LIARS

Liars was altijd al een vreemde eend in de bijt. Dat werd voor het eerst duidelijk toen in 2004 het tweede album uitkwam. Zonder een spier te vertrekken werd de uitstekend bij de tijdsgeest passende punkfunk aan de kant geschoven voor een bizarre noiseplaat over hekserij. De toon was gezet. Dit zijn anno 2017 de feiten: iedereen heeft de band verlaten, Angus Andrew trok zich terug aan een meertje in een Australisch bos, TFCF is de achtste plaat van zijn hand, en nota bene de eerste waarop een akoestische gitaar te horen is. Wat gaan we nu weer krijgen, denk je bij openingsnummer The Grand Delusional meteen. De introspectieve, psychedelische trip vaart ook langs hiphop (Face To Face With My Face) en happy hardcore (No Tree No Branch) - al lijken de spastische beats soms doelbewust vast te lopen. Andrew krijgt het op het mooie No Help Pamphlet zelfs voor elkaar om te ontroeren. De kwaliteit van Liars is zijn opwindende onnavolgbaarheid, zoveel is duidelijk.

VARIOUS #90

01/Omni - Southbound Station
02/Bill MacKay & Ryley Walker - I Heard Them Singing
03/Jonny Greenwood - Smear
04/The Avonden - Misschien Is Er Iets Mis Met Mij
05/Tin Fingers - Young Mother
06/Moon Moon Moon - Room
07/Dieter Von Deurne & The Politics - Heart Shaped Stone
08/Kettel - Alacasa
09/St. Vincent - New York
10/Mogwai - Party In The Dark
11/The Nicholas - Reason
12/Sauropod - By The Tree
13/Hater - Mental Haven
14/Henry's Dress - Target Practice
15/Dirk Martens - Stokkevis En Bakkelau
16/Tongue - Hang
17/The Stevens - Cruiser
18/Rhinos Are People Too - LA Confidential
19/Bergsonist - Ressentiment
20/Bounty Island - Avocado Girl

MOUNT KIMBIE

Het Londense duo Mount Kimbie wordt sinds zij in 2009 op het toneel verscheen gezien als een der grondleggers van het zogehete post-dubstepgenre. Inderdaad lijkt het hoogtepunt van het wobbelen inmiddels goeddeels achter ons te liggen. Ook de muziek van Kai Campos en Dom Maker is langzamerhand geëvolueerd. Zo zijn er door de jaren heen steeds vaker gastvocalisten opgedoken, waardoor de voorheen wat abstracte maar minzame elektronica steeds dichter naar pop is opgeschoven. Fans van het eerste uur hoor je daarover klagen, zoals eerst de kwalitatieve consistentie van de vroege experimentele EP’s reden was om de albums af te serveren. Maar als puntje bij paaltje komt, is Love What Services gewoon een aangenaam diverse en compacte plaat van 37 minuten, waarop bepaald niet de minsten (King Krule, James Blake, Micachu) een bijdrage leveren. Gebroederlijk staan slaapliedjes (Marilyn), sonische tierelantijntjes (Four Years And One Day), regelrechte floorfillers (SP12 Beat, Delta), én een potentiële radiohit (Blue Train Lines) naast elkaar.

PROTOMARTYR

Het onheilspellende openingsnummer A Private Understanding heeft het eigenlijk allemaal: de repetitie, de onmacht, de vermoeidheid. Als een Amerikaanse discipel van The Fall kleurt Protomartyr op dit derde album haar asgrauwe postpunk nog wat valer. Joe Casey heeft – goddank – nog altijd niet leren zingen, maar declameert zijn frustraties over mentaal en fysiek verval venijniger dan ooit. Relatives In Descent is een schrijnende verklanking van het post-industriële Detroit, en nu Trump aan de macht is klinkt Protomartyr nog urgenter dan eerst.

DASHER

De Amerikaanse noiserockband Dasher zong al een aantal jaar rond. Alhoewel, van de daken schreeuwen is hier een betere typologie. Na interne strubbelingen stond dit debuut op de tocht, maar nu verschijnt het toch. En het is een flinke stomp in je maag. Sodium staat bol van de frustratie en agressie. Voor drumster/vocaliste Kylee Kimbrough werkt het ongetwijfeld louterend. De sterkste momenten weerklinken op de meer etherische postpunkuitstapjes, zoals We Know So, Go Rambo en het titelnummer.