ULTIMATE PAINTING

Het klikt tussen Jack Cooper en James Hoare. In 2014 besloten ze hun beider bands (respectievelijk Mazes en Veronica Falls) even te pauzeren om de krachten te bundelen. Twee jaar later is Dusk al hun derde volwaardige album. De songs werden in januari opgenomen in hun eigen Londense studio, en klinken daardoor wat donkerder, minimaler en grijzer dan voorheen. De gitaren zijn naar de achtergrond verdreven; bijvoorbeeld op Lead The Way, waar zonder meer de liefde voor Air's Moon Safari in doorklinkt. Tegelijkertijd is de sonische invloed van Velvet Underground minder overduidelijk. Dat is fijn, want de beschuldiging van recidivisme stond het ongehinderd genieten van de band soms een beetje in de weg. Cooper en Hoare bewijzen helemaal geen retro-fetisjisten te zijn, maar gewoon een stel bezeten popnerds en ervaren componisten. Een puur liedje als Who Is Your Next Target is exemplarisch voor de melodisch gesofisticeerde, maar toch tijdloos ongecompliceerde muziek die Ultimate Painting maakt. Dusk is hun beste release tot nu toe.

KRANKLAND

En zo kwam Thomas Werbrouck in 2015 plotsklaps een flinke poos thuis te zitten. Het feit dat zijn amoureuze en muzikale wederhelft Eline Adam (Little Trouble Kids) nog wél werk had en hij daardoor hele dagen alleen spendeerde, had duidelijk zijn weerslag op Werbrouck. Die besloot van de nood een deugd te maken en te gaan werken aan nieuw materiaal. Het mondde uit tot de nieuwe groep Krankland, die nu haar debuut Wanderrooms uitbrengt. Logischerwijs is dat een tamelijk weemoedige plaat geworden vol onderhuidse en onderkoelde dreampop, die wel wat weg heeft van Porcelain Raft en Sparklehorse. De juist vrijgegeven tweede single Summer Avalanche is het enige nummer dat met haar vrolijke upbeat refrein de uitzondering vormt op de regel van tristesse en onevenwichtigheid. Werbrouck kreeg nochtans hulp van niet de minsten; onder andere bassist Thomas Mortier (Yuko) en de fenomenale drummer Christophe Claeys (Amatorksi, ex-Balthazar) sloten zich aan, terwijl Pascal DeWeze zich over de productie ontfermde. Is het al herfst?

VARIOUS #85

01/Jakob Bro - Evening Song
02/Modern Baseball - Apple Cider I Don't Mind
03/Mitski - Your Best American Girl
04/Hood -- You Show No Emotion At All
05/Clap! Clap! - Serendipity
06/Apneu - So What
07/Yucky Duster - Gofer
08/Saroos - Orange Book
09/Justin Timberlake - Can't Stop The Feeling
10/Dinosaur Jr. - Tiny
11/Directions In Music - Track 4
12/The Hotelier - Sun
13/Maria Usbeck - Moai Y Yo
14/Matmos - Very Large Green Triangles
15/Olöf Arnalds & Björk - Surrender
16/Plants & Animals - Stay
17/The Spectors - Clyde & Bonnie
18/Bachar Mar-Khalifé - Kyrie Eleison
19/The Strokes - Oblivius
20/Underworld - I Exhale

RYLEY WALKER

Ryley Walker's vorige album Primrose Green gooide in 2015 hoge ogen in de pers. Een geïmproviseerd tussendoortje met Charles Rumback op Record Store Day daargelaten, is Golden Sings That Have Been Sung alweer zijn derde album binnen even zoveel jaren. En hij blijft maar groeien, die Ryley, als zanger, gitarist én songwriter. Hoor hem eens croonen tijdens Funny Thing She Said, een song die lijkt te handelen over bindingsangst, en je gelooft zonder meer dat het leven zelfs voor een begenadigd en geprezen muzikant met vriendjes in de Chicago jazzscene niet altijd meevalt. Songs als The Roundabout, The Halfwit In Me, en Sullen Mind zijn stuk voor stuk paleisjes van nummers. Niet alleen doordat Walker een band van formaat om zich heen heeft, maar ook omdat hij tekstueel gezien vaker het achterste van zijn tong durft te laten zien. De nieuwe Tim Buckley is opgestaan.

WHITNEY

Julien Ehrlich en Max Kakacek, respectievelijk ex-drummer van Unknown Mortal Orchestra en oud-gitarist van Smith Westerns, hebben een nieuwe band. De twee deelden een appartement in Chicago, en op een koude wintermorgen in 2015 werd aan de keukentafel No Woman geschreven – het bitterzoete schuifelnummer dat hun debuutplaat opent en al op enige airplay kon rekenen. In die beginperiode diende het fictieve personage van Whitney ter inspiratie. Alle muziek werd geschreven vanuit het perspectief van deze onbeholpen, zieltogende melancholicus. Zo bezien klinkt Light Upon The Lake eigenlijk nog verrassend fris en opbeurend. Dit is dartele, warme indiefolk in soulvolle bandbezetting. Soms erg funky, op andere momenten koest en sereen. Een overtuigende blazersectie neemt de muziek bij tijd en wijlen op sleeptouw. Of de rest van het materiaal het haalt bij hun hit No Woman? Dat kun je wel stellen. Aanstekelijker dan The Falls of No Matter Where We Go gaan we ze deze zomer vermoedelijk niet horen.