SCRAM C BABY

De Amsterdamse veteranen van Excelsior, geformeerd in 1992, brengen hun zevende reguliere album uit. Maar is de illustere band rond John Cees Smit, 8 jaar na hun laatste worp, inmiddels niet ingehaald door zoonlief Willem (Canshaker Pi)? Dat is de hamvraag. Een zo eenduidig mogelijk antwoord? Wel, niet zozeer. Hoogstens zou je de band ervan kunnen betichten niet louter nog te spelen wat doorgaat voor onvervalste indie rock ‘n roll. De plaat opent met twee relatief trage nummers, waarvan het grillige Elephant de meeste indruk maakt. De midtempo song klinkt zowaar als een late dEUS. Smit laat in tekstueel opzicht het achterste van zijn tong zien, en vanaf kant B komt Give Us A Kiss ook muzikaal echt los. Dan worden de liedjes beter, want hier en daar weer fijn uit de bocht schietend – die heerlijke gitaareruptie op Magical Town! Arrested By Love is sowieso een hoogtepunt uit hun oeuvre: bescheiden speelduur, overstuurde lo-fi productie, krachtige powerpopsolo. Doodbloeden zit er vooralsnog niet in.

JONAS MEERSMANS

Jonas Meersmans bracht vorig jaar het eerste deel van zijn drieluik Monnift uit. Hoewel het slot nog op zich laat wachten, ontfermen we ons nu alvast over het normaliter meest imponerende middenpaneel. En indruk maakt het zeker. De instrumentale muziek van Meersmans klinkt hier onmiddelijk een stuk rijker, hoopvoller. Aangrijpender ook. De Antwerpse gitarist, die een verleden kent in Codasync en ook korte films van klank voorzag, schurkt op Monnift II meer dan ooit aan tegen de sensibele folk van de Amerikaanse Primitieven. In korte (Hanekop) en langere (Busmalis) composities, vaak verrijkt door de wapenbroeders viool, glockenspiel en hoorn, scheert de luisteraar langs oorstrelend melodieuze vergezichten. Om de vingers bij af te likken, voor zowel liefhebbers van postrock, folk als kamermuziek.

SPIRITUALIZED

Jason Pierce wachtte nooit zo lang, liefst zes jaar, met het uitbrengen van een nieuwe plaat van Spiritualized. Bovendien zinspeelt hij op een naderend einde van de band waarvan hijzelf, ondanks alles, sinds 1990 de enige constante factor is. Deze zaken hebben een reden. Spiritualized brak door met het veelgeprezen Ladies & Gentlemen We Are Floating In Space (1997), een collectie rijk gearrangeerde, voluptueuze songs over de liefde, hoop, en medicijnen. And Nothing Hurt ligt in het verlengde van die thematiek, en ook het unieke, grootse psychedelische gospelgeluid is nog present. Evenwel kwam het album heel anders tot stand. Moederziel alleen en zonder budget nam Pierce nu alle partijen op in zijn slaapkamer, eindeloos oefenend met zijn laptop. De nummers handelen over wraak en spijt (The Morning After) en lange autoritten naar oude vrienden (Here It Comes). Over 50 worden en het lichaam voelen. Vergankelijkheid, leeftijd, uitzicht. Extatische prachtmuziek die je inderdaad kunt opvatten als een zwanenzang. 't Is niet te hopen.

WHITE DENIM

White Denim uit Texas begon twaalf jaar geleden als een dolle driekoppige indiepopband met een been in rock, tweeënhalf in de blues, anderhalf in de country, en dan nog een halve in zowel de jazz als de psychedelica. De band maakte razendsnel naam en faam en werd een graag geziene liveband. Vanaf het knotsgekke langspeeldebuut Workout Holiday uit 2008 sijpelden alleen maar meer invloeden de ongeremde muziek binnen. Inmiddels zijn ze aanbeland bij hun achtste album Performance op City Slang (Broken Social Scene, Nada Surf, Lambchop). Over de nogal zinloze mensenlijke zoektocht naar authenticiteit – fijn dat dit weer eens wordt aangekaart. Vrees echter niet voor al te veel pretenties, White Denim maakt immers het soort indierock met een flinke dosis zelfrelativering waarop het naar hun eigen zeggen ‘gewoonweg prettig drinken, dansen en vechten is.’ Dat klopt, getuige bijvoorbeeld de puntgave singles als It Might Get Dark en Fine Slime. Wie de groep nog niet kende: goede instapplaat. Horen is geloven.

ANIMAL COLLECTIVE

Animal Collective, hier als trio zonder Panda Bear, maakt haar natste plaat sinds Merriweather Post Pavillion. Tangerine Reef is een samenwerking met Coral Morphologic uit Miami, een duo dat onderwaterfilms schiet. Bekend terrein voor de experimentele band uit Baltimore, en een goede kluif voor de luisteraars – het zijproject verschijnt als dubbelalbum immers zónder video. Toch klinkt de muziek sonisch boeiend genoeg op zichzelf: geen pop te bekennen hier beneden, maar lichte beats als zuurstofbelletjes en oscillerende koraalriffen. Lekker in bad!