THE WAVE PICTURES

Het nieuwste album van The Wave Pictures heb ik in een volwaardige recensie op Damusic een meer dan behoorlijke liedjesplaat genoemd. Dat was twee dagen geleden en ik sta er nog steeds volmondig achter. Het is waarlijk goed toeven met de goed in het gehoor liggende nummers van de bleke Britse veelschrijver David Tattersall; op Long Black Cars voegen ze enkele nieuwe hits toe aan hun ambachtelijke indiepoplijst, waaronder dit openingsnummer. Hoofdthematiek: kleinmenselijkheid en de magie van het alledaagse.

THE WALKMEN

Een enkel album van The Walkmen is tegenwoordig opwindender dan het beste uit de recente catalogi van The Strokes en Interpol bij elkaar. Dezelfde klasse, dezelfde openhartigheid, dezelfde bezieling, maar bij tijd en wijlen ook diezelfde typische nonchalance - en dat alles net een tandje hoger door een altijd weer geweldige ritmesectie bestaande uit drummer Matt Barrick en bassist Walter Martin. Naar hun eigen zeggen is het aankomende Heaven, alweer hun zevende plaat in tien jaar tijd, niet alleen de lichtste bevalling geweest, maar wordt het ook hun meest sobere album tot nu toe. Dat is inderdaad wat de eerste single (en titelnummer) doet vermoeden. Waarschijnlijk de beste gitaarband van de laatste jaren. De pret begint op 03.47.

THE WEDDING PRESENT

The Wedding Present. Typisch zo een band die al lang meegaat maar desondanks bij mijn generatiegenoten maar weinig potten kan breken, heb ik de indruk. Singles als Kennedy en Brassneck werden nochtans tamelijk grote hits in thuishaven Engeland - we spreken dan over begin jaren'90 - en nu is er dus weer een nieuwe plaat. David Gedge is duidelijk een nazaat van Morrissey; de geestige teksten gaan al 25 jaar over hartzeer en de kans dat dit ooit nog zal veranderen schat ik uiterst gering. Dat de band hier ooit haar cultstatus zal ontstijgen trouwens ook. Hoog tijd om kennis te maken!

CONDUITS

Voor het eerst sinds aanzienlijke tijd weer eens echt iets ontdekt op ons aller vriend de Luisterpaal. Conduits uit Omaha brachten onlangs hun selftitled debuutalbum uit (vooralsnog alleen vinyl) bij Team Love, een klein label waarop onder meer Felice Brothers en Gruff Rhys zetelen, maar dat je eerder zult kunnen van lokale trots en mede-oprichter Conor Oberst. Hun dromerige pop klinkt op het eerste gehoor wat netjes en ingetogen (we hoorden het al eens dissonanter en ijler), maar moet het vooral hebben van de dynamische onderhuidse spanningsbogen. Vier van de acht nummers klokken af na 6 minuten. Denk Slowdive, Blonde Redhead, Seesaw - de betere nimfen. Geweldige plaat voor een zonsondergang in april (en dat zeg ik niet vaak).

VARIOUS #62

01/Teruyuki Nobuchika - Moe
02/Spinto Band - Take It
03/Arctic Monkeys - R U Mine?
04/Cat Power - Willie Deadwilder
05/Cloud Nothings - Other Plans
06/Disappears - Brother Joliene
07/Dustin Wong - Pink Diamond
08/Fountains Of Wayne - Someone´s Gonna Break Your Heart
09/Gomez - Options
10/Half Way Station - Alina
11/Hot Chip - Flutes
12/Dirty Projectors - Hyperballad
13/One Little Plane - She Was Out In The Water
14/Peaking Lights - Hey Sparrow
15/The Phoenix Foundation - 40 Years
16/Spinvis - Kom Terug