SOMEONE

Iemand die zichzelf Someone noemt, mag je daar het meest baanbrekende en onderscheidende album van het jaar van verwachten? Nee, niet onmiddelijk, maar de kalmerende kracht die van Shapeshifter uit gaat schuilt nu juist in een gebrek aan pretenties. De elf tijdloze folkpopsongs die Tessa Rose Jackson hier voorstelt lijk je stuk voor stuk al eerder gehoord te hebben op platen van Nick Drake, Joni Mitchell, of, recenter, bands als Quilt en Eerie Wanda. Niets mis mee, want Jacksons verzorgde gitaarspel en zachte vocalen doen simpelweg hun werk. Ook fijn wanneer je Someone als artiestennaam kiest en Shapeshifter als albumtitel; je kunt ongegeneerd Dylans wat afgekloven Blowin’ In The Wind binnen smokkelen. De liedjes worden steeds op tijd uitgerust met een sierlijke trompet (Paris At Midnight), zingende zaag (Empathy), of elektrische gitaarsolo (Nothing Really Matters). Veel was vroeger goed, maar ook in het heden worden er nog feesten der herkenning gegeven.

TAPEDAG

 

Keez Groenteman, bekend als multi-instrumentalist bij Lola Kite, High The Ground en Jacco Gardner, is onder zijn nieuwe alias Tapedag verantwoordelijk voor de allereerste release die uitsluitend op cassette verschijnt bij Excelsior. Het is een hommage aan een specifieke vorm van jaren ‘90 liftmuziek, afkomstig uit de gangpaden van een Amerikaanse supermarktketen. Dat Groenteman te kennen geeft inspiratie te putten uit muzak, duidt in wezen op valse bescheidenheid; songs als Plaza Oneindig en Taverne De Sterren zijn niets minder dan zalige synthpopballads.

WILLY MASON

Het idioom van grunge in een jasje van folkpop; dat is altijd de stijl geweest van Willy Mason. Op zijn vierde album, het eerste in 9 jaar tijd, pakt hij het muzikaal én tekstueel wat rauwer aan dan we van hem gewend zijn. Een nieuwe Oxygen – doorbraakhit uit 2004 – ontbreekt weliswaar, maar uptempo songs als Youth On A Spit en Worth It bewijzen dat de inmiddels 36-jarige Amerikaan met zijn verzoenende boodschap nog genoeg zeggingskracht heeft.

VARIOUS #108

01/Mdou Moctar - Afrique Victime
02/Brazilian Girls - Good Time
03/The Go! Team - A Bee Without Its Sting
04/Pip Blom - Keep It Together
05/Weezer - Sheila Can Do It
06/The Haunted Youth - Coming Home
07/KIEFF - Game Time
08/Emma-Jean Thackray - Mercury
09/SAULT - Alcohol
10/Billie Eilish - Getting Older
11/Naga Ghost - Pull It Through
12/Aldous Harding - Old Peel
13/Toontje Lager - Kontaktrock
14/Deafheaven - Great Mass Of Color
15/Bowerbirds - Moon Phase
16/Nouzeg123 - Sorry, Je Hebt Problemen
17/Dummy - Daffodils
18/Moin - Crappy Dreams Count
19/San Holo - Lonely In LA
20/Hater - Bad Luck

YOLA

Yola is een zangeres om vrolijk van te worden, des te meer nu haar zogenaamd moeilijke tweede zorgeloos van de pers is komen rollen. Yolanda Quartey uit Bristol zingt zich op Stand For Myself rechtstreeks naar de ziel van de luisteraar in songs die elementen van zowel country, soul, als moderne R&B bevatten. Soms een beetje schalks (Whatever You Want), dan weer een tikkeltje zoetsappig (Great Divide) maar altijd met een bewonderenswaardig, ongekunsteld plezier. Muzikaal gezien zit alles nog net wat diverser en gedetailleerder in elkaar dan enkele jaren geleden. Ook toen nam Dan Auerbach van de Black Keys de rollen van producent, multi-instrumentalist en uitgever op zich. Zijn mix is rijk en zit vol conga’s, glockenspiel en tamboerijn. Mooi ook hoe Yola niet steeds voluit gaat met haar stem, maar vaak tijdig inhoudt en afbuigt. Daardoor klinkt ze nog zelfverzekerder dan op haar debuut. In het slot- en titelnummer gaan alle remmen echt los en wordt je als luisteraar duidelijk wat ze vocaal wel niet in haar mars heeft.