PENNY ARCADE

James Hoare is een begenadigd songschrijver - maar dat hoeft niet in de krant. Mocht zijn naam je niet onmiddelijk iets zeggen, dan doen de aliassen waaronder hij de laatste 15 jaar muziek uitbracht (Veronica Falls, The Proper Ornaments, Ultimate Painting) wellicht een belletje rinkelen. Hoare's nieuwste vehikel heet Penny Arcade en debuutplaat Backwater Collage vormt een tussentijds hoogtepunt binnen zijn oeuvre. Voor het eerst schreef hij de muziek op eigen houtje; sowieso zijn eerste liedjes sinds 'ie het drukke Londen terug inruilde voor zijn geboortestreek Devon in het Engelse zuidwesten. De elf tracks ontvouwen stuk voor stuk pure, dromerige melodieën zonder opsmuk, waarbij Hoare's melancholische stem slechts sporadisch wordt onderbroken door een onderkoelde gitaarsolo of minimale keyboardpartij - die laatste overigens van de hand van Max Claps, zijn oude maatje bij The Proper Ornaments. Op het mooiste liedje, Dear John, helpt Nathalia Bruno met warme achtergrondvocalen. Backwater Collage is een voortreffelijk gitaarpopalbum in haar nostalgische, trefzekere soberheid.

CORRIDOR

Corridor vergrootte in 2019 haar populariteit met derde album Juniore - de allereerste Franstalige plaat ooit door Sub Pop uitgegeven. Waar de indierockband uit Montreál voor de totstandkoming van dat album laveerde tussen gezonde spanning en haastige spoed, heeft het voor opvolger Mimi bewust meer tijd genomen. De geraamtes van songs werden in 2020 gezamenlijk gecreëerd in een vakantiehuisje, waarna ze jarenlang over en weer gestuurd werden en digitaal rijpten. Ook letterlijk; het zestal dwong zichzelf anders te werk te gaan en vooral op synths te componeren. Niet dat de gitaren op deze 8 nummers helemaal verdwenen zijn, maar een rijk, kwikzilverachtig geluid levert het zeker op en de invloed van een groep als Deerhunter (en toe, ook wat Rolling Blackouts Coastal Fever) is evident. Hoogtepunten? Het springerige, licht psychedelische Jump Cut, en het ontwapenend schone Mourir Demain, over hoe sterfelijkheid steeds alledaagser wordt zodra je kinderen krijgt. Een niet te onderschatten band!

ANOTHER SKY

Het was Another Sky, de rockband rond zangeres Catrin Vincent, al duidelijk menens op hun weidse debuut I Slept On The Floor uit medio 2020. Beach Day is een zo mogelijk nog ambitieuzer poging om de frustratie en woede van de hedendaagse kosmopoliet klank te geven. Om er maar een oud cliché in te gooien; voor deze moeilijke tweede is Beach Day een ronduit bedrieglijke titel. Ga maar na: je kunt tijdens de eerste covid-zomer amper optreden, en een jaar later staat je opnamestudio annex repetitieruimte ineens onder water. De band verhult de frustratie en woede over de valse start allesbehalve, wat resulteert in nog puntiger, emotioneel gedreven songs. De opvallend androgyne falset van Vincent, flink vooraan in de mix, blijft het ankerpunt. Maar ook muzikaal zijn de 13 liedjes, die nergens boven de vier minuten klokken en de pompeuze riffs niet schuwen, de moeite waard. Voor fans van The Music (wie kent ze nog?), Mew, en de oude Radiohead. Hoogtepunten: Burn The Way, Psychopath, Death Of The Author.

VARIOUS #116

01/Cardinals - Roseland
02/Lana Del Rey - Cherry
03/DIIV - Brown Paper Bag
04/Cocktail Trio - Wie Heeft De Sleutel Van De Jukebox Gezien?
05/Finom - Haircut
06/Mina - Se Mi Compri Un Gelato
07/Immediate Proximity - Apocalyptic Techno Cult
08/Circus Treurdier - Goddank
09/Nervous Conditions - The President
10/Whispering Sons - The Talker
11/Rope - Neon Glow
12/Marco Reynders - Liefste, Ik Heb Aids
13/Teddy's Hit - Rooster In The Haze
14/Cloud Nothings - Final Summer
15/Bodega - Tarkovski
16/Adrianne Lenker - Ruined
17/Cigarettes After Sex - Motion Picture Soundtrack
18/Vampire Weekend - Capricorn
19/Feeble Little Horse - Steamroller
20/Bolis Pupul - Cosmic Rendez-Vous

REAL FARMER

 

Real Farmer maakte de afgelopen jaren al furore in het noorden des lands, maar de Groningse punkband gaat mogelijk nog hogere ogen gooien nu het debuutalbum niet op Subroutine verschijnt, maar op Strap Originals, het label van Peter Doherty. Dat die zijn zegen uitsprak is logisch; hun razende, onbesuisde liedjes bedwelmen je zoals Pixies in hun jonge jaren deden. ‘Maximum living on a minimum wage’, zo luidt het motto van de band. Kenners weten dan genoeg.