Het oor wil ook wat - door Max Majorana.

april 21, 2009

RECENSIE: THE THERMALS - NOW WE CAN SEE


Kill Rock Stars (7 april 2009)

The Thermals zijn volgens de statistieken mijn favoriete band. Maar na het optreden in Ekko afgelopen december stond in feite al vast dat ze hun beste tijd wel zo een beetje gehad hebben. Now We Can See lost de lage verwachtingen in, en nu vrees ik voor het ergste.

Dat de band graag live speelt, en bij voorkeur in Nederland, is zonneklaar. Die avond in Utrecht ging ik al voor de elfde keer naar The Thermals kijken. De korte Europese tournee was bedoeld als een eerste kennismaking met werk van het aankomende album - en uitverkocht. Dat moet de verontwaardiging van zowel band als publiek ten opzichte van elkaar alleen maar in de hand hebben gewerkt. Het grootste deel van de set bestond toen uit nummers die nu op Now We Can See verschijnen, terwijl het wederom klassiekers als It's Trivia waren die die avond voor de twijfelachtige hoogtepunten zorgden.

Het is misschien een beetje flauw om het nieuwe album met ouder werk van de band te vergelijken. Aan de andere kant: de vierde langspeler van The Thermals stelt me op sommige momenten zó teleur dat ik me niet kan voorstellen dat het enthousiasme waarmee Now We Can See werd aangekondigd oprecht is. In de eerste plaats valt op te merken dat het hoge tempo dat het debuut kenmerkte tamelijk vlug is gedaald. Waar dat op hun vorige plaat The Body The Blood The Machine nog klonk als een natuurlijke ontwikkeling, omdat het resultaat een uitgebalanceerd geheel was waarin het voornamelijk de teksten waren die een hoofdrol opeisten, wekt Hutch Harris nu de indruk dat hij, ondanks de nog altijd goede teksten, een beetje is uitgeblust. Inderdaad Hutch, Obama is nu president, maar dat is nog geen vrijbrief om zelfs b-kant onwaardige nummers als Bottom Of The Sea (een slechte imitatie van Guided By Voices) en I Called Out Your Name (niets meer dan een lege huls) op te nemen.

Begrijp me niet verkeerd. Now We Can See is ook weer niet zó een slechte plaat. Na 3 keer luisteren werd het al wat beter, en niet toevallig zijn de twee nummers waar ik het zoëven over had tekstueel gezien de lelijke eendjes van de plaat. Daar ligt wat mij betreft dan ook de essentie; er lijkt bij The Thermals sprake van een onlosmakelijk verband tussen de kwaliteit van de teksten enerzijds en hun gedrevenheid anderzijds. Het zal niemand verbazen dat ik persoonlijk de miniatuurcryptogrammen van More Parts Per Million hoog in het vaandel draag. Maar die tijd is nu voorgoed voorbij. Harris is sinds TBTBTM volgens velen volgroeid tot een zogenaamd 'volwaardig songschrijver', en daarmee lijkt de kous af.

Een scherpe interpretatie van een collega-recensent is daarvoor illustratief. Hij noemt Now We Can See 'andermaal een logische verzameling nummers, waarin Harris zijn optimistische kijk tentoonspreidt van het hemelse post-Bush tijdperk'. Nouja, dat is mooi gevonden, wellicht klopt het, en niemand heeft daar ook maar iets op tegen. Maar je kunt je aan de andere kant ook afvragen of de media (waaronder ikzelf) eigenlijk niet te veel aandacht aan die teksten besteden. Want waar het op neer komt is dat Now We Can See, een handjevol nummers als I Let It Go, When We Were Alive, en When I Died uitgezonderd, misschien niet minder urgent klinkt dan voorheen, maar toch zeker minder energiek. Geen wonder dus dat dit live niet uit de verf komt. Daar verandert ook de overbodige samenzang met bassiste Kathy Foster, die voor het eerst zo nu en dan eens wat volzinnen meezingt, dus helemaal niets aan. Wellicht breekt het vertrek van voormalig drummer Jordan Hudson de groep dan alsnog op.

