JEFFREY LEWIS & LOS BOLTS

Echt goed kan hij niet zingen, maar striptekenen en tekstueel door merg en been gaan: geen probleem. De vergelijking met andere anti-folkhelden Daniel Johnston en de Moldy Peaches gaat op. Jeffrey Lewis heeft dus een nieuw album uit, het is een wrangkomische ode aan zijn habitat Manhattan. Ironisch genoeg gaan de beste nummers, Outta Town en Support Tours, over van huis zijn – en het laten varen van je artistieke idealen. Bijzonder geestig, en leerzaam bovendien.

BRITISH SEA POWER

British Sea Power, officieus nog altijd de beste band uit Engeland en in elk geval één van de meest eigenaardige, is dit jaar aardig druk met nevenactiviteiten. Na een heruitgave van de debuutplaat uit 2003 waagt het zestal zich nu aan een samenwerking met een kopersectie. De groep toerde eerder dit jaar al in eigen land met herwerkingen van bestaand werk, onder andere langs een uitverkocht Barbican in Londen, en heeft nu dus tevens een en ander opgenomen met de gerenommeerde Foden's Band. Ook op plaat klinkt dat goed. Niet te pompeus of megalomaan, waar je de groep met recht van zou hebben kunnen verdenken, maar opvallend subtiel en beheerst. Geen nieuw materiaal – wel is er plaats ingeruimd voor Heavenly Waters en Albert's Eyes, twee b-kantjes uit de mythische beginperiode. The Great Skua bewijst zich andermaal als een hoogtepunt uit British Sea Power's oeuvre. Atypisch nummer: instrumentaal zeemanslied met stadionrockpotentieel. Mooie selectie voor de fans.

HALF WAY STATION

Half Way Station is goed onderweg om door te breken. Frankrijk is al lang overstag voor de sensuele, donkere rootspop van de Rotterdammers – nu wij nog. De groep nam sinds de debuutplaat uit 2012 de tijd om heel veel te spelen en schreef geduldig aan nieuw materiaal. Dat resulteert nu in het begenadigd dynamisch en gelaagde album DODO, bestaande uit 8 nummers en 2 intermezzi, waaruit hoorbaar blijkt hoe ver het vijftal inmiddels vooruit is gegaan. Prachtig vormgegeven, trouwens.

YOUTH LAGOON

Kleine jongens worden groot – zo ook Trevor Powers aka Youth Lagoon. Eerst was er in 2011, ogenschijnlijk uit het niets, The Year Of Hibernation. Opgekropte teenage angst uiteengevouwen in aangrijpende, dromerige liedjes. Diens opvolger Wondrous Bughouse liet de twintiger al wat verder uit zijn schulp kruipen: het album zat boordevol kwispelende psychedelica á la Flaming Lips. Jongste worp Savage Hills Ballroom klinkt ten opzichte van het debuut ronduit joviaal. Youth Lagoon trekt definitief de deur van de puberslaapkamer dicht en is in volle bandbezetting onderweg naar de middelgrote zalen. Hoe precies? Met compacte synthpop en een flinke dosis relatieve radiovriendelijkheid. De drietrapsraket Officer Telephone, Highway Patrol Stun Gun en The Knower is exemplarisch voor het nieuwe zelfvertrouwen van Powers. Zijn breekbare jongensstem wordt niet meer onder stoelen of banken geschoven, maar weerklinkt als een unique selling point luid en duidelijk op de voorgrond. Hoogtepunt: het even dwingend als meeslepende Rotten Human.

DEERHUNTER

I'm Living My Life. Er is iets aan de fut- en emotieloze manier waarop Bradford Cox die woorden in het gelijknamige nummer als een mantra blijft herhalen. Het contrast met de venijnige rock 'n rollplaat Monomania kon nauwelijks groter. Van extraverte introspectie naar introverte wereldbeschouwing. Fading Frontier laat Deerhunter weliswaar op zijn kalmst en toegankelijkst horen, maar van een werkelijk sereen album is geen sprake. Daarvoor blijft de indierockgroep uit Atlanta nog steeds te cryptisch, grillig en raadselachtig. Ook het nummer Breaker, het eerste volwaardige duet tussen Cox en zijn collega-songwriter Locket Pundt, getuigt daar van. Op het eerste gehoor een lieve, haast idyllische midtempo popsong, ware het niet dat de onderhuidse spanning permanent voelbaar blijft. Fading Frontier is een album als een prettig bedwelmende narcose, die de melancholie echter louter versterkt wanneer na amper een half uur de verdoving alweer is uitgewerkt. Fascinerende band, en een groeiplaat van jewelste.