ROBIN KESTER

Om maar met de deur in huis te vallen; het debuutalbum van Robin Kester, waar reikhalzend naar werd uitgekeken, lost de hoog gespannen verwachtingen schijnbaar moeiteloos in. Waar ze op haar vorige EP (This Is Not A Democracy, 2020) al liet horen aanzienlijk meer in haar mars te hebben dan de aanvankelijk toch al niet misselijke indiefolk (Peel The Skin, 2018), is Honeycomb Shades onmiskenbaar weer een stap voorwaarts. Referenties en hoogtepunten te over; op Dead End lijkt de heerlijke beat zo uit de Radiohead-catalogus afkomstig, en Goodnight Argus mondt uit in een zalige outro die Deerhunter in herinnering roept. Een liedje als Cat 13 lijkt dan weer op de melancholische folk van weleer, zij het ditmaal geënt op zwoele synths. Knap dat Kester, met hulp van producer Marijn Dorleijn (Moss) en mastering door Joe Lambert (o.a. The National) zo’n coherent doch kwikzilverig geheel inclusief spanningsboog weet te presenteren. Één van de spannendste en meest ambigue indiepopplaten van het jaar tot dusver – inclusief de mooie titel.

VARIOUS #113

01/Rachika Nayar - Heaven Come Crashing
02/Harry Styles - As It Was
03/Kipgeweer - Little Monkey
04/Isolde Lasoen - Ghosting
05/Bonobo - Closer
06/Marble Sounds - Soon It'll Make Us Laugh
07/David Brewis - The Last Day
08/Kruidkoek - Ik Ben Een Heel Klein Kurkje
09/Sef & Abel - De Machine
10/DIRK - No
11/Kynsy - Happiness Is Not A Fixed State
12/Caroline Rose - Miami
13/Deathcrash - American Metal
14/Hendrik Lasure - Wolkje
15/Fragile Gang - Summertime In The City
16/Oneida - I Wanna Hold Your Electric Hand
17/Teambuilding - Bert Tres Emo
18/Quasi - Queen Of Ears
19/Massih Hutak - Kom Niet Met Je Bullshit
20/Caterina Barbiera - Transfixed

DHAFER YOUSSEF

Sinds Dhafer Youssef zo’n 15 jaar geleden op het internationale jazztoneel verscheen bracht hij bijna 10 albums uit. Zijn nieuwste, Street of Minarets, kostte vijf jaar om te voltooien – niet eerder trok de begenadigd zanger en bespeler van de oud (arabische luit) daar zoveel tijd voor uit. Het moet dan ook een enorm plezier zijn geweest om deze muziek te maken; iedereen die hij belde met het verzoek om mee te werken, nam de telefoon op en stemde in. Met Marcus Miller (bas) en Ambrose Akinmusire (trompet) is dat al een line-up van formaat, maar de absolute ster is uiteraard niemand minder dan Herbie Hancock op toetsen. De beste man doet als sidekick mee op 5 van de 12 composities en zijn immer gefocuste spel vormt zowel tijdens de rustiger passages (het mooie duet Bal d’Âme) als uitbundiger werk (de jazzrock van Funky Sharq) een mooi tegenwicht op de meanderende sound van Youssef. Diens smeltkroes van Indiase, Arabische en westerse invloeden blijft uniek in zijn soort.

PANDA BEAR & SONIC BOOM

Wat hebben klassieke popsongs met elkaar gemeen? Ze bevatten niet zelden een intro die op zichzelf al goed genoeg is om als basis te dienen voor een nieuw lied. Vanuit die gedachte is Reset ontstaan, het eerste album waarop Panda Bear (Animal Collective) en Sonic Boom (Spaceman 3) samenwerken als gelijkwaardige muzikale sparring partners. De negen nummers citeren naar hartelust de grondleggers van de Amerikaanse (psychedelische) pop – Everly Brothers, Eddie Cochran en, vanzelfsprekend, Beach Boys. Door samples van kleine loops, toegevoegde elektronica en nieuwe vocale harmonieën weten de twee op vakkundige wijze hun eigen vertrouwde geluid te verrijken. Edge Of The Edge had zo op Panda Bear’s Person Pitch kunnen staan, terwijl het tropische Whirlpool doet denken aan de late output van Sonic Boom’s vroegere band. Het verschil zit hem er vooral in dat Reset in de catalogus van beide heren een buitengewoon speelse exercitie is, waar het onbevangen plezier hoorbaar van af spat. Drie maanden na de zomerse digitale release nu ook op vinyl verkrijgbaar. 

YEAH YEAH YEAHS

Yeah Yeah Yeahs stonden twintig jaar geleden mede aan de wieg van de heropgeleefde New Yorkse rock ‘n roll-scene met het spraakmakende debuut Fever To Tell en al even uitzinnige optredens. Het is sinds hun vierde langspeler Mosquito uit 2013 betrekkelijk stil gebleven, maar Cool It Down is een fenomenale terugkeer van de band. De acht liedjes klinken even stekelig als monumentaal en zijn ingekleurd met trefzekere synths, strijkers en slagwerk. Nu stond Karen O er sowieso niet om bekend van haar hart een moordkuil te maken, en de blikvanger heeft na 9 jaar natuurlijk veel te melden. In iets meer dan een half uur haalt ze grote thema’s als onze ecologische teloorgang en het wereldwijd gedeelde verlangen naar intimiteit aan. Gelukkig worden de dansvloer en radio ondanks die diepgang niet geschuwd; hoewel de groep al lang is afgeweken van de lo-fi garagerock ten gunste van electro-pop beats en downtempo bangers, is het bandgeluid hartstochtelijk en sensueel gebleven. Openingsnummer Spitting Off The Edge Of The World is meteen een dijk van een song met een onverwoestbaar refrein, de schelle synths van Wolf katapulteren je terug naar duistere jaren ‘80 new wave. En toch: hoopvol klonk niet vaak zo extatisch als op Cool It Down.