VARIOUS #85

01/Jakob Bro - Evening Song
02/Modern Baseball - Apple Cider I Don't Mind
03/Mitski - Your Best American Girl
04/Hood -- You Show No Emotion At All
05/Clap! Clap! - Serendipity
06/Apneu - So What
07/Yucky Duster - Gofer
08/Saroos - Orange Book
09/Justin Timberlake - Can't Stop The Feeling
10/Dinosaur Jr. - Tiny
11/Directions In Music - Track 4
12/The Hotelier - Sun
13/Maria Usbeck - Moai Y Yo
14/Matmos - Very Large Green Triangles
15/Olöf Arnalds & Björk - Surrender
16/Plants & Animals - Stay
17/The Spectors - Clyde & Bonnie
18/Bachar Mar-Khalifé - Kyrie Eleison
19/The Strokes - Oblivius
20/Underworld - I Exhale

RYLEY WALKER

Ryley Walker's vorige album Primrose Green gooide in 2015 hoge ogen in de pers. Een geïmproviseerd tussendoortje met Charles Rumback op Record Store Day daargelaten, is Golden Sings That Have Been Sung alweer zijn derde album binnen even zoveel jaren. En hij blijft maar groeien, die Ryley, als zanger, gitarist én songwriter. Hoor hem eens croonen tijdens Funny Thing She Said, een song die lijkt te handelen over bindingsangst, en je gelooft zonder meer dat het leven zelfs voor een begenadigd en geprezen muzikant met vriendjes in de Chicago jazzscene niet altijd meevalt. Songs als The Roundabout, The Halfwit In Me, en Sullen Mind zijn stuk voor stuk paleisjes van nummers. Niet alleen doordat Walker een band van formaat om zich heen heeft, maar ook omdat hij tekstueel gezien vaker het achterste van zijn tong durft te laten zien. De nieuwe Tim Buckley is opgestaan.

WHITNEY

Julien Ehrlich en Max Kakacek, respectievelijk ex-drummer van Unknown Mortal Orchestra en oud-gitarist van Smith Westerns, hebben een nieuwe band. De twee deelden een appartement in Chicago, en op een koude wintermorgen in 2015 werd aan de keukentafel No Woman geschreven – het bitterzoete schuifelnummer dat hun debuutplaat opent en al op enige airplay kon rekenen. In die beginperiode diende het fictieve personage van Whitney ter inspiratie. Alle muziek werd geschreven vanuit het perspectief van deze onbeholpen, zieltogende melancholicus. Zo bezien klinkt Light Upon The Lake eigenlijk nog verrassend fris en opbeurend. Dit is dartele, warme indiefolk in soulvolle bandbezetting. Soms erg funky, op andere momenten koest en sereen. Een overtuigende blazersectie neemt de muziek bij tijd en wijlen op sleeptouw. Of de rest van het materiaal het haalt bij hun hit No Woman? Dat kun je wel stellen. Aanstekelijker dan The Falls of No Matter Where We Go gaan we ze deze zomer vermoedelijk niet horen.

MOONFACE & SIINAI

Spencer Krug, bekend als frontman van Wolf Parade, Frog Eyes en Sunset Rubdown, is één van de meest markante stemmen uit de hedendaagse underground. Verafgood om zijn kenmerkende fragiele en dramatische stijl, maar door minstens zoveel luisteraars beschimpt als de belichaming van de artyfarty indierock. Op het nieuwe album van zijn vehikel Moonface werkt hij opnieuw samen met de Finse krautrockers Siinai. Leuke plaat, zowaar, die flirt met glamrock en waarop Krug minder gezwollen over komt dan normaal.

HOLY FUCK

Toen Holy Fuck een jaar of tien geleden doorbrak, viel dat goed te begrijpen. Er waren simpelweg weinig groepen die dezelfde dolle muzikale filosofie en live-energie aan de dag legden. Zien was geloven, en het publiek at destijds uit de hand van de Canadese band. Congrats is het vierde album, en het verrassingseffect blijkt nog lang niet weggeëbt. Waar vergelijkbare groepen die opzwepende elektronica, noise, en rock combineren inmiddels wel zo een beetje het loodje hebben gelegd (de generatiegenoot !!! maakt al jaren geen memorabele platen meer), daar buitelen de creatieve impulsen van Holy Fuck nog altijd over elkaar heen. Categoriseer ze maar ergens tussen Einstürzende Neubauten, Fela Kuti en Brian Eno. De singles Tom Tom en Xed Eyes zijn lichtende voorbeelden van hoe de chaos wat beter afgemeten en gestroomlijnd is dan voorheen, zonder aan charme of pret in te boeten. Een hartelijke felicitatie is dan ook op zijn plaats.