PORTICO QUARTET

Portico Quartet komt uit Londen, en de Engelse hoofdstad is de plek waar hedendaagse jazzcats zich sinds enige jaren ophouden. Toch is de band een wat vreemde eend in de bijt ten opzichte van stadgenoten als pakweg Ezra Collective of Shabaka Hutchings. Portico flirt, zeker sinds Nick Mulvey vertrok, opzichtig en overtuigend met elektronica, oosterse mystiek en de minimal van Reich en Glass. Vooral met laatstgenoemde heeft Terrain van doen. In tegenstelling tot het vrij poppy Memory Streams uit 2019, neemt het viertal hier de tijd voor drie langere, ongetitelde werken. Vooral het slotnummer is indrukwekkend; een opzwepende, polyrytmische beat, waarop ook de voor Portico kenmerkende hangdrum te horen is, en waarbinnen synths en saxofoon steeds even om het hoekje komen kijken. Het gesprek dat zich tussen de instrumenten ontvouwt is zeer zeker jazzy te noemen – maar Portico Quartet is evenzeer de moeite voor liefhebbers van bijvoorbeeld Bonobo of Floating Points.

VARIOUS #107

01/Ian Cleaver & Gideon Tazelaar - Rollo II
02/Sef ft. Abel - Komt Goed
03/Crumb - Up And Down
04/Rostam - These Kids We Knew
05/No Joy - Four
06/Sofia Kourtesis - La Perla
07/Homemade Empire - Transcendental Pursuits
08/Astronaute - Twist
09/BLOND - Alles Moet Groter
10/Ryley Walker - Shiva With Dustpan
11/Pom Poko - Jazz Baby
12/Dry Cleaning - Scratchcard Lanyard
13/4B2M - This Is Happening
14/Molly Lewis - Oceanic Feeling
15/Cassandra Jenkins - Hard Drive
16/Scram C Baby - Cheer Up
17/Kings Of Convenience - Rocky Trail
18/CKTRL - Will The Feelings Leave
19/Zig-Zag - Zig-Zag
20/Faye Webster - Alone Again

GRUFF RHYS

 

Welke gedaante bezingt Gruff Rhys, ooit vooral bekend van Super Furry Animals, in openingsnummer Mausoleum Of My Former Self? Misschien bedoelt de Welshman wel dat hij, inmiddels de vijftig gepasseerd, minder maf wil doen dan op zijn vorige plaat. Daar staan gelukkig oerdegelijke, rijk geproduceerde popsongs tegenover. Minder schots en scheef, maar altijd luchthartig en energiek. Het titelnummer is een ballad om door een ringetje te halen. Rasmuzikant Rhys is er een om te koesteren. 

RICK TREFFERS

 

Je kunt veel over Rick Treffers zeggen, maar niet dat hij eenkennig is. Eerder onderschat. Toerde in 25 jaar al in verschillende bezettingen op drie continenten, schreef theatermuziek in zijn moerstaal en Spaans, en zowaar verschijnt nu zijn allereerste Engelstalige liedjesplaat onder eigen naam. Het vakmanschap zit ‘m niet alleen in de songs, maar ook in de wat schuchtere melancholische toon. Treffers put uit de Nederlandse indiepoptraditie van Daryll-Ann en Johan en verdient een groter publiek.

FLOATING POINTS, PHAROAH SANDERS & THE LONDON SYMPHONY ORCHESTRA

 

Wie zijn broze verschijning in 2017 op Le Guess Who? op het podium zag, weet: Pharoah Sanders is intussen een man van zekere leeftijd. De legendarische saxofonist brak in de jaren ‘60 door bij Sun Ra, speelde in het kwartet van Coltrane, en bracht later de ene na de andere spirituele freejazzplaat uit die de grenzen van het genre zou opheffen. Promises is het eerste album sinds 15 jaar waarop hij al improviserend te horen is – een intrigerende compositie van de jonge Britse elektronisch producer Sam Shepherd aka Floating Points, met strijkers van London Symphony Orchestra. Het is een minimalistisch, warmbloedig werk dat in 9 delen subtiel van toon en textuur verandert, als smeltend ijs. De tenorsax brult al lang niet meer de furieuze dissonante salvo’s van weleer, maar de vos heeft nog wat van zijn streken in petto; in movement 4 horen we zowaar een korte, innemende chant. Tegen de lucide geluidsgolven van Shepherd klinkt het als wijs geprevel van een oude grijsaard. Spits je oren voor de samenwerking van het jaar!