Ed O’Brien was altijd al de gitarist van Radiohead die liever de randen opzocht dan het middelpunt. Met Blue Morpho zet hij die lijn solo voort, zonder de bescherming van een band aan zijn zij. Het resultaat is geen radicale breuk zoals Kid A, maar eerder een weergave van een langzaam artistiek en persoonlijk verwerkingsproces — en juist daarin schuilt de kracht van de plaat.
De achtergrond is bepalend: tijdens de lockdowns en de periode van isolatie voelde O’Brien de noodzaak zichzelf opnieuw uit te vinden. Eerder bracht hij onder de naam EOB een soloalbum uit waar hij al gauw niet meer tevreden over was, wat bijdroeg aan een moeilijke periode van twijfel en depressie.
De zeven nieuwe composities op Blue Morpho ademen herwaardering voor het pure spelen. In plaats van strakke songstructuren horen we open, zich langzaam ontwikkelende texturen. In openingsnummer Incantations ontstaat een breed klanklandschap waarin folky gitaarlijnen elkaar subtiel aanvullen en verschuiven, eerder meditatief dan spectaculair. Het titelnummer voegt daar indrukwekkende strijkarrangementen aan toe van Tõnu Kõrvits, die de muziek optillen zonder haar te sluiten.
Teachers biedt een zeldzaam moment van ritmische spanning, met een pulserende triphopgroove die de muziek voortstuwt terwijl O’Brien’s stem vervreemd en zoekend klinkt, alsof hij zichzelf van buitenaf hoort. Ook de korte drone Solfeggio versterkt dat gevoel van licht desoriënterende introspectie.
Blue Morpho is een ingetogen maar moedige en persoonlijke plaat over herstel en heroriëntatie, die juist door zijn openheid ook voor de luisteraar iets kan betekenen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten