THE NOTWIST

Met hun invloedrijke cocktail van krautrock, indiepop en elektronica zijn de Duitsers van The Notwist eigenlijk al twintig jaar een instituut binnen het alternatieve circuit. Op het negende volwaardige album sinds de oprichting, en het eerste in bijna zeven jaar, neigt de groep vooral naar textuur. Het maakt van Vertigo Days een nevelige maar gevarieerde plaat die met name op de hoofdtelefoon zijn finesses demonstreert, wanneer de vibrafoon, rietblazers en viool tijdens in- en outro’s in bochtjes om elkaar heen drentelen. Toch komen ook de liefhebbers van het meer rechtuit popgeoriënteerde werk aan hun trekken. Bijvoorbeeld tijdens warmbloedige songs als Where You Find Me en Sans Soleil, waarop de onderkoelde vocalen van Markus Acher precies het juiste tegenwicht bieden dat nodig is voor de melancholie waar The Notwist om bekend staat. Ook opmerkelijk: de keur aan gastbijdragen, van onder meer Ben Lamar Gay, Saya en Juana Rosario Molina. Fijn om te horen dat The Notwist zichzelf blijft uitdagen.

VARIOUS #105

01/Keep Dancing INC. - Long Enough
02/BSÍ - Bu On You
03/Star Feminine Band - Rew Be Me
04/Julia Jacklin - Someday
05/King Hannah - Bill Tench
06/Field Music - Orion From The Street
07/La Loye - I'm Still Asleep
08/Travoltas - Find You There
09/Teen Creeps - Fall Out
10/Abel Natürlich - Farm
11/Jockstrap - Acid
12/Black Country New Road - Track X
13/Adrienne Lenker - Anything
14/S10 - Handen Van Mijn Moeder
15/Lip Service - Can't Have It All
16/Space Siren - It Was Better To Stay At Home
17/Jan Teertstra - Waarom Huil Je Nou
18/Lomelda - Wonder
19/Sophie Straat - Geluk
20/Price - Mute City

I AM OAK

 

Er is geen beter jaar denkbaar om het 10-jarig jubileum te vieren van wat ooit begon als een solitair altfolkproject. Er is ook geen betere wijze om dat te doen dan het uitbrengen van deze rijke verzameling liedjes in quarantaine-stijl op gelimiteerd dubbel vinyl en cassette. I Am Oak is een unieke stem en natuurlijk niet meer weg te denken uit de vaderlandse indiescene. De bedeesde Thijs Kuijken heeft zo’n beetje eigenhandig Utrecht op de kaart gezet met zijn debuut On Claws, dat inderdaad alweer tien jaar geleden verschenen is. Odd Seeds luistert als een catalogus, met 25 oude nummers en 1 nieuweling, dat nota bene de onheilspellende titel That’s That mee heeft gekregen. Dat Kuijken kriskras door zijn oeuvre grasduint en noodgedwongen heeft gekozen voor nog verder uitgeklede versies van zijn vaak toch al sobere songs, is te billijken. Toch is het jammer dat zijn band, met wie hij in 2019 nog het juist zeer hechte Osmosis maakte, hier niet te horen is. Een goed voornemen voor 2021.

AUTECHRE

 
Autechre bracht met SIGN in dit rampzalige 2020 sinds jaren eindelijk weer eens een behapbaar album uit – en wat een verademing was dat! Geen ondoordringbare sessies van 8 uur, maar elf tracks in dik 60 minuten, waar als kers op de taart zowaar nog enige menselijke emotie doorheen leek te sijpelen. Nu is drie maanden later PLUS verschenen; dus toch een meerluik. Doet PLUS dan afbreuk aan SIGN? Welnee. The System, zoals Sean Booth en Rob Brown hun eigenhandig gesoldeerde en geprogrammeerde hard- en software liefkozend noemen, is in het precovidium gewoon weer even heel goed in vorm geweest. PLUS ontbeert de melodie en emotionele lading die de directe voorganger zo kenmerkte, maar moet het hebben van een zekere speelsheid. Dat lukt heel goed, bijvoorbeeld tijdens slotnummer TM1 Open, een verstilde, pulserende technobeat die gedurende elf gelukzalige minuten verzandt in een sereen elektronisch strijkkwartet. Autechre is terug, heeft nog altijd het allerbeste geluidsontwerp, en in deze digitale tijden bovendien een momentum van heb-ik-jou-daar.

DIRTY PROJECTORS

 

Het is zowaar een goed jaar voor fans van Dirty Projectors, de alternatieve popgroep uit New York. In maart verscheen Windows Open als eerste van vijf gloednieuwe EP’s. Nu we in november zijn aanbeland wordt de cyclus afgesloten met het laatste deel, Ring Road, en verschijnt alles samen op vinyl, cd en als luxe boxset. Een fijn parcours muzikale cadeautjes, maar ook een grondig bewijs dat Dirty Projectors meer is dan frontman Dave Longstreth. Op elke EP neemt een ander lid van het viertal namelijk de taak van vocalist op zich. Dit levert een eclectisch maar behapbaar geheel op en biedt een staalkaart van wat de band vermag. Van moderne R&B (Inner World) langs bossanova (Holy Mackerel) tot kamermuziek en progpop; een rijke verzameling warmbloedige onderonsjes. Dirty Projectors staan bekend om hun experimenteerdrift, maar deze compilatie luistert verrassend vlot weg. Zoals de Beta Band ooit furore maakt met hun 3 EP’s, zo is ook deze bundeling een ideale instapplaat voor eenieder die de band nog niet kende.