VARIOUS #117

01/Artvark Saxophone Quartet & Claron McFadden - Who Are You?
02/Daryll-Ann - A Note About Time
03/Richard Hawley - Prism In Jeans
04/Folk Implosion - OK To Disconnect
05/Vampire Weekend - Ice Cream Piano
06/MK.gee - Alesis
07/Wilco - Annihilation
08/John Lamers - Boter Bij De Vis
09/Billie Eilish - L'Amour De Ma Vie
10/BANGS - Run
11/upsammy & HIIIT - Embrytone
12/Jesus Christ Superstar's Everything's Allright '73
13/Françoise Hardy - Tous Les Garçonnes Et Les Filles
14/Men I Trust - Billie Toppy
15/Pom Poko - Growing Story
16/Abel & Sef - IJsland
17/Guided By Voices - Serene King 
18/Melissa Carper - Lucky Five
19/MOURN - Could Be Friends
20/Angie McMahon - Letting Go
21/Slowdive - The Slab
22/Trico - Eastern Roads

ERIC CHENAUX TRIO

 

Eric Chenaux is onder liefhebbers van het geprezen Canadese indie platenlabel Constellation reeds bekend; hij was jarenlang een spil in de alternatieve scene van Montréal. Ondertussen woont de gitarist al enige tijd in het zuidwesten van Frankrijk en onder zijn eigen naam brengt hij nu een ronduit zalige moderne jazzplaat uit die wel eens aan zou kunnen slaan bij een groter publiek. Chenaux' warmbloedige stem doet Chet Baker in slowmotion weer terug opstijgen naar zijn Amsterdamse vensterbank. Impressionistisch gitaarspel, een likje Wurlitzer en (elektronische) percussie doen de rest. Zwierig voor op een zwoele zomeravond.

PENNY ARCADE

James Hoare is een begenadigd songschrijver - maar dat hoeft niet in de krant. Mocht zijn naam je niet onmiddelijk iets zeggen, dan doen de aliassen waaronder hij de laatste 15 jaar muziek uitbracht (Veronica Falls, The Proper Ornaments, Ultimate Painting) wellicht een belletje rinkelen. Hoare's nieuwste vehikel heet Penny Arcade en debuutplaat Backwater Collage vormt een tussentijds hoogtepunt binnen zijn oeuvre. Voor het eerst schreef hij de muziek op eigen houtje; sowieso zijn eerste liedjes sinds 'ie het drukke Londen terug inruilde voor zijn geboortestreek Devon in het Engelse zuidwesten. De elf tracks ontvouwen stuk voor stuk pure, dromerige melodieën zonder opsmuk, waarbij Hoare's melancholische stem slechts sporadisch wordt onderbroken door een onderkoelde gitaarsolo of minimale keyboardpartij - die laatste overigens van de hand van Max Claps, zijn oude maatje bij The Proper Ornaments. Op het mooiste liedje, Dear John, helpt Nathalia Bruno met warme achtergrondvocalen. Backwater Collage is een voortreffelijk gitaarpopalbum in haar nostalgische, trefzekere soberheid.

CORRIDOR

Corridor vergrootte in 2019 haar populariteit met derde album Juniore - de allereerste Franstalige plaat ooit door Sub Pop uitgegeven. Waar de indierockband uit Montreál voor de totstandkoming van dat album laveerde tussen gezonde spanning en haastige spoed, heeft het voor opvolger Mimi bewust meer tijd genomen. De geraamtes van songs werden in 2020 gezamenlijk gecreëerd in een vakantiehuisje, waarna ze jarenlang over en weer gestuurd werden en digitaal rijpten. Ook letterlijk; het zestal dwong zichzelf anders te werk te gaan en vooral op synths te componeren. Niet dat de gitaren op deze 8 nummers helemaal verdwenen zijn, maar een rijk, kwikzilverachtig geluid levert het zeker op en de invloed van een groep als Deerhunter (en toe, ook wat Rolling Blackouts Coastal Fever) is evident. Hoogtepunten? Het springerige, licht psychedelische Jump Cut, en het ontwapenend schone Mourir Demain, over hoe sterfelijkheid steeds alledaagser wordt zodra je kinderen krijgt. Een niet te onderschatten band!

ANOTHER SKY

Het was Another Sky, de rockband rond zangeres Catrin Vincent, al duidelijk menens op hun weidse debuut I Slept On The Floor uit medio 2020. Beach Day is een zo mogelijk nog ambitieuzer poging om de frustratie en woede van de hedendaagse kosmopoliet klank te geven. Om er maar een oud cliché in te gooien; voor deze moeilijke tweede is Beach Day een ronduit bedrieglijke titel. Ga maar na: je kunt tijdens de eerste covid-zomer amper optreden, en een jaar later staat je opnamestudio annex repetitieruimte ineens onder water. De band verhult de frustratie en woede over de valse start allesbehalve, wat resulteert in nog puntiger, emotioneel gedreven songs. De opvallend androgyne falset van Vincent, flink vooraan in de mix, blijft het ankerpunt. Maar ook muzikaal zijn de 13 liedjes, die nergens boven de vier minuten klokken en de pompeuze riffs niet schuwen, de moeite waard. Voor fans van The Music (wie kent ze nog?), Mew, en de oude Radiohead. Hoogtepunten: Burn The Way, Psychopath, Death Of The Author.