VIDEO: GRIZZLY BEAR - TWO WEEKS

Grizzly Bear is ongetwijfeld de band die momenteel de grootste buzz op internet veroorzaakt, en ik ben de beroerdste niet om daar mijn steentje aan bij te dragen danwel mijn graantje van mee te pikken.

Wat Gijsbert Kramer, popjournalist van de Volkskrant, op zijn weblog te zeggen heeft, is interessant. Hij vindt hun nieuwe album Veckatimest vrij goed, maar betreurt het dat de plaat al op voorhand (en dus ten onrechte) de hemel in is geprezen. Volgens hem is dat steeds vaker het geval bij 'langverwachte opvolgers' van albums die met terugwerkende kracht succesvol bleken - en daar mogen we het debuut van de New Yorkers, Yellow House, met daarop de culthit Knife, ook toe rekenen. De criticus is nogal snel geneigd zijn onoplettendheid, mogelijkerwijs te wijten aan de hedendaagse muzikale overvloed, op een bepaalde wijze te compenseren, en dit leidt tot een nieuw fenomeen, nl. dat van De Plaat Die We Graag Goed Willen Vinden.

Daar zit best wat in. Een gezonde dosis scepsis is hier op zijn plaats. Veckatimest is in mijn ogen bijvoorbeeld bepaald geen typisch 3voor12 Album Van De Week 21. Potentiële hitsingle Two Weeks wordt op diverse onbenullige fora 'nu al de zomerhit van 2009' genoemd, terwijl het nummer vorig jaar al in premiere ging. Illustratief is ook de IJmuider Courant, doorgaans geen koploper wanneer het gaat om scoops in de alternatieve mainstream, maar er ditmaal als de kippen bij om de veel- en tegerlijktijd nietszeggende vergelijking met Fleet Foxes te maken, die door tal van andere regionale redacties wordt overgenomen.

Ik heb Veckatimest zelf nog niet aandachtig genoeg beluisterd om er een weloverwogen oordeel over te vellen of om domweg te smijten met referenties. Dat geef ik toe, en dat is nu gemakkelijk. Two weeks is hoe dan ook inderdaad een ijzersterk nummer en de clip (ohja, de clip!) is, hoewel niet echt origineel, toch tamelijk opzienbarend vanwege de mooie effecten. Ik ben benieuwd of de laaiend enthousiaste reacties op Veckatimest ook hun optreden op Lowlands ten deel zullen vallen.

SEMI-PROFESSIONEEL: VARIOUS #48

namedropping;

01/Destiny's Child - Bills Bills Bills
02/Boston Spaceships - Winston's Atomic Bird
03/Sonic Youth - What We Know
04/Four Tet - Smile Around The Face
05/Queen - You Don't Fool Me
06/The Thermals - When I Died
07/Grizzly Bear - Two Weeks
08/Phoenix - 1901
09/M.I.A. - Paper Planes
10/Petula Clark - Downtown
11/Tinted Windows - Kind Of A Girl
12/Woods - To Clean
13/Titus Andronicus - Titus Andronicus
14/Charles Spearin - Vittoria
15/Huilende Rappers - Last Van Je Lul
16/Yo La Tengo - Beanbag Chair
17/Women - Shaking Hands
18/Pains Of Being Pure At Heart - Everything With You
19/Antony & The Johnsons - Another World
20/Dinosaur Jr. - Kracked

VIDEO: WOODS - TWISTED TONGUE

Tijdje geleden dat ik hier ben geweest. Woods stonden op Motel Mozaique en hun album Songs Of Shame, dat blijkbaar al hun vierde plaat is, kreeg op Pitchfork maar liefst een 8,3. Nu wil ik absoluut niet de suggestie wekken dat Pitchfork altijd gelijk heeft - een score van boven de 8 is dit medium niet bepaald vreemd, en ze zijn al voor minder gegeven. Dit doet niets af aan het feit dat de site nogal een goede neus voor interessante (nieuwe) bands heeft, en Woods is in die zin zeker zo een groep waarbij je op het eerste gehoor denkt 'goh, apart'. Waar het grootste deel van de muziekliefhebbers in de regel niet houdt van aparte muziek, zou de aandachtige luisteraar blij verrast kunnen zijn met deze band, al was het maar omdat het een behoorlijk lastige opgave is om een goede definitie van het album te geven. Ik vang hier en daar de term freakfolk op, maar zelf zou ik het eerder omschrijven als de som van Mercury Rev (de dromerige, iele zangpartijen), Grandaddy (de rommelige, onderhuidse krankzinnigheid), en Guided By Voices (de aspiraties naar perfecte lo-fi pop). Dit is overigens een oud nummer. Veroordeel zelf!

RECENSIE: THE THERMALS - NOW WE CAN SEE

Kill Rock Stars (7 april 2009)

The Thermals zijn volgens de statistieken mijn favoriete band. Maar na het optreden in Ekko afgelopen december stond in feite al vast dat ze hun beste tijd wel zo een beetje gehad hebben. Now We Can See lost de lage verwachtingen in, en nu vrees ik voor het ergste.

Dat de band graag live speelt, en bij voorkeur in Nederland, is zonneklaar. Die avond in Utrecht ging ik al voor de elfde keer naar The Thermals kijken. De korte Europese tournee was bedoeld als een eerste kennismaking met werk van het aankomende album - en uitverkocht. Dat moet de verontwaardiging van zowel band als publiek ten opzichte van elkaar alleen maar in de hand hebben gewerkt. Het grootste deel van de set bestond toen uit nummers die nu op Now We Can See verschijnen, terwijl het wederom klassiekers als It's Trivia waren die die avond voor de twijfelachtige hoogtepunten zorgden.

Het is misschien een beetje flauw om het nieuwe album met ouder werk van de band te vergelijken. Aan de andere kant: de vierde langspeler van The Thermals stelt me op sommige momenten zó teleur dat ik me niet kan voorstellen dat het enthousiasme waarmee Now We Can See werd aangekondigd oprecht is. In de eerste plaats valt op te merken dat het hoge tempo dat het debuut kenmerkte tamelijk vlug is gedaald. Waar dat op hun vorige plaat The Body The Blood The Machine nog klonk als een natuurlijke ontwikkeling, omdat het resultaat een uitgebalanceerd geheel was waarin het voornamelijk de teksten waren die een hoofdrol opeisten, wekt Hutch Harris nu de indruk dat hij, ondanks de nog altijd goede teksten, een beetje is uitgeblust. Inderdaad Hutch, Obama is nu president, maar dat is nog geen vrijbrief om zelfs b-kant onwaardige nummers als Bottom Of The Sea (een slechte imitatie van Guided By Voices) en I Called Out Your Name (niets meer dan een lege huls) op te nemen.

Begrijp me niet verkeerd. Now We Can See is ook weer niet zó een slechte plaat. Na 3 keer luisteren werd het al wat beter, en niet toevallig zijn de twee nummers waar ik het zoëven over had tekstueel gezien de lelijke eendjes van de plaat. Daar ligt wat mij betreft dan ook de essentie; er lijkt bij The Thermals sprake van een onlosmakelijk verband tussen de kwaliteit van de teksten enerzijds en hun gedrevenheid anderzijds. Het zal niemand verbazen dat ik persoonlijk de miniatuurcryptogrammen van More Parts Per Million hoog in het vaandel draag. Maar die tijd is nu voorgoed voorbij. Harris is sinds TBTBTM volgens velen volgroeid tot een zogenaamd 'volwaardig songschrijver', en daarmee lijkt de kous af.

Een scherpe interpretatie van een collega-recensent is daarvoor illustratief. Hij noemt Now We Can See 'andermaal een logische verzameling nummers, waarin Harris zijn optimistische kijk tentoonspreidt van het hemelse post-Bush tijdperk'. Nouja, dat is mooi gevonden, wellicht klopt het, en niemand heeft daar ook maar iets op tegen. Maar je kunt je aan de andere kant ook afvragen of de media (waaronder ikzelf) eigenlijk niet te veel aandacht aan die teksten besteden. Want waar het op neer komt is dat Now We Can See, een handjevol nummers als I Let It Go, When We Were Alive, en When I Died uitgezonderd, misschien niet minder urgent klinkt dan voorheen, maar toch zeker minder energiek. Geen wonder dus dat dit live niet uit de verf komt. Daar verandert ook de overbodige samenzang met bassiste Kathy Foster, die voor het eerst zo nu en dan eens wat volzinnen meezingt, dus helemaal niets aan. Wellicht breekt het vertrek van voormalig drummer Jordan Hudson de groep dan alsnog op.

VIDEO: SHOLI - OUT OF ORBIT

"Out of Orbit" by Sholi

Een tip voor de avonturiers onder ons: Sholi. Dit drietal uit San Francisco onder leiding van Payam Bavafa (Amerikaanse moeder, Iranese vader) bracht 2 maanden geleden hun debuut uit op het indie-label Touch & Go. Greg Saunier, beter bekend als drummer van Deerhoof en Thurston Moore lookalike, hielp mee bij het produceren ervan. Hij zal zich ongetwijfeld hebben verkneukeld tijdens de opnames van de verrukkelijke drumpartijen. Ik moet er bij zeggen dat het bovenstaande nummer aanzienlijk anders klinkt dan op het album (zonder meer omdat het moest worden ingekort) maar wie de gerenommeerde reeks van La Blogotheque een beetje kent, weet dat dit niet noodzakelijkerwijs een goede impressie van desbetreffende band in de weg staat. Ook nu is de akkoestische versie karakteristiek, want we horen naast die weirde percussie ook de mooie stem van Bavafa en proeven van de hypnotiserende, beklemmende sound van dit gevarieerde en spannende album - overigens in zijn geheel online te streamen op http://www.sholimusic.com/SHOLI-LP.html. Een koptelefoon en een beetje geduld kunnen daarbij van pas komen, want dit is progressieve muziek die zich pas na een aantal maal aandachtig beluisteren laat ontvouwen. Deerhoof speelde ooit in het voorprogramma van Radiohead, en het wachten is op het moment dat Thom Yorke deze band ontdekt.