VARIOUS #89

01/Whitney - You've Got A Woman
02/Lewsberg - Chances
03/John K. Samson - Fellow Traveller
04/Palm - Walkie Talkie
05/Palehound - Flowing Over
06/Flying Lotus - Flotus
07/Sam Amidon - Juma Mountain
08/Pascal Deweze - I Only Have A Yes For You
09/Beach Fossils - Tangerine
10/Picidae - They've Closed
11/Geotic - Actually Smiling
12/Juan Gabriel - Que Chasco Me Lleve
13/Korfbal - Attak
14/Lifter Puller - Nassau Coliseum
15/Fakear - All Of Us
16/Lusine - Just A Cloud
17/Omni - Wire
18/Ma Pauvre Lucette - Dimanche
19/Pharmakon - Transmission
20/Suffer Dragon - No Suffer No Cry
21/Chelou - Halfway To Nowhere
22/The Night Crawlers - Little Black Egg

KEVIN MORBY

Kevin Morby komt van ver. Zijn vierde album in evenzoveel jaren is geen conceptplaat over zijn Texaanse geboortestad Lubbock, het Manhattan van zijn vorige bands Woods en The Babies, of het Memphis dat hem muzikaal zo gevormd heeft. City Music is een album over nomadisme, reiskoorts en urbanisering op die typische, tijdloze wijze waarop Morby liedjes schrijft. Het is meteen al hoorbaar zijn beste, want meest onderhoudende en diverse langspeler tot dusver, waarop elk afzonderlijk nummer een muzikale ansichtkaart lijkt te zijn waarvan je vergeten was dat je hem bewaard had. Hij bezingt Amerikaanse metropolen zonder er ook maar één bij naam te noemen: het New York van de Ramones in 1-2-3-4, het Los Angeles waar Cohen stierf in Downtown’s Lights. De twee door elkaar heen pingelende gitaren in de prachtige gospel Dry Your Eyes zijn de verklanking van het gejaagde leven naast elkaar. Zo mooi klonk dat niet eerder.

WAVVES

Het is lastig om You’re Welcome, het zevende album van Wavves, niet in het licht te zien van de breuk met de grote platenmaatschappij Warner Brothers. De vorige twee schijfjes klonken voor de begrippen van frontman Nathan Williams tamelijk radiovriendelijk en opgepoetst. Na heel wat openbaar geruzie pakt de band de draad nu weer op met een hernieuwd arbeidsethos en op het eigen label Ghost Ramp. In weinig pretentieuze songs als Daisy, No Shade en Million Enemies verwijst Williams ondubbelzinnig naar de doffe mainstream ellende van de afgelopen jaren. De lamballerige punk- en surfpop is grotendeels gerevitaliseerd. Andere nummers (het met elektronica opgetilde Under, het aan Ariel Pink refererende Come To The Valley) tonen echter aan dat ook enfant terrible Williams langzaamaan ouder wordt en eens wat geëxperimenteerd heeft. Weinig nieuws onder de zon aan het eind van de rit, maar wat zou het? Wavves is terug en witheet.

ENVY THE WEST

Zo geduldig als Envy The West is geweest met het uitbrengen van een nieuwe plaat, zo lankmoedig ontvouwen de zes nummers zich op Prison. Na vijf jaar betrekkelijke afwezigheid laat de band horen nog altijd een fijne neus te hebben voor duistere americana en indiepop. Openingstrack Was I A Soldier handelt over korte lontjes (‘It took almost nothing to drive us insane’) maar klokt pas uit na ruim zeven minuten. Het sprankelende gitaarspel van Marcus van Slingerland vormt een mooi contrast met de diep getergde bas-bariton van Pim Derene tijdens de single Shoebox. Words Of Clay lijkt door de warme orgelklanken een spaarzaam moment van optimisme, maar schijn bedriegt - ‘Wrong and right are words of clay when all your love’s in vain.’ Nederlandse fans van Calexico en Tindersticks kunnen hun hart ophalen aan dit kwintet uit Roosendaal.

DAY WAVE

Jackson Philips is al enkele jaren druk aan de slag, en maakt onder zijn alias Day Wave nu een gedegen indruk met The Days We Had. Dat is zijn eerste volwaardige album, en hij lijkt er de Amerikaanse blogosphere mee te kunnen ontstijgen. De multi-instrumentalist is een wat gebrekkige zanger, maar compenseert dit met gestroomlijnde liedjes die door de elegante productie doen denken aan Klaxons, The Drums en Beach Fossils. Aangenaam melancholische dreampop in pasteltinten.