MELODY'S ECHO CHAMBER

Mooie benen! Dan kun je je videoclip nog zo grofkorrelig schieten, je beelden larderen met retro-psychedelische effecten en alles in slow-motion afspelen; first thing's first. Melody´s Echo Chamber is de naam waaronder de Française Melody Prochet opereert. Haar engelachtige stemgeluid doet denken aan wijlen Trish Keenan. Qua songmateriaal zit Prochet daar op haar S/T debuut ook wel wat tegenaan, al klinken even goed invloeden van Stereolab, The Beatles en Tame Impala door. Al met al een heerlijk zonnig sixtiesplaatje. Iemand kwam hier onlangs mee aanzetten in het genootschapje Mensen Met Een Fatsoenlijke Muzieksmaak. Tot voor kort was dat een selecte privéclub van acht gentlemen. Drie dagen nadat ik was toegetreden werd de naam opeens te elitair bevonden en dus maar veranderd in Goeie Muziek, vrij toegankelijk voor iedereen op Facebook. Alweer een reden om dit blog niet meer te volgen, doe er je voordeel mee!

CLINIC

De nieuwe Clinic is eigenlijk best even wennen. Opeens spelen ze ook nummers die langer zijn dan vijf minuten en experimenteren ze met nieuwe songstructuren! Ik wil moeite doen voor Free Reign, want met een beetje geluk kan ik de band eind deze maand eindelijk eens zien optreden, ter promotie van diezelfde plaat, hun zevende alweer. Hun albums hebben naar mijn idee een beetje last van het Guided By Voices-syndroom; ze verschijnen te regelmatig en af en toe sneeuwt er een onder, wanneer deze me niet á la minute bevalt. Hun debuut blijft een tijdloos meesterwerk, maar niet alles wat ze daarna gemaakt hebben is per definitie een slap aftreksel. Laatste wapenfeit Bubblegum vond ik bijvoorbeeld erg sterk. Hoe dan ook een band om van te houden. Sowieso de beste uit Liverpool sinds de Beatles - gewoon omdat die link voor het oprapen ligt. En een lekker trippende clip, naar goed gebruik.

MOTORAMA

Soms is het schrikbarend hoe makkelijk het is om een band á la minute te omschrijven in termen van vergelijkbare groepen. Ik lieg vermoedelijk niet wanneer ik zeg dat liefhebbers van The Cure, The  National en Deerhunter van Motorama zouden kunnen houden, Een Russische band, nota bene, met een oersaaie videoclip; eerst gaan ze picknicken, dat wordt gezellig, en wat daarna volgt is een staaltje iets te uitdrukkelijke uitsloverij, waarbij de zanger tamelijk onzalige trekjes vertoont van wijlen Ian Curtis - het kon natuurlijk ook bijna niet anders. Het is hen hoe dan ook vergeven, want het nummer klinkt leuk, en de naam is eenvoudig genoeg te onthouden.

...AND YOU WILL KNOW US BY THE TRAIL OF DEAD

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead is een band die haar ietwat afschrikwekkende naam steeds meer eer aan doet. In het verleden, je zou het misschien niet zeggen, waren hun platen namelijk toch een stuk rustiger dan wat op Lost Songs te horen is; flink door beukende drums, agressieve riffs en nogal venijnig geschreeuw. Maar een goede portie rock moet kunnen, en de Texanen verdienen door hun volharding en bezieling sowieso een streepje voor. De ridicule videoclip gaat een paar keer flink over de kop, maar ik verklaar de onthutsende campagnefilm van ene Rich Dobney bij deze geschikt als anthem voor de komende presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. Overigens niet het beste nummer van het album.

PRINCESS CHELSEA

Omdat The Cigarette Duet van Princess Chelsea op mij insloeg als een bom, had ik er helemaal niet bij stil gestaan dat dat geinige nummer mogelijk gewoon onderdeel zou zijn van een album. Gelukkig waren daar mijn alerte collega´s van DaMusic. Chelsea Nikkel heeft dus blijkbaar een jaar geleden al haar debuut Lil´ Golden Book in Amerika uitgebracht op het mij onbekende Lil´ Chief Records. Die plaat is nu sinds een week ook verkrijgbaar in Europa. Goed nieuws, want naast het genoemde prijsnummer staat ook de rest van Lil´ Golden Book (dat trouwens vergezeld gaat van een foeilelijke hoes, dat dan weer wel) vol met sprookjesachtige, af en toe wat zoete, maar altijd geestige pop. Daarbij komt dat de videoclip van Too Fast To Live - een heerlijk walsje en opnieuw een lekker moralistisch deuntje over slechte gewoontes - zo mogelijk nog hilarischer is dan The Cigarette Duet. Als ik Willem Jongeneelen was en tegen tweeën weer eens op een anticlimax zou moeten aansturen tijdens de Waterput Swing, zou ik het wel weten.