gelegen, want voor efficiënte, pretentieloze gitaarpop blijft er altijd een plekje vrij.

VARIOUS #117

01/Artvark Saxophone Quartet & Claron McFadden - Who Are You?
02/Daryll-Ann - A Note About Time
03/Richard Hawley - Prism In Jeans
04/Folk Implosion - OK To Disconnect
05/Vampire Weekend - Ice Cream Piano
06/MK.gee - Alesis
07/Wilco - Annihilation
08/John Lamers - Boter Bij De Vis
09/Billie Eilish - L'Amour De Ma Vie
10/BANGS - Run
11/upsammy & HIIIT - Embrytone
12/Jesus Christ Superstar's Everything's Allright '73
13/Françoise Hardy - Tous Les Garçonnes Et Les Filles
14/Men I Trust - Billie Toppy
15/Pom Poko - Growing Story
16/Abel & Sef - IJsland
17/Guided By Voices - Serene King 
18/Melissa Carper - Lucky Five
19/MOURN - Could Be Friends
20/Angie McMahon - Letting Go
21/Slowdive - The Slab
22/Trico - Eastern Roads

ERIC CHENAUX TRIO

 

Eric Chenaux is onder liefhebbers van het geprezen Canadese indie platenlabel Constellation reeds bekend; hij was jarenlang een spil in de alternatieve scene van Montréal. Ondertussen woont de gitarist al enige tijd in het zuidwesten van Frankrijk en onder zijn eigen naam brengt hij nu een ronduit zalige moderne jazzplaat uit die wel eens aan zou kunnen slaan bij een groter publiek. Chenaux' warmbloedige stem doet Chet Baker in slowmotion weer terug opstijgen naar zijn Amsterdamse vensterbank. Impressionistisch gitaarspel, een likje Wurlitzer en (elektronische) percussie doen de rest. Zwierig voor op een zwoele zomeravond.

PENNY ARCADE

James Hoare is een begenadigd songschrijver - maar dat hoeft niet in de krant. Mocht zijn naam je niet onmiddelijk iets zeggen, dan doen de aliassen waaronder hij de laatste 15 jaar muziek uitbracht (Veronica Falls, The Proper Ornaments, Ultimate Painting) wellicht een belletje rinkelen. Hoare's nieuwste vehikel heet Penny Arcade en debuutplaat Backwater Collage vormt een tussentijds hoogtepunt binnen zijn oeuvre. Voor het eerst schreef hij de muziek op eigen houtje; sowieso zijn eerste liedjes sinds 'ie het drukke Londen terug inruilde voor zijn geboortestreek Devon in het Engelse zuidwesten. De elf tracks ontvouwen stuk voor stuk pure, dromerige melodieën zonder opsmuk, waarbij Hoare's melancholische stem slechts sporadisch wordt onderbroken door een onderkoelde gitaarsolo of minimale keyboardpartij - die laatste overigens van de hand van Max Claps, zijn oude maatje bij The Proper Ornaments. Op het mooiste liedje, Dear John, helpt Nathalia Bruno met warme achtergrondvocalen. Backwater Collage is een voortreffelijk gitaarpopalbum in haar nostalgische, trefzekere soberheid.