april 16, 2009

VIDEO: SHOLI - OUT OF ORBIT

"Out of Orbit" by Sholi

Een tip voor de avonturiers onder ons: Sholi. Dit drietal uit San Francisco onder leiding van Payam Bavafa (Amerikaanse moeder, Iranese vader) bracht 2 maanden geleden hun debuut uit op het indie-label Touch & Go. Greg Saunier, beter bekend als drummer van Deerhoof en Thurston Moore lookalike, hielp mee bij het produceren ervan. Hij zal zich ongetwijfeld hebben verkneukeld tijdens de opnames van de verrukkelijke drumpartijen. Ik moet er bij zeggen dat het bovenstaande nummer aanzienlijk anders klinkt dan op het album (zonder meer omdat het moest worden ingekort) maar wie de gerenommeerde reeks van La Blogotheque een beetje kent, weet dat dit niet noodzakelijkerwijs een goede impressie van desbetreffende band in de weg staat. Ook nu is de akkoestische versie karakteristiek, want we horen naast die weirde percussie ook de mooie stem van Bavafa en proeven van de hypnotiserende, beklemmende sound van dit gevarieerde en spannende album - overigens in zijn geheel online te streamen op http://www.sholimusic.com/SHOLI-LP.html. Een koptelefoon en een beetje geduld kunnen daarbij van pas komen, want dit is progressieve muziek die zich pas na een aantal maal aandachtig beluisteren laat ontvouwen. Deerhoof speelde ooit in het voorprogramma van Radiohead, en het wachten is op het moment dat Thom Yorke deze band ontdekt.

april 02, 2009

SEMI-PROFESSIONEEL: LOOKALIKES PT. 3





Een hit is nooit weg. Dat zullen de van oorsprong Oekraïense Colorados gedacht hebben. Het resultaat van hun inspanning is inderdaad een behoorlijke hit op Youtube. Het betreft hier een cover van zelfverklaard bimbo Katy Perry, waar ze zichtbaar hard op hebben geoefend maar die ze helaas nog niet volledig beheersen. Desalniettemin mijn complimenten voor het decor, het enthousiasme en de outfits.

maart 27, 2009

VIDEO: TINTED WINDOWS - KIND OF A GIRL


Voilá, de langverwachte eerste single van Tinted Windows. Voor wie 't niets zegt: dát is dus die nieuwe all-star formatie met James Iha (ex-gitarist van Smashing Pumpkins) in de gelederen. Het feit dat ik hem als eerste noem, heeft niet alleen met persoonlijke smaak te maken, want het waren niet alleen bij mij voornamelijk zijn naam en die van Taylor Hanson die aanvankelijk voor de meeste opwinding zorgden. Wat blijkt nu? Vooral Adam Schlesinger van de Fountains Of Wayne drukt een duidelijke stempel op Kind Of A Girl, in de zin dat het hier je reinste powerpop is wat de luisteraars krijgen voorgeschoteld. Die wordt dan nog opgesierd door Iha's typische gitaarspel. Wat een player, hij maakt me helemaal week met die ene noot op 02:01! Van Hanson kan ik dat allerminst zeggen, hij heeft misschien een toepasselijke maar allesbehalve prijzenswaardige stem, en bovendien geen keyboard meer om handen. Het is duidelijk dat hij geen idee hoe hij zich op het podium een houding moet geven. Met de drummer van Cheap Trick ben ik in zijn geheel niet bekend, maar waar het op neerkomt is dat de som der delen uiteindelijk slechts een iets coolere versie van Jonas Brothers oplevert. Mijn oordeel luidt dan ook dat, hoewel het wellicht naïef was om te hopen op een supergroep onder leiding van Iha, de luisteraars zich toch behoorlijk teleurgesteld zouden mogen voelen.

maart 23, 2009

OUD NIEUWS: I LOVE SARAH


I Love Sarah geniet al jaren mijn waardering. Hun optreden tijdens de opening van Trix in 2006 was het eerste optreden dat ik bijwoonde gedurende mijn tweejarig verblijf in Antwerpen, en sindsdien heb ik het Mechelse duo in mijn hart gesloten. Na een handjevol EP's is sinds kort hun eerste fulllength getiteld 'Isle Of Sarah' uit. Dat levert ze nu enige publiciteit op in België, en ook OOR blijft niet achter. Willem Jongeneelen is weliswaar nog kaler dan Humberto Tan, Jan Van Halst en En Jack Van Gelder bij elkaar, maar zeker niet achtelijk! Dat de Vlaamse media nu ook langzamerhand overstag lijken te gaan, is interessanter. In chronologische volgorde evolueerde I Love Sarah van 'een flauw pretentieus avant-gardistisch collectief' (Knack) tot 'de beste overbodige band van het land' (RifRaf) om uiteindelijk (in Goddeau Magazine) te worden beschreven als 'technisch geschoolde muzikanten die goud waard zijn (..) en om dat niet toe te hoeven geven maar al te graag een rookgordijn van ongein opwerpen'. Ga dit vooral eens live zien. Ik deed dat persoonlijk onder meer tijdens support-acts van Battles en No Age. Bijgevoegd is de Studio Jezus Sessie die opmerkelijk genoeg geen nummers van Isle Of Sarah bevat, maar desalniettemin de moeite waard is; een goede gelegenheid ter kennismaking.

Blogarchief


zie ook http://www.damusic.be