BAWRENCE OF ARALIA

Wie Subroutine Records de laatste tijd volgde wist al van de bloeiende scene in Maastricht, waar altrock (Baby Galaxy, Ghost Bag) en soul (Yin Yin, Bounty Island) op mysterieuze wijze hand in hand gaan. Bawrence of Aralia doen een duit in het zakje met hun indrukwekkende debuut. De acht nummers op Bawredom blinken uit in impressionisme als een kommetje met etherische oliën. Melodieus sterke, dromerige indiepop om je in te verliezen, tot je bij de les wordt geroepen door die typische bezeten ritmes. Het titelnummer is één van de mooiste van het jaar.

VARIOUS #95

01/Tyler, The Creator - See You Again
02/Aquaserge - Tour Du Monde
03/KIEFF - Yr Monkey
04/Maradona - Falcao
05/Franz Ferdinand - Lazy Boy
06/Lithics - Specs
07/Analogue Dear - Rivulets
08/ROGI - Idemo
09/Mattiel - Bye Bye
10/John Elliott - Concerning The Lincoln & Douglas Debates
11/Yorick Van Norden - Days
12/OHMME - Icon
13/Pom Poko - It's A Trap
14/Catbug - Kingfisher
15/Build Buildings - Letter Codes
16/The Dodos - Forum
17/Beginners - September Sunburn
18/Mothers - Pink
19/Locust Fudge - Relativity Check
20/The Screen Show Band - Chicago
21/Katadreuffe - Resignation

SCRAM C BABY

De Amsterdamse veteranen van Excelsior, geformeerd in 1992, brengen hun zevende reguliere album uit. Maar is de illustere band rond John Cees Smit, 8 jaar na hun laatste worp, inmiddels niet ingehaald door zoonlief Willem (Canshaker Pi)? Dat is de hamvraag. Een zo eenduidig mogelijk antwoord? Wel, niet zozeer. Hoogstens zou je de band ervan kunnen betichten niet louter nog te spelen wat doorgaat voor onvervalste indie rock ‘n roll. De plaat opent met twee relatief trage nummers, waarvan het grillige Elephant de meeste indruk maakt. De midtempo song klinkt zowaar als een late dEUS. Smit laat in tekstueel opzicht het achterste van zijn tong zien, en vanaf kant B komt Give Us A Kiss ook muzikaal echt los. Dan worden de liedjes beter, want hier en daar weer fijn uit de bocht schietend – die heerlijke gitaareruptie op Magical Town! Arrested By Love is sowieso een hoogtepunt uit hun oeuvre: bescheiden speelduur, overstuurde lo-fi productie, krachtige powerpopsolo. Doodbloeden zit er vooralsnog niet in.

JONAS MEERSMANS

Jonas Meersmans bracht vorig jaar het eerste deel van zijn drieluik Monnift uit. Hoewel het slot nog op zich laat wachten, ontfermen we ons nu alvast over het normaliter meest imponerende middenpaneel. En indruk maakt het zeker. De instrumentale muziek van Meersmans klinkt hier onmiddelijk een stuk rijker, hoopvoller. Aangrijpender ook. De Antwerpse gitarist, die een verleden kent in Codasync en ook korte films van klank voorzag, schurkt op Monnift II meer dan ooit aan tegen de sensibele folk van de Amerikaanse Primitieven. In korte (Hanekop) en langere (Busmalis) composities, vaak verrijkt door de wapenbroeders viool, glockenspiel en hoorn, scheert de luisteraar langs oorstrelend melodieuze vergezichten. Om de vingers bij af te likken, voor zowel liefhebbers van postrock, folk als kamermuziek.

SPIRITUALIZED

Jason Pierce wachtte nooit zo lang, liefst zes jaar, met het uitbrengen van een nieuwe plaat van Spiritualized. Bovendien zinspeelt hij op een naderend einde van de band waarvan hijzelf, ondanks alles, sinds 1990 de enige constante factor is. Deze zaken hebben een reden. Spiritualized brak door met het veelgeprezen Ladies & Gentlemen We Are Floating In Space (1997), een collectie rijk gearrangeerde, voluptueuze songs over de liefde, hoop, en medicijnen. And Nothing Hurt ligt in het verlengde van die thematiek, en ook het unieke, grootse psychedelische gospelgeluid is nog present. Evenwel kwam het album heel anders tot stand. Moederziel alleen en zonder budget nam Pierce nu alle partijen op in zijn slaapkamer, eindeloos oefenend met zijn laptop. De nummers handelen over wraak en spijt (The Morning After) en lange autoritten naar oude vrienden (Here It Comes). Over 50 worden en het lichaam voelen. Vergankelijkheid, leeftijd, uitzicht. Extatische prachtmuziek die je inderdaad kunt opvatten als een zwanenzang. 't Is niet te hopen.