september 29, 2008
VIDEO: TV ON THE RADIO - DANCING CHOOSE
Worden al jaren overladen met positieve kritieken (de één meer op zijn plaats dan de ander), maar schonken mij tot nu toe alleen een waardeloos optreden van 20 minuten, omdat hun Tunde Adebimpe onder de paddo's zat - zo bleek later. We gooiden een leverworst op het podium. Hun nieuwe album Dear Science staat sinds een weekje op de 3voor12 luisterpaal en ontving van Pitchfork een waardering van 9.2, doorgaans voor Europese media een vrijbrief om het album ook maar flink te gaan hypen, maar uiteraard ook niet zomaar; Pitchfork zit er wat 9+ betreft niet vaak naast wanneer ze beweren dat iets ook echt wel goed is. Wat een tof nummer is dit! Een typische instant-repeat. Stukken cooler (want: dansbaarder) dan die vergeten culthit Staring At The Sun. Weet niet of het live überhaupt in de buurt kan komen van de strakke productie, maar mocht ik gaan, als ze spelen, dan denk ik dat ik geen leverworst meeneem. Of: Hoe een herrinnering aan vervlogen tijden weer tot leven kan worden gewekt.
september 26, 2008
RECENSIE: SPINTO BAND - MOONWINK
Spinto Band - Moonwink
release: 22 september (Park The Van)
De moeilijke tweede plaat. Het is een alomtegenwoordig fenomeen sinds The Strokes in 2003 Room On Fire uitbrachten. Toch stel ik soms zo mijn vraagtekens bij de beweringen van critici en fans, die menen dat ‘de tijdsgeest is vervlogen’, ‘deze tweede plaat jammergenoeg niet meer zo fris klinkt’, of ‘de groep hier de verkeerde weg in is geslagen’. Ok, ik vond Is This It ook beter, maar stel je nu voor dat die twee albums in een andere volgorde uit waren gebracht, of tegelijkertijd, zou mijn oordeel dan anders zijn? Waarschijnlijk niet. De tweede plaat is vaak gewoon een equivalent van de vorige. Schijnheilig om die dan (al bij voorbaat) de grond in te boren. En wat betreft de tijdsgeest: laat me je er nog even aan herrinneren dat er in de popmuziek zelden nog werkelijk vernieuwende groepen actief zijn. Dus: nonsense. De ware reden, jongens en meisjes, schuilt in het feit dat debutanten voor recensenten een pak cooler zijn om mee te pronken.
De Spinto Band bracht met Nice And Nicely Done drie jaar geleden een erg vrolijk album uit vol bescheiden indiepop, waaronder de geweldige singles Brown Boxes en Oh Mandy. De opvolger heet Moonwink en klinkt inderdaad weinig anders. De nummers liggen buitengewoon goed in het oor, maar zijn niet oppervlakkig. Ook het feit dat de groep twee zangers heeft met elk een eigen stemgeluid, komt de afwisseling ten goede. Soms een beetje Talking Heads, soms een beetje Death Cab, soms een beetje Weezer, en lekker uptempo. Je wordt aangenaam verrast, en er is dan ook simpelweg geen goede reden om Moonwink niet net zo’n warm hart toe te dragen. Uitschieters zijn eerste single ‘Summer Grof’, werkelijk even aanstekelijk als Oh Mandy destijds, en The Black Flag, een prettig gestoorde afsluiter. Is Spinto Band eigenlijk al in The O.C. geweest?
http://www.thespintoband.com
http://www.myspace.com/thespintoband
release: 22 september (Park The Van)
De moeilijke tweede plaat. Het is een alomtegenwoordig fenomeen sinds The Strokes in 2003 Room On Fire uitbrachten. Toch stel ik soms zo mijn vraagtekens bij de beweringen van critici en fans, die menen dat ‘de tijdsgeest is vervlogen’, ‘deze tweede plaat jammergenoeg niet meer zo fris klinkt’, of ‘de groep hier de verkeerde weg in is geslagen’. Ok, ik vond Is This It ook beter, maar stel je nu voor dat die twee albums in een andere volgorde uit waren gebracht, of tegelijkertijd, zou mijn oordeel dan anders zijn? Waarschijnlijk niet. De tweede plaat is vaak gewoon een equivalent van de vorige. Schijnheilig om die dan (al bij voorbaat) de grond in te boren. En wat betreft de tijdsgeest: laat me je er nog even aan herrinneren dat er in de popmuziek zelden nog werkelijk vernieuwende groepen actief zijn. Dus: nonsense. De ware reden, jongens en meisjes, schuilt in het feit dat debutanten voor recensenten een pak cooler zijn om mee te pronken.
De Spinto Band bracht met Nice And Nicely Done drie jaar geleden een erg vrolijk album uit vol bescheiden indiepop, waaronder de geweldige singles Brown Boxes en Oh Mandy. De opvolger heet Moonwink en klinkt inderdaad weinig anders. De nummers liggen buitengewoon goed in het oor, maar zijn niet oppervlakkig. Ook het feit dat de groep twee zangers heeft met elk een eigen stemgeluid, komt de afwisseling ten goede. Soms een beetje Talking Heads, soms een beetje Death Cab, soms een beetje Weezer, en lekker uptempo. Je wordt aangenaam verrast, en er is dan ook simpelweg geen goede reden om Moonwink niet net zo’n warm hart toe te dragen. Uitschieters zijn eerste single ‘Summer Grof’, werkelijk even aanstekelijk als Oh Mandy destijds, en The Black Flag, een prettig gestoorde afsluiter. Is Spinto Band eigenlijk al in The O.C. geweest?
http://www.thespintoband.com
http://www.myspace.com/thespintoband
september 08, 2008
VIDEO: THE WAVE PICTURES - I LOVE YOU LIKE A MADMAN
Lekker nummertje van een band uit Londen. Drie sullige, aandoenlijke Britten in de bloei van hun leven. Vrienden van Herman Dune en Jeffrey Lewis. Veel EP's en singles. Meer weet ik eigenlijk ook niet van ze. Voorlopig niet op tournee door Nederland. I Love You Like A Madman was een tip via MSN. Toen ik deze clip vond op Youtube was ik helemaal verkocht. Aanstekelijk en uitermate verslavend. Ik heb er tot nu toe niet eens aan gedacht om de rest te gaan beluisteren. Citaat: Die artiesten denken allemaal zeker dat ik niets beters te doen heb, met al hun releases. Gauw checken voordat ze in zee gaan met Vodafone!
september 05, 2008
RECENSIE: BLOC PARTY - INTIMACY
Bloc Party - Intimacy
(fysieke) release: 23 oktober (Wichita)
Toen ik Bloc Party 3 weken geleden zag spelen op Pukkelpop was dat een zeer degelijk optreden. Ik had ze tot dat moment nog nooit eerder live gezien, en was aangenaam verrast. Alleen de setlist liet naar mijn mening hier en daar te wensen over, in de zin dat het slot van het optreden nogal voorspelbaar was; Banquet werd gevolgd door She's Hearing Voices. Duizenden mensen uit hun dak, ik niet. Liever had ik Waiting For The 7.18 (beste nummer van Weekend In The City) of een echte oude kraker als Little Thoughts voorbij horen komen. Tja, mensen hebben ook altijd iets te zeiken.
Een devies dat in dit geval toepasselijk is. Het kleeft aan Intimacy. Amper een week na het optreden werd de digitale release van het nieuwe album aangekondigd, en de volgende morgen was hij op menig mp3-speler te vinden. Maar: wie tegen beter weten in had gehoopt op een stap terug in de tijd naar 2005 (...) komt bedrogen uit.
Intimacy vervolgt de nieuwe weg die de band in is geslagen sinds de electropop van Flux. Mercury, tijdens Pukkelpop reeds op de setlist, was daar al een voorbode van. Op deze eerste single zijn de gitaren in geen heinde en verre te bekennen, Okereke's stem wordt veelvuldig gesampled en vervormd, en de drummer lijkt definitief toe te geven dat hij inderdaad een computer is. Ook de schurende synthesizermelodie op Trojan Horse en het glockenspiel van Signs zijn wat we nog niet gewend waren van het Londense viertal te horen. Alleen Halo doet denken aan de vroegere postpunk, en is daarmee een vreemde eend in de bijt.
De meningen zijn behoorlijk verdeeld. Waar de ene recensent een (vergezocht en onterecht) verband legt tussen Intimacy en Kid A, en de band prijst om zijn elektronische experimenteerdrift, merkt een ander op dat de band haar sound heeft verminkt. Beide standpunten gaan echter voorbij aan het gegeven dat Bloc Party, ondanks het nieuwe instrumentarium, nog steeds herkenbaar klinkt. Er is namelijk ook een heleboel hetzelfde gebleven. De teksten zijn nog even weemoedig, de songstructuren allesbehalve structureel veranderd (daar gaat de vergelijking met Kid A al niet meer op), de zang net zo fel. Het is juist de optelsom van alle kleine trucjes van meneer de producer die je op het eerste gehoor het gevoel geven dat dit album wezenlijk verschilt van Silent Alarm. Want even voor de goede orde: Op Weekend In The City stond de achtergrond eigenlijk al vol elektronica.
Het grote veschil is simpelweg dat de nummers kwalitatief onderdoen voor het oudere materiaal. De ideeen raken op. De nieuwe elementen vormen in dit geval eerder een afleidingsmanouevre dan een meerwaarde. Mogelijk is de band oprecht en heeft ze dat in haar enthousiasme niet door. Beluister de outro van One Month Off en je zult echter verstaan wat ik bedoel. Mij ga je zeker niet horen klagen wanneer een populaire groep haar grenzen probeert te verleggen, maar als dat geen stap voorwaarts oplevert, of ten koste gaat van de kwaliteit van de muziek, neemt het verlangen naar die romantische debuutplaat logischerwijs enkel maar toe. Ik zou voorstellen dat Bloc Party zich de komende jaren even koest houdt.
http://www.blocparty.com/
http://www.myspace.com/blocparty
(fysieke) release: 23 oktober (Wichita)
Toen ik Bloc Party 3 weken geleden zag spelen op Pukkelpop was dat een zeer degelijk optreden. Ik had ze tot dat moment nog nooit eerder live gezien, en was aangenaam verrast. Alleen de setlist liet naar mijn mening hier en daar te wensen over, in de zin dat het slot van het optreden nogal voorspelbaar was; Banquet werd gevolgd door She's Hearing Voices. Duizenden mensen uit hun dak, ik niet. Liever had ik Waiting For The 7.18 (beste nummer van Weekend In The City) of een echte oude kraker als Little Thoughts voorbij horen komen. Tja, mensen hebben ook altijd iets te zeiken.
Een devies dat in dit geval toepasselijk is. Het kleeft aan Intimacy. Amper een week na het optreden werd de digitale release van het nieuwe album aangekondigd, en de volgende morgen was hij op menig mp3-speler te vinden. Maar: wie tegen beter weten in had gehoopt op een stap terug in de tijd naar 2005 (...) komt bedrogen uit.
Intimacy vervolgt de nieuwe weg die de band in is geslagen sinds de electropop van Flux. Mercury, tijdens Pukkelpop reeds op de setlist, was daar al een voorbode van. Op deze eerste single zijn de gitaren in geen heinde en verre te bekennen, Okereke's stem wordt veelvuldig gesampled en vervormd, en de drummer lijkt definitief toe te geven dat hij inderdaad een computer is. Ook de schurende synthesizermelodie op Trojan Horse en het glockenspiel van Signs zijn wat we nog niet gewend waren van het Londense viertal te horen. Alleen Halo doet denken aan de vroegere postpunk, en is daarmee een vreemde eend in de bijt.
De meningen zijn behoorlijk verdeeld. Waar de ene recensent een (vergezocht en onterecht) verband legt tussen Intimacy en Kid A, en de band prijst om zijn elektronische experimenteerdrift, merkt een ander op dat de band haar sound heeft verminkt. Beide standpunten gaan echter voorbij aan het gegeven dat Bloc Party, ondanks het nieuwe instrumentarium, nog steeds herkenbaar klinkt. Er is namelijk ook een heleboel hetzelfde gebleven. De teksten zijn nog even weemoedig, de songstructuren allesbehalve structureel veranderd (daar gaat de vergelijking met Kid A al niet meer op), de zang net zo fel. Het is juist de optelsom van alle kleine trucjes van meneer de producer die je op het eerste gehoor het gevoel geven dat dit album wezenlijk verschilt van Silent Alarm. Want even voor de goede orde: Op Weekend In The City stond de achtergrond eigenlijk al vol elektronica.
Het grote veschil is simpelweg dat de nummers kwalitatief onderdoen voor het oudere materiaal. De ideeen raken op. De nieuwe elementen vormen in dit geval eerder een afleidingsmanouevre dan een meerwaarde. Mogelijk is de band oprecht en heeft ze dat in haar enthousiasme niet door. Beluister de outro van One Month Off en je zult echter verstaan wat ik bedoel. Mij ga je zeker niet horen klagen wanneer een populaire groep haar grenzen probeert te verleggen, maar als dat geen stap voorwaarts oplevert, of ten koste gaat van de kwaliteit van de muziek, neemt het verlangen naar die romantische debuutplaat logischerwijs enkel maar toe. Ik zou voorstellen dat Bloc Party zich de komende jaren even koest houdt.
http://www.blocparty.com/
http://www.myspace.com/blocparty
september 04, 2008
VIDEO: SPINTO BAND - SUMMER GROF
Luister! Dit is de band waar ik 2 jaar geleden tot over mn oren verliefd op was. Hun album Nice & Nicely Done werd toen hier en daar opgepikt, wat memorabele optredens opleverde op onder meer Pukkelpop en in de Vooruit te Gent. Dit schreeuwde ik van de daken. Over een maand komt het nieuwe album Moonwink uit. Summer Grof is alvast een leuke single. De formule van springerige, volslanke, sympathieke indiepop is behouden gebleven. Sinds afgelopen week heb ik een OV, en die komt goed van pas om ze over een paar weken in Paradiso weer eens te gaan zien. Aardige gitaarsolo, trouwens. Ohja, en de video zelf is niet bijster origineel. We zullen zien of Moonwink kan bewijzen dat liefde op het eerste gehoor echt bestaat.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
