VARIOUS #122

01/Twin Sister - I Want A House
02/Westside Cowboy - I Never Met Anyone I Thought I Could Really Love (Until I Met You)
03/HIIIT & Het Muziek - All The Way Divine
04/Yazz Ahmed - Bloom
05/My New Band Believe - Numerology
06/Valentina Magaletti & upsammy - Superimposed
07/De Rivier - Zon
08/Kieran Hebden & William Tyler - When It Rains
09/Marcia & Salvador Sobral - Pega Em Mim
10/Benny Zen - Toyota Your My Ride
11/Petersburg - Open
12/Zesde Metaal - Service
13/Ed O'Brien - Blue Morpho
14/Milojkovic Quartet - Stray Toughts
15/Personal Trainer - Moping
16/Foreign Press - Set Your Love In Motion
17/Bianca Steck - Going Astray
18/Way Dynamic - Miffed It
19/Caroline Rose - Yip Yip Yow
20/Elijah Waters - Tarmack
21/Celine Dessberg - Chintamani
22/Camilo Donoso - Witte Eend

ED O'BRIEN

Ed O’Brien was altijd al de gitarist van Radiohead die liever de randen opzocht dan het middelpunt. Met Blue Morpho zet hij die lijn solo voort, zonder de bescherming van een band aan zijn zij. Het resultaat is geen radicale breuk zoals Kid A, maar eerder een weergave van een langzaam artistiek en persoonlijk verwerkingsproces — en juist daarin schuilt de kracht van de plaat.

De achtergrond is bepalend: tijdens de lockdowns en de periode van isolatie voelde O’Brien de noodzaak zichzelf opnieuw uit te vinden. Eerder bracht hij onder de naam EOB een soloalbum uit waar hij al gauw niet meer tevreden over was, wat bijdroeg aan een moeilijke periode van twijfel en depressie.

De zeven nieuwe composities op Blue Morpho ademen herwaardering voor het pure spelen. In plaats van strakke songstructuren horen we open, zich langzaam ontwikkelende texturen. In openingsnummer Incantations ontstaat een breed klanklandschap waarin folky gitaarlijnen elkaar subtiel aanvullen en verschuiven, eerder meditatief dan spectaculair. Het titelnummer voegt daar indrukwekkende strijkarrangementen aan toe van Tõnu Kõrvits, die de muziek optillen zonder haar te sluiten.

Teachers biedt een zeldzaam moment van ritmische spanning, met een pulserende triphopgroove die de muziek voortstuwt terwijl O’Brien’s stem vervreemd en zoekend klinkt, alsof hij zichzelf van buitenaf hoort. Ook de korte drone Solfeggio versterkt dat gevoel van licht desoriënterende introspectie.

Blue Morpho is een ingetogen maar moedige en persoonlijke plaat over herstel en heroriëntatie, die juist door zijn openheid ook voor de luisteraar iets kan betekenen